TN#1 · 2007-07-16 16:20
Hier een kleine update voor de nieuwsgierigen. Gisterochtend heb ik lara op het vliegveld afgezet. Laura (nietvanTim) was er als verrassing ook. Intjekken duurde wat lang ondanks de korte rij, omdat menig op-vakantie-naar-je-roots reiziger afwijkende bepakking mee had en op typisch Surinaamse wijze aan de grond-stewardessen meedeelde dat die toch echt mee het vliegtuig in moest.
Voor het feitelijk afscheid had Laura toeters en bellen(blaas) mee en deed daarmee mijn idee van een (intiem) afscheid geweld aan, soit. Ook Schiphol werkte niet echt mee. Een paarse 2,1 (met hakken) lange stewardess en een 'piloot' met een paars pak en dito pet zwaaide onder begeleiding van Tiestodeuntjes de reizigers mee uit, de douane door. Na 3 uur slaap i.c.m. mijn mijn normale emotionele weerbaarheid van een natte tissue had ik daar op dat moment niet zoveel behoefte aan.
Om 22:30, 4 uur na het landen, kwam het bevrijdende telefoontje dat ze onder de pannen/rieten was. Wilma, een surinaamse collega van de vader van Lara die daar op vakantie was, had haar opgepikt en ze waren nu met Wilma's zoon (agent) en schoondochter bij hen thuis. Vannuit daar zou ze dan naar het kindertehuis gaan waar er een kamer voor haar geregeld is. Verder had ze haar eerste moesson buitje al gehad en verwonderde ze zich over de mooie vogels en de grote ha-gay-dissen die daar over de muren wandelen. Vandaag zou ze een sim-kaart kopen zodat we haar konden bellen.
wordt vervolgd, voor zover ze dat niet zelf bijhoudt op haar shareyourstory website
Voor het feitelijk afscheid had Laura toeters en bellen(blaas) mee en deed daarmee mijn idee van een (intiem) afscheid geweld aan, soit. Ook Schiphol werkte niet echt mee. Een paarse 2,1 (met hakken) lange stewardess en een 'piloot' met een paars pak en dito pet zwaaide onder begeleiding van Tiestodeuntjes de reizigers mee uit, de douane door. Na 3 uur slaap i.c.m. mijn mijn normale emotionele weerbaarheid van een natte tissue had ik daar op dat moment niet zoveel behoefte aan.
Om 22:30, 4 uur na het landen, kwam het bevrijdende telefoontje dat ze onder de pannen/rieten was. Wilma, een surinaamse collega van de vader van Lara die daar op vakantie was, had haar opgepikt en ze waren nu met Wilma's zoon (agent) en schoondochter bij hen thuis. Vannuit daar zou ze dan naar het kindertehuis gaan waar er een kamer voor haar geregeld is. Verder had ze haar eerste moesson buitje al gehad en verwonderde ze zich over de mooie vogels en de grote ha-gay-dissen die daar over de muren wandelen. Vandaag zou ze een sim-kaart kopen zodat we haar konden bellen.
wordt vervolgd, voor zover ze dat niet zelf bijhoudt op haar shareyourstory website