Timmie#1 · 2004-01-10 12:44
Vrijdagavond reed ik in de auto van mijn ouders terug naar Heemstede. Normaal rijd ik via Hoofddorp en dan kom in het zuiden Heemstede binnen. Maar deze keer koos ik voor de A5, ook om gewoon te kijken hoe die nieuwe weg was en of het sneller was.
Toen ik toen na het rottepolderplein het laaste stukje naar Haarlem zuid reed, kreeg ik een vreemd gevoel. Het was echt of ik toch een beetje thuiskwam. In ieder geval bij een stad die toch meer voor me betekend dan een andere stad. Ik heb nooit in de gemeente Haarlem gewoond, maar ik heb altijd Haarlem als mijn stad beschouwt. De Bavo op de Grote markt, de drukte op de grote houtstraat op zaterdagmiddag, het lange heertje wat er niet meer is, turks brood halen op de botermarkt, wandelen door de Haarlemse Hout in de zomer, bevrijdingpop op het vlooieveld in de regen of in de zon, de drukte afsteken via de Gierstraat, in de zomer van de zon genieten op het terras van de Grote markt, fietsen langs de leidsche vaart naar Tijmen/Kenobi en het Spaarne dat als een nobel lint door de oostelijke delen stroomt, bij de Ca en de Tube.
Dit is slechts een kleine greep, maar het hoort allemaal bij Haarlem en ik besefte toen ik onder de gelige natriumlampen van Schalkwijk reed, dat het ook bij mij hoort als persoon. Ook al acht ik de kans klein dat ik in de nabije toekomst terugkeer om te wonen in Haarlem, ik zie Haarlem als mijn stad.
En dat gevoel is heel apart als dat in je boven komt. Ik woon nu al meer dan 5 jaar in Leiden en ik heb maar 7.5 jaar in Heemstede gewoont, maar ook al woon ik 15 jaar in Leiden ik zal die stad nooit zo kunnen zien als Haarlem.
En Haarlem hoort ook bij de Floraboys. Ook al hebben we nu invloeden die niet in Haarlem zijn opgegroeid, toch heeft Haarlem hun toch opgenomen. Zowel Joost als Vincent hebben voor Haarlem gekozen en ik zie ze allebei hier nog wel blijven.
En als iemand me nu zou vragen waarom ik me zo meer verbonden voel met Haarlem dan met een andere stad, heb ik denk ik nooit een antwoord wat ik duidelijk kan uitleggen. Het is zoiets dat je moet uitleggen dat je een witte boterham lekkerder vindt dan een bruine. Dat is iets heel erg moeilijks. Maar toch vind je de witte lekkerder.
En zo is het ook met Haarlem, een kleine stad bijna onder de rook van Amsterdam. In West-europa waar talloze steden zijn die groter zijn of met meer cultuur. Toch halen ze het niet bij mijn Haarlem, ons Haarlem.
Het Haarlem van de Floraboys.
Toen ik toen na het rottepolderplein het laaste stukje naar Haarlem zuid reed, kreeg ik een vreemd gevoel. Het was echt of ik toch een beetje thuiskwam. In ieder geval bij een stad die toch meer voor me betekend dan een andere stad. Ik heb nooit in de gemeente Haarlem gewoond, maar ik heb altijd Haarlem als mijn stad beschouwt. De Bavo op de Grote markt, de drukte op de grote houtstraat op zaterdagmiddag, het lange heertje wat er niet meer is, turks brood halen op de botermarkt, wandelen door de Haarlemse Hout in de zomer, bevrijdingpop op het vlooieveld in de regen of in de zon, de drukte afsteken via de Gierstraat, in de zomer van de zon genieten op het terras van de Grote markt, fietsen langs de leidsche vaart naar Tijmen/Kenobi en het Spaarne dat als een nobel lint door de oostelijke delen stroomt, bij de Ca en de Tube.
Dit is slechts een kleine greep, maar het hoort allemaal bij Haarlem en ik besefte toen ik onder de gelige natriumlampen van Schalkwijk reed, dat het ook bij mij hoort als persoon. Ook al acht ik de kans klein dat ik in de nabije toekomst terugkeer om te wonen in Haarlem, ik zie Haarlem als mijn stad.
En dat gevoel is heel apart als dat in je boven komt. Ik woon nu al meer dan 5 jaar in Leiden en ik heb maar 7.5 jaar in Heemstede gewoont, maar ook al woon ik 15 jaar in Leiden ik zal die stad nooit zo kunnen zien als Haarlem.
En Haarlem hoort ook bij de Floraboys. Ook al hebben we nu invloeden die niet in Haarlem zijn opgegroeid, toch heeft Haarlem hun toch opgenomen. Zowel Joost als Vincent hebben voor Haarlem gekozen en ik zie ze allebei hier nog wel blijven.
En als iemand me nu zou vragen waarom ik me zo meer verbonden voel met Haarlem dan met een andere stad, heb ik denk ik nooit een antwoord wat ik duidelijk kan uitleggen. Het is zoiets dat je moet uitleggen dat je een witte boterham lekkerder vindt dan een bruine. Dat is iets heel erg moeilijks. Maar toch vind je de witte lekkerder.
En zo is het ook met Haarlem, een kleine stad bijna onder de rook van Amsterdam. In West-europa waar talloze steden zijn die groter zijn of met meer cultuur. Toch halen ze het niet bij mijn Haarlem, ons Haarlem.
Het Haarlem van de Floraboys.