Wat ben je toch een ongelooflijk saaie, vervelende, etterige lijer, lieve Dt-nazi. Het verschil tussen jou en bv. de gefelicitaart-grap is dat jij wel gaat vervelen. Je hebt werkelijk al een oneindig aantal leuke topics verpest. Optasen, zou mijn advies zijn.

Wel een voordeel van anonieme posters: die kun je oneindig hard bashen. De persoon die er achter zit kan geen aanstoot nemen zonder zijn of haar identiteit te onthullen.

Ofschoon ik voorstander ben van 'naar verluidt' en ik in sommige kringen ook wel door het leven ga als 'DJ Repeat', wil ik even benadrukken dat deze oersaaie dt-nazi niet uit Parijs afkomstig is. Was dat wel zo geweest, dan zou er uiteraard Herrn Bernard hebben gestaan.

Ik zal bekennen dat ik het was, en dat ik dezelfde mening ben toegedaan als BD wat betreft de destructieve invloed van de tsunami van nazi's die ons lieve interactieinstrument bij tijd en wijle teistert.

Dit zal denkelijk de eerste keer in een meer dan een halfjaar zijn dat ik als nazi ghostpost. Toch opmerkelijk dat deze post dan weer meteen zoveel afkeer genereert.

Boek uit: No country for old men van held Cormac mccarthy.
Verhaal: kennen de meesten van de meesterlikke coen-film. het boek is nog mooier. Wat mij aangaat op hetzelfde niveau alsBlood meridian. Cormac is een held!
Beff: dit is mijn eerste boek uitgelezen op de iPad. waarvoor nogmaals dank. het is en blijft een heersend voorwerp en buitengewoon geschikt om boequilles mee te lezen.

Ik vond ´m zelfs beter dan Blood Meridian, maar dat kan liggen aan de volgorde waarin ik ze gelezen heb. Cormac is een beetje als marihuana: de chemie van je hersens moet zich eerst aan hem aanpassen voordat je hem echt gaat waarderen.

ik zit ook nog een beetje te twijfelen. maar ik ga so en so 'Suttree' maar eens lezen.

ik zit ook nog een beetje te twijfelen. maar ik ga so en so 'Suttree' maar eens lezen.

Boek: Je hebt het niet van mij, maar

Boek: Je hebt het niet van mij, maar
Auteur: Joris Luyendijk
Beffoindre: Beffoindre interessant boek geeft antropologische analyse van het Binnenhof. Joris richt zich op de wederzijdse afhankelijkheid tussen politici, journalisten, lobbyisten en voorlichters. Veel zo niet alles wat de buitenstaander over politiek Den Haag verneemt blijkt het resultaat van een delicaat machts- en publiciteitspel. Ik heb het boek met toenemend afgrijzen gelezen. Als het inderdaad zo is dat Tweede Kamerleden het te druk hebben om zich over een onderwerp een gedegen mening te ontwikkelen, is er dan nog wel sprake van controle van het kabinet? En hoe strikt is de scheiding tussen de journalistiek en politiek, als ministers de dag beginnen met een overzicht van persmomenten waarop ze kunnen scoren en als Tweede Kamerleden hun vragen hoofdzakelijk baseren op artikelen in de laatste dagbladen?

Het goede nieuws is - zo leerde ik - dat het Binnenhof wel eens minder macht zou kunnen hebben dan ons wordt voorgehouden in de media. Nederland wordt in feite geregeerd door die brave en gedegen rijksambtenaren. Een geruststellende gedachte.

Ben erg benieuwd wat de journalisten, lobbyisten en ambtenaren onder die boys van dit boequille vinden.
Sterren: Geen kabouters, geen zwaarden, toch *****

Volgens mijn zus, die lang op EZ heeft gezeten, is het op de ministeries zo dat de minister een macht heeft die vergelijkbaar is met die van een absoluut monarch. De lieve, brave ambtenaren doen altijd gewoon wat ze gezegd wordt, ook als ze met een totale onbenul te maken hebben die de hele tijd krankzinnige dingen roept.

Dit is zeer onrustbarend. Naar ik begreep is het personeelsbeleid in handen van de secretaris-generaal. Daaruit leidde ik af dat de speelruimte van een rijksambtenaar vooral bepaald wordt door de SG en dat zijn
carriere niet direct afhankelijk is van zijn minister. Aannemende dat die SGs totale denkmongolen zijn zou dat betekenen dat het ministerie inhoudelijk bestierd wordt door de SG, en dat de minister de snoet van de tent is die linten doorknipt.

En nu vertel jij me dat de minister de toko runt... Een wonder eigenlijk dat Nederland ueberhaupt nog functioneert, denkelijk.

Dit alles overdenkend zou ik voor een ceremonieel ministerschap willen pleiten. Ik bedoel, het is toch zielig om Maria van der Hoeven, Sharon Dijkstra en Halbe Zijlstra verantwoordelijk te houden voor de bullshit die ze uitkramen?

Het is: Maria van der Ho-even

High tide, een Sharon D. bashing. Dat maakt mijn dag weer goed.

Wat - De Stad van de dromende Boeken
Van wie - Walter Moers
Beschrijving - Een boek dat misschien wel definitief de kloof tussen kabouternerds en lezers van echte boeken overbrugt, verrassend genoeg geschreven door een Duitser. Het speelt zich af in een imaginaire wereld, in een stad waar de hele economie en maatschappij om boeken draait. Daarmee is het nog niet noodzakelijkerwijze een gezellige stad - qua gewelddadigheid is het te vergelijken met het Baltimore van The Wire. Antiquairs, uitgevers, papierhandelaren enz hebben er geen moeite om concurrenten uit de weg te laten ruimen. De stad is bovendien gebouwd op een gigantisch labyrint van oude bibliotheken, waar tevens tussen de boeken allerlei mysterieuze gedrochten rondzwerven. Dinosaurus en aankomend auteur Hildegunst von Mythenmetz moet in deze stad op zoek naar een op mysterieuze wijze verdwenen schrijver. Het origineel was meesterlijk en hilarisch - ik durf niets te zeggen over de kwaliteit van de vertaling.
Leesadvies - Leuk boek voor kabouternerds, alsook voor mensen die van boeken houden en zich een wereld willen voorstellen waar literatuur er echt toe doet.
Voor de hele familie - Ja. Het is een auteur die boeken schrijft die door kinderen en volwassenen op verschillende niveaus te lezen zijn.
Waardering - Vijf bikties

Heb twee boekieljes uit, weer op de iPad. Omdat ik mijn belezenheid derhalve niet fysiek kan tentoonspreiden, maar even in deze digitale boekenkast.

Outliers van Malcolm Gladwell

Toch maar eens een werkje van deze man gelezen, op aanraden van \é\én Floracied en mede dankzij de afrading "Een marketingboek" van een andere. Het blijkt een erg leuk en leesbaar boek over welke factoren bijdrage aan iemands succes. Uiteindelijk gaat het allemaal om een mix van geluk, mogelijkheden en de intussen beroemde 10000 uur regel (als je ergens heel veel tijd in stopt word je vanzelf succesvol). Jammer is wel dat de meeste punten versterkt worden door een enkel illustratief voorbeeld, maar weinig echt aangetoond word waardoor er veel vragen over blijven. Maar al met al toch een leuk boek.


Dubliners van Jimbo Joyce

Leek me wel beffoindre om in Dublin te lezen en dat is het inderdaad. Joyce beschrijft minutieus alledaagse handelingen van allerlei gewone Dubliners en geeft ook steeds precies aan waar eea zich afspeeld. Het is dus erg fijn om dan in dezelfde stad te vertoeven en de sfeer direct op te snuiven (Je moet wel alle toeristen en winkels wegdenken, maar ok).

Als extraatje voor de 200e post, een leuk zoekplaatje: noem alle Ierse schrijfhelden op dit schilderij (gefotografeerd in het Irish Writer's Museum):

Van Dublin_dec10

"Marketingboek", bedoel je niet managementboek?

Gokjes voor het schilderij:

Wilde, McCarthy, Doyle,McCarthy,Swift,McCourt en McCarthy?

De tweede McCarthy is bij nader inzien joyce. Stop de tijd.

Wilde, Joyce en Swift zitten er iig in. +3 voor die Jazz

Als je met Mccarthy Cormac bedoelt, dan zit hij er helaas niet in omdat hij geen Ier is.

Rechtsonder op voorgrond: Samuel Beckett

Zeg, laten jullie er nog wel een paar over voor Bernaard?

Mist, Guinness ... ziet er goed uit. Book of Kells ook gezien? (zo te zien was je in Trinity college) Dublin Castle? National Gallery? (ik was destijds wel onder de indruk van de collectie Nederlandse werkjes :) )

Boek of Kells-museum was helaasjes dicht. We zijn niet naar de National Gallery maar wel naar het de Chester Beatty Library en het National History Museum geweest. Allebei erg beffoindr.

@Vb, Wilde en Swift zou Bernard niet eens willen posten.

Na mijn blamage met mijn eigen Gefelcitaart heb ik iets goed te maken. Okeetjes. Ik bied, achter Jimbo´s linkerschouder, Brendan Behan. Direct achter hem, John Millington Synge. Links achter Wilde denkelijk William Butler Yeats. Links achter Beckett, George Bernard Shaw. Die Chinese dame achterin zou nog wel eens Lady Gregory kunnen blijken te zijn, leg me er niet op vast.

Ik heb me na kerst even op Grunberg gestort en kwam tot de volgende conclusie:

Huid en haar
Over het soms verdraaid lastige leven van Roland Oberstein, docent en onderzoeker in de economie aan de universiteit van Fairbanks, een voorstad van Washington. Hij is een echte pleaser, altijd beleefd en meestal niet te beroerd anderen een dienst te bewijzen. Zolang dat maar niet (al te zeer) ten koste gaat van zijn levenswerk: een studie naar de economische bubbel door de eeuwen heen. Net als bij Tirza cre\ëert Grunberg met zijn briljante en vermakelijke stijl een universum waarin dubieuze gedragingen volstrekt logisch lijken te zijn.
Oordeel: alle vijf, huppakee *****

De joodse messias
Over Xavier, een 16-jarige jongen uit Basel met fascinatie voor Hitler die zich heeft voorgenomen het joodse volk te troosten en begint bij een joods leeftijdsgenootje, Awromele, voor wie hij 'niets voelt' - dat is immers de afspraak - maar beiden zuigen elkaar wel graag af. Vanaf het moment dat Xavier zich laat besnijden thuis bij een halfblinde oude jood begint het lijden, ook voor de lezer. De roman bestaat voor een groot deel uit lijden die culmineert in een bizarre atoomoorlog.
Oordeel: ****

Hypothese: Grunberg is de grootste levende Nederlandstalige schrijver en zou zich wel eens kunnen ontpoppen tot grootste aller tijden.

Ik ben bijna geneigd om maar weer eens met Grunberg te beginnen Oli4, bijna.

Na Tirza heb ik me voorgenomen om nooit meer een boek van Grunberg te lezen. Het is heel goed geschreven enzo, maar mij veel te deprimerend. Ik verder besloten me hier niet voor te schamen.

Fijn, wat denk je er van om anomiem te gaan praten over hoe akelig Grunberg is?

Een groep anonieme Grunberg gruwelaars. Klinkt gezellig.

- "Heb jij de laatste Grunberg al gelezen?"
- "Nee, maar hij schijnt weer vreselijk te zijn."
- "Ja dat hoorde ik nou ook. Goed dat wij m niet meer lezen."

Mooi clubje! "De joodse messias" zou ik in jullie geval heel ver vanaf blijven, maar "Huid en haar" is aanzienlijk minder gruwelijk. Overigens, cher Bernard, valt Grunberg bij jou in het rijtje Roth-Houellebecq of verlaag jij je al langer niet meer tot Nederlandstalige literatuur?

Na adolescent snobisme kom ik nu tot de conclusie dat Nederlandse literatuur vaak wel OK is. Ik heb altijd verondersteld dat Grunberg een beetje Roth/Houellebecq-achtig is, maar van die twee flutschrijvers heb ik in elk geval wel wat gelezen.

Trouwens net koffie gedronken met de MCH.

MCH?

Marc Clein Hessink
besoindre

Ik kan alleen maar zeggen: een MCH is something to be-ee-eee.

twee boekieljes gelezen

A Briefer History of Time van Stephen Hawking
De moderne natuurkunde uitgeplozen in 266 ipad-bladzijden. Altijd leuk om weer eens op te halen hoe het zat met deeltjes en golven en wat de snaartheorieeen nou ook al weer doen. Vier elektrische rolstoeltjes uit vijf.

Wold War Z van Max Brooks
Van de man van de non-fictie klassieker Zombie Survival Guide is dit een fictief verslag van de Zombie Holocaust die ons te wachten staat. Hoewel de globale vorm na een half boek erg vermoeiend is (het wordt verteld in de vorm van korte interviews) is het vlot en spannend geschreven. Zoals het hoort wordt hier de zombieplaag gebruikt om eens haarfijn uit de doeken te doen hoe vervelend en kwaadaardig normale mensen eigenlijk wel niet zijn.

Drie-en-een-halve 'aim for the head' uit vijf

Ik zal hier in zinledig gevlei blijven steken, maar het moest maar.

Wat- Speciale uitgave Elsevier, Charles de Gaulle, Ter herinnering 1890-1970
Pluspunten-Zeer helder geschreven mini-biografie van Charles de Gaulle, die de generaal in zijn grootsheid en ambivalentie laat zien. Bewonderenswaardig hoe de auteur enerzijds de nuance weet te vinden, en toch het theatrale van De Gaulle over weet te brengen. De goed gekozen foto´s en citaten onderstrepen dit. Het verschil in stijl tussen de stukken van OvB, en het ene stuk dat door ´Dr.´Jan Willem Brouwer is geschreven is uitzonderlijk helder. Dhr. Brouwer schrijft een betoog dat wellicht in de Spiegel Historiael hoge ogen zou gooien, maar een verhaal vertellen lukt hem niet. OvB slaagt hier daarentegen moeiteloos in.
Minpunten - Dan toch nog een beetje tranenthee. Het verhaal bevat geen feitelijke missers, maar bevat wel een taalfout die voor Ol!vier van B""men a.k.a. de dt-nazi wel heel pijnlijk moet zijn. Hiermee wordt ook meteen het professionalisme van het blad Elsevier in twijfel getrokken. Ik onthul hem niet, omdat ik weet dat onze O. een half jaar in een land gaat zijn waar je gewoon een winkel binnen kunt stappen, een Glock kunt kopen, en je eigen een hollow point bullet door je kop kunt jagen.

Mooi werk Bernard.

Squirrel seeks chipmunk, David Sedaris.
Sedaris is iemand die vermakelijke columns schrijf voor o.a. the New Yorker. Na een aantal boeken met persoonlijke anekdotes komt hij nu met een verzameling fabels. De man produceert aan de lopende band hilarische quotes en scherpe observaties. Over het boekt zegt hij zelf:

Although it has been described as a collection of animal fables, Sedaris quickly refuted this claim explaining, “Fables have morals. I don’t.”

Must read voor eenieder die kan lachen om het type humor van Woody Allen of Oscar Wilde.
4 sterren.

---

Het diner, Herman Koch.
Prettige pageturner met aardige filosofische discussies, maar nou ook weer niet heel boeiend. Er zat een quote in waarbij ik even het idee kreeg dat ik stiekem een Marek van der Jagt boek las ("dat er met ons tweeen niet viel te spotten waar het zogenaamde apertiefjes van het huis betrof")
2 baquilles en een jlau.

---

Dress Your Family in Corduroy and Denim, David Sedaris
Inkijk in de ziel van een absurdistische gek met een geweldig schrijftalent.
4 baquilles.

Amice, aandeeltjes Sedaris?

Turbo's amice, dat gaat sneller.

Maar serieyoussouf, de man is echt ongelofelijk grappig dus ik kan zijn boeken echt aanraden.

breakfast of chmpions van Kurt Vonnegut.

Vonnegut heerst ook in dit boek de pan uit. vier kilgore trouts uit vijf

Dat andere produkt van de firma Puite (D66) spreekt me zoals bekend niet aan, maar David Sedaris moest ik wellicht maar eens gaan proberen. Zodra ik later deze maand de Duitse culturele wildernis verlaat ga ik me eraan wagen. Wat kun je me aanbevelen, lieve Jazz?

Ik zou zeggen dat "Me talk pretty one day" en "Squirrel seeks chipmunk" m'n favorieten zijn. Maar die schelen op zich niet veel van "When you are engulfed in flames" en "Dress your family in curduroy en denim".

Ruiltje maken? Dat ik je je Harry Potter-boek ongeschonden teruggeef, en dat je me in ruil daarvoor een David Sedaris-boek leent? Ik heb even gecheckt, bij de SB Haarlem hebben ze Sedaris niet in het Engels.

Het Bureau I: Meneer Beerta

Echte litteratuur voor echte intellectuelen. Maarten Koning neemt van lieverlee een baan bij het Bureau. De werkzaamheden komen hem bij aanvang zinloos voor. Ik kan er naast zitten, maar denkelijk heeft iedereen die net met een nieuwe baan begint zo'n gevoel. Zo niet Maarten Koning, die na zeven jaar zijn werk als wetenschappelijk ambtenaar nog steeds zinloos vindt. Nu moet gezegd worden dat publicaties over de behandeling van de nageboorte van het paard in verschillende cultuurregio's in Nederland, waaraan de hoofdpersoon werkt, inderdaad niet direct allerhande toepassingen voor ogen tovert.

Een boek dat door zijn kleinschaligheid betrekking heeft op het leven. Een must voor iedereen met een passie of weerzin voor het kantoorbestaan.

Ik geef 'm 4,5 boequille-baquilles.

@Bode, dat lijkt me zeer redelijk. Ben je nu nog in Haarlem?

@Jazz: Ik ben er vanaf Pasen weer, denkwetelijk.

@Dottore: Is het niet normaler dat mensen supergemotiveerd aan een kantoorbaan beginnen, en dan na verloop van tijd het nut niet meer zien? Bij deze vraag zit overigens een element persoonlijk belang. Ik ben een paar keer bij een kantoorbaan begonnen, kwam tot de conclusie dat ik het aan het begin al onzinnig vond, en heb het bijltje er al snel bij neergegooid. Als ik had geweten dat ik na verloop van tijd de zin ervan was in gaan zien had ik wellicht langer volgehouden.

Ik heb slechts ervaring met twee banen natuurlijk... Maar in het geval van de universiteit kon ik me pas na een jaar of twee over de zinloosheid van het geheel heenzetten. Of beter, mijn interesse in het gebied overschaduwde het gevoel dat het allemaal zinloos getover met formules is. Als je er eenmaal diep genoeg inzit wordt het vanzelf interessant blijkbaar.

Vanaf het begin had ik wel door dat het ook vooral een sociaal circus is. Je probeert de beste resultaten te boeken, om daarmee te schitteren tijdens workshops/conferenties. Vervolgens vraag je geld aan om meer onderzoek te doen naar "jouw" onderwerp, waardoor jouw huurlingen jouw evangelie uitdragen, etc. Ik heb me wel eens afgevraagd of mijn collega's nu werkelijk geloofden of hun werkzaamheden bijdroegen aan een beter begrip van (menselijk) redeneren, een helderder waarheidsbegrip, etc. Denkelijk gold dat voor mij niet.

Mama Tandoori, Ern3st van der Kw@st

Smakelijk levensverhaal van de zoon van een Indiaase moeder en een Hollandse vader. Moeder is een vrij legendarisch type die meningsverschillen vooral beslecht met haar deegroller en die door haar armoedige jeugd ietwat te zuinig is geworden. Dit uit zich bijvoorbeeld in het aanschaffen van kattenvoer (want in de aanbieding) zonder dat de familie een kat bezit. Het beeld van de cavia die na een strafdieet van een week toch maar wat kattenvoer knabbelt zal ik niet snel vergeten. Al met al een zeer vermakelijke boekje. Must read voor eenieder die een moeder heeft (of heeft gehad).

4 rode pepertjes, en het boek alleen met je rechterhand vasthouden!

In de ban van de tegenstander, Hans Keilson.

Hans Keilson is de literaire verrassing van 2010, als jiddenbaq ontvluchte hij in 1936 nazi duitsland om vervolgens in Nederland te gaan wonen waar hij nog 2 boeken schreef. Vorig jaar werd Keilson door de NY Times uit het niets gebombardeerd tot een van de allergrootste schrijver ooit.Fraai detail is dat de inmiddels 102 jaar oude Keilson zijn eigen doorbraak nog mee meemaken.

In de ban van de tegenstander is een bijzonder actueel boek met een interessante verkenning van de menselijke psysche. De hoofdpersoon schrijft over zijn tegenstander B. (gespeeld door Adolf H.) Gedurende het boek volgen we indirect de opkomst van B. waarbij hij langzaam veranderd van een angstwekkend vaag gerucht tot een zeer machtig figuur. De fascinazi voor B. en het begrip van B's motieven van de schrijver maken dit een bijzonder boek.

Enigzins verwarrend is de vorm van het boek, het is gegoten in een soort blair witch achtige structuur waarbij je bijna zou denken dat het niet door Keilson zelf geschreven is.

Goed gespeld!

Outliers, Malcom Gladwell.

In Outliers zoekt Gladwell naar verklaringen voor menselijk succes, op basis van diverse wetenschappelijk onderzoeken schetst hij een serie belangrijke voorwaarden voor succes. Daarbij demystificeert hij het romantische beeld van de self made man. Kort gezegd: succes is veelal geen keuze maar een combinatie van gunstige omstandigheden gecombineerd met minimaal 10.000 uur werk.

Zoals bij veel Gladwell boeken is met name de eerste helft briljant. Zijn vertel stijl en kwaliteit zorgen ervoor dat je binnen drie bladzijdes volledig hooked bent. De onderzoeken en statistieken zorgen voor een degelijke onderbouwing. Het eind van het boek is wat minder, de uitgebreide analyses van cockpit gesprekken zijn bijvoorbeeld vermoeiend en weinig relevant voor het thema, dit kan niet voorkomen dat Outliers een lekkere pageturner is met verassende inzichten en conclusies.

Vier baquilles en een driekwart jlau voor misschien wel de beste non-fictie/pop-science storyteller op aarde.

Overigens ook nog vier baquilles voor Keilson.

@Fascinazi: ik hoopte al op je waardering voor deze kleine witz!

En dan te bedenken dat 'De dood van de tegenstander' bij lange na niet het beste boek van Keilson is. Veel te veel Freudiaanse kokeleko. Die twee eerdere boeken zijn veel mooier.

Vrijzinnigen hebben de toekomst. M33rten B. t3r B0rg

Als je net een Gladwell uit hebt is het enigzins schakelen naar een t3r B0rg, daarbij ging ik dit boek in met
de verwachting dat het wel eens zo taai als ongemalen poppenstront zou kunnen zijn. Die verwachting blijkt gelukkig ongegegrond te zijn.

In een essay van zo'n 150 pagina's legt t3r B0rg uit wat vrijzinnigheid is, in wat voor traditie het staat en possyt hij de stelling dat vrijzinnigen geestelijk als beste uitgerust zijn om de uitdagingen van de toekomst aan te gaan. Zijn uiteenzetting over de mega trends in onze wereld en de bijbehorende zingevings issues kon ik zeer waarderen. t3r B0rg introduceert verder nog een aantal filosofische termen (zoals anomie, ontologische geborgenheid en horizontale transcedentie) die een aantal maatschappelijke trends verhelderen. Verassend: uit het geheel spreekt een warme waardering voor de partij die het meest schatplichtig is aan de vrijzinnigheid. D66.

Waardering: ik heb volstrekt geen referentie kader als het gaat om sociologische/filosofische essays, dus ik kan absoluut niet inschatten of dit een meesterwerk is of een gedrocht. Ik ga daarom geen baquilles uitdelen. Wel is een het aangenaam leesbaar boek dat me het nodige heeft geleerd en wat weer zorgt voor net wat meer orde in de chaos.

Misschien dat je kunt aangeven of het een familieboek is. Zitten er bv. kleurplaten in? En wordt het standaard geleverd met een setje van drie miniatuurkrijtjes in bijpassend etui?

Ha, dank voor de reminder Merl. Kritiekpunt is inderdaad het ontbreken van kleurplaten, terwijl dit best op zijn plaats was geweest, erg jammer. Het is ook niet echt een familie boek te noemen helaas.

Godverdomse dagen op een godverdomse bol, Dimitri Verhulst

Nog nooit werd de gescheidenis van de mensheid in zulke schitterende rauwe taal beschreven als in dit boek. Het zou bij wet verplicht moeten worden het te lezen. En wie weigert? Rijg het rapaille aan de rapieren!

Vijf baquilles!

Ah! Je bent ons voor! Jur en ik zitten nog midden in het luisterboek. Is nog beter! Hij leest fantastisch voor.

What the dog saw, Malcom Gladwell.

Ik sluit graag dingen af, dus toen ik drie van de vier Gladwell boeken had gelezen vond ik dat een mooie gelegenheid om de vierde ook maar binnen te knikken. Na het succes van the Tipping Point,Blink en Outliers rook zijn uitgever blijkbaar geld en is er een greatest hits van eerdere artikelen gemaakt. What the dog saw is een samenraapsel van stukjes waarbij de rode lijn ontbreekt en waarin Gladwell nog niet het niveau haalt van zijn latere boeken. Een flinke deceptie.

2 baquilles en een kwart jlau omdat de sympathieke zwerver uit het boek me deed denken aan the wire.

De helaasheid der dingen, Dimitri Verhulst.

Na de geschiedenis van de mensheid als soort (godverdomse dagen...) schrijft Verhulst over zijn eigen geschiedenis als Kroonprins van de Dynastie van Verhulsten, Grootmeester van de Zelfdestructie. De kleine Dimitri groeit op in een huis met zijn grootmoeder, zijn gestoorde vader en zijn 5 alcoholistische nonkels, voor wie een hour of power een gezond ontbijt zou zijn.

Hoogtepunten zijn het taalgebruik van Verhulst en zijn beschrijving van de alternatieve tour-de-france van zijn nonkel Potrel, die een volledigde tour organiseert waarbij tour etappes worden vertaald naar alcoholische consumpties.

Allez, Vier baquilles.

Ik zal "Federal Taxation in America: a short history" maar niet recenseren, maar wil jullie dit filmpje waarnaar wordt verwezen, niet onthouden:

boek: Beloved van Toni Morrison

plot: Beloved speelt in het Amerika van de 19e eeuw en gaat over Sethe, een gevluchte slaaf die samen met haar dochter in het vrije Noorden woont. als op een dag een vreemd meisje opduikt, maakt de lezer langzaam kennis met het gruwelijke verleden van Sethe.

beff? Nogal ja. schitterend geschreven, de rillingen liepen me af en toe over de rug. Er schijnt trouwens ook een film met Oprah te zijn.

sterren: vijf uit vijf freaky spookmeisjes

Boys, de afgelopen vijf dagen heb ik da Jimbo behoorlijk zitten fokken met het gegeven dat hij "A Game of Thrones" zat te lezen van George RR Martin. Weer een vriend die uiteindelijk bij de dwergjesliteratuur is beland.
Vooral de stortvloed aan lachwekkende namen was dankbaar materiaal: Brandon the Builder, baby Rickon, dwerg Tyrion, gekke Hodor.
Ik heb wat pagina's meegelezen en het leek mij kinderliteratuur. Daar was da Jimbo het niet mee eens, met als voornaamste tegenargument dat HBO er een serie van gaat maken (dan moet het wel kwaliteit hebben).
Mijn vraag aan de talrijke dwerg- en elfjesliefhebbers onder die boys luidt: zijn jullie bekend met dit fenomeen en zo ja, zouden jullie het kunnen plaatsen?

Dank!

De HBO serie is erg goed te pruimen, maar ik het blijven natuurlijk kabouterboeken :) Profesj en Biktie de Baktie hebben de boeken denkelijk gelezen, ze kunnen je meer vertellen.

Nu hecht ik niet veel waarde aan het argument dat als HBO ergens een serie van maakt dat het geen kinderliteratuur is, maar de serie is zeer vermakelijk als je van kabouterboeken houdt. Gezien de hoeveelheid geweld en erotiek lijkt het mij zeker geen aanbeveling voor de kleintjes om te lezen. Literatuur zou ik het zelfs met de allerbeste wil niet durven te noemen.

Boeken top vermaak, serie aardig.
Marquant dat een boek a priori al wordt neergesabeld op basis van de namen van wat protagonisten. James Joyce, Homerus, Reve (frits van egters? come on?!) zou dan je ook naar de pulp-sectie mogen doorsturen.
Lees gerust hier verder wat andere kabouterboeknerds er van vinden.

oh ja, nog mijn 2cents aangaande "is het kinderliteratuur ?"

"The Hobbit" is ganzenborden; "Song of Fire & Ice" is Axis&Allies. Ik heb nog geen boek gevonden (nou zoek ik ook niet hard) wat beter op meervoudig niveaus politiek intrige beschrijft. Hakken en tieten is een bonus.

Voor die boys die prat gaan op hun bookishness de vraag mij te verlichten als ik het in hun ogen mis heb.
btw. Ulysses ligt op de stapel, ziet er niet al te vervaarlijk uit...

en voor de tripple-post:

Uiteraard is het geen literatuur an sich. Song of Fire&Ice brengt je geen kennis bij en je wordt er waarschijnlijk ook geen beter, slimmer of emotioneel complexer mens van. Het is wel vermakelijk. Erg vermakelijk.

ik vind het hele hele goeie boeken en zeker geschreven voor volwassenen. Ik kan ze eigenlijk alle boys aanraden, omdat het zeker een beschrijving en ontdekkingstocht is in "human nature".
Naast alle tieten en hakke-damage zijn bijna alle karakters nogal gecompliceerd en is er (in tegenstelling tot de serie trouwens) veel meer tijd om situaties en redeneringen vanuit alle kanten (ook de incest) te belichten.

Mooi trouwens dat zodra het over "literatuur" gaat, sommige boys elitairder worden dan een corps-reunie in Wassenaar de dag voor het Boekenbal... Dan moet je een "ter borg en ter borgje" wel gelezen hebben..

Erg mooi gepost, boys.

TN - Goed punt over die namen. James Joyce heeft bv. al een personage dat Steven Doedelus heet. Denk ook aan bv. Vladimir Nabokov (Humbert Humbert) en Multatuli (Batavus Droogstoppel).

Biktie - ´dan moet je toch zeker wel Ter B0rg en Ter B0rgje gelezen hebben.´ Weer zo´n mooie cryptische uitspraak van je. Maar omdat mijn naam genoemd wordt wil ik deze toch wel even uitgelegd hebben. Ik meen nl. dat ik me, na mijn oorspronkelijke postings die vooral bedoeld waren om te provoceren, toch wel bewezen heb als iemand die weet dat het onderscheid tussen hoge literatuur en pulpliteratuur met een korrel zout moet worden genomen.

Gooi een klein kabouterknuppeltje in het hoenderhokje dat beter bekend is als het Florum en alle Boys komen trouw hun paddenstoeltjes uit voor een posting. Mooi inderdaad!
Over de namen: TN had het niet helemaal bij het juiste eind dat ik het boek bekritiseerde vanwege lachwekkende namen. Ik las een paar bladzijden mee, zag vreemd genoeg niet dat het om een ontdekkingstocht ging van de menselijke natuur, en besloot vervolgens dat het boek afgebrand diende te worden. Mijn strategie was daarbij om in te zetten op de vele tientallen lachwekkende namen.
Probleem is dat het geen namen zijn die in mijn ogen erg origineel of rakend zijn, zoals Batavus Droogstoppel of pak 'm beet Japi, Bavink en Koekebakker uit de Uitvreter dat wel zijn. In The game of the thrones daarentegen wordt getracht een slecht opgeschreven verhaal de nodige mystiek mee te geven door allerlei pseudo-Welsh/Scandinavisch te gebruiken.

Fraai topic boys, zeer fraai. Bikties "ook de incest" opmerking is overigens evident een goedkope shot naar het quote van dag topic.

Overigens zie ikzelf de boekenkast als een spiegel van de ziel. Huist daar een dwergkabouter met een droevige obsessie voor elfentietjes of huist daar een volwassen en ontwikkelde levenskunstenaar met een passie voor de schoonheid? De boekenkast kan het je vertellen.

@pleonasmenazi dwergkabouter staat wellicht niet in de van dale en het lijkt misschien dubbelop maar er is wel degelijk een verschil tussen een normale kabouter en een dwergkabouter. Een kleine maar essenti\ële nuance.

Ik bedoel dit natuurlijk met alle respect en zonder normatief te willen overkomen.

@Oli4: Jouw constatering over de namen kan ik beamen. Of dit echter misplaatst is, valt over te twisten. Het is inderdaad vaak zo in kabouterboeken dat er gekozen wordt voor quasi-keltische namen, dat is nl. omdat het ook vaak om een quasi-keltische setting gaat. De namen zijn daarmee niet meer misplaatst dan wanneer een personage in een dergelijk boek John Jones of Bill Smith zou heten.
Anyway, ieder z'n meug.
Joost geeft aan dat zijn boekenkast een afspiegeling van zijn ziel is. Ik spiegel mijn ziel aan veel dingen af, maar niet aan de boekenkast. Ik ontleen, meen ik, geen deel van mijn persoonlijkheid aan de boeken die ik lees. Gelukkig maar. Voor mij is het puur vermaak. Als ik mijn kennis wil vergroten of mijn normen/waarden kader wil toetsen, dan gebruik ik daar niet in eerste instantie boeken voor. Is dat vreemd?

Wat dan wel, je Xbox?

(gniffel, gniffel)

Het valt mij wel op dat dit soort provocaties in de richting van de Kabouterliefhebbers altijd komt van Boys die erg aan hun niveau hangen, en door de echte intellectuelen onder de Boys niet voor vol worden aangezien. Gewoon een observatie.

Ach Bernard, een beetje dwergjennen op zijn tijd is goed voor de spijsvertering.

is een beetje hetzelfde als tegen D66-ers dat ze niet weten wat ze willen..

Ook een leuk dwergenboek: Een zoon van het circus van John Irving

Biktie, ik zou je graag beantwoorden maar kan helaas geen touw vastknopen aan bovenstaande zin.

tussen "D66-ers" en "dat" moet zeggen! Stop de tijd.

Ca wint de Floraboys-vullen-Biktie-aan-award

Ca - Ik ben, zoals al gezegd, ook gefascineerd door dit pareltje van de Biktie

´´Mooi trouwens dat zodra het over "literatuur" gaat, sommige boys elitairder worden dan een corps-reunie in Wassenaar de dag voor het Boekenbal... Dan moet je een "ter borg en ter borgje" wel gelezen hebben..´´

Waar ontbreekt het werkwoord in deze zin?

Boek: In de Ban van de Tegenstander van Hans Keilson
Synopsis: Ik wilde een schitterende samenvatting schrijven, maar die Jazz was mij een aantal maanden voor. Zie dus boven.
Oordeel: Erg beffoindr boekwerk, vier vervalste postzegels en een halve omgegooide Joodse grafsteen. (uit vijf)

Umberto Eco, De begraafplaats van Praag.

De begraafplaats van Praag vertelt de ontstaansgeschiedenis van de protocollen van Zion, de fictieve notulen van een meeting van ultra rabbijnen die streefden naar joodse wereldheerschappij. Deze protocollen bleken later een vruchtbare voedingsbodem voor antisemitisme, met de bekende gevolgen.

Het boek gaat voor een groot deel over de kunst van het misleiden waarmee het een ongewild een interessant perspectief biedt op het moderne populisme. Vertel mensen wat ze al weten, overdrijf het tot in extreme en maakt het geloofwaardiger door er bewust evidente leugens in te zetten zodat tegenstanders alleen maar over de duidelijke leugens zullen vallen, en niet over de subtiele onwaarheden.

Er komen zo'n 150 historische figuren voorbij in het boek,
tientallen 19e eeeuwse recepten en een dozijn aan ziektebeelden. Hierdoor is het veelal amper leesbaar en stelt het als geheel dan ook teleur, ik had Eco hoger zitten als auteur.

2 rabbijnen en een halve vrijmetselaar.

Haruki Murakami, 1q84 (spreek uit als q-teen eighty four)

Het drie delige 1q84 over de wiskunde leraar Tengo en de fitness instructrice Aomame is een boek dat wel eens voor eenheid zou kunnen zorgen in het boekentopique. Het is niet alleen diepzinnig en stijlvol geschreven, maar het is ook 1200 bladzijdes lang en er komen 'Little People' en incest in voor! Voor ieder wat wils dus. Een boek dat je zonder gene in de engelbewaarder kunt lezen, maar dat geen moment verveelt. Wat mij betreft een aanrader. +1 voor Murakami

4 dode geiten en kwartiertje wiskunde bijles.

Boek: Tirza van A. Grunb3rg (ook wel bekend als de ex van de ex van het Roode Gevaar)

Beff: Eindelijk mijn eerste Grunberg gelezen, na een keer een halfbakken en vroeggestrandde poging gedaan te hebben met Blauwe Maandagen. Tirza bleek echter bijzonder vlot geschreven en ik las het boekwerkje dan ook in een ruk uit. Grunberg beschrijft nauwgezet en treffend het failliet van de blanke middenklasse met hun sushi- en sashimicursussen. Het laatste deel van de roman begon me wat tegen te staan, het werd mij een beetje te grotesk en te rommelig, maar uiteindelijk toch een dikverdiende...

...drie gebakken sardientjes en een halve rol tonijnsushi.

De nevelprins, Carlos Ruiz Zafon.
Fantasy boekje van de auteur van de Scadoe van de wind.

Must read voor boys met een compulsieve behoefte om echt ieder boek op aarde te lezen.

1 versteende clown.

Een schitterend gebrek, Arthur Japin.

Met enige tegenzin aan begonnen aan deze historische liefdesgechiedenis tussen het arbeidersmeisje Lucia en de knappe Venetiaan Casanova, maar het blijkt een zeer aardig bouqille. Deed me ergens denken aan Candide. Fraai stukje zeitgeist.

3.5 gesluierde temeijers

Bonita Avenua, Peter Buwalda.

Meesterlijk boek over de familie perikelen van briljant wiskundige Siem Sigerius. Debutant Buwalda speelt op fenomenale wijze met de tijd. Een aanrader.

4 zwarte judobanden en een halve overstrekte eleboog.

Boek: Nooit meer Slapen van Hermans
Beff: Hebbende genoten van de herkenbaarheid van Onder Professoren begon ik aan dit boek over een promovendus die naar Noorwegen afreist om een geologische vondst te doen. De psychische en vooral fysieke ellende die onze held moet doorstaan bij het doen van zijn onderzoek was gniffel-opwekkend. Een achterflapquote uit een recensie somt het mooi op: droge taal, natte sokken, het kompas is kwijtgeraakt: een meesterwerk.
Eindoordeel: Vier platgeslagen muggen en een halve luchtfoto

The white tiger, Aravind Adiga.

In een open brief aan de premier van China vertelt Balram Halwai zijn levensverhaal en een stukje socio-culturele context over India. Gewapend met alleen zijn sociale gogme en overlevingszin werkt hij zich op van knecht tot een succesvol zakenman. Daarbij verschaft hij interessante inzichten over democratie in India en de klassenmaatschappij.

3 flessen britse whiskey en een halve tbc infectie.

What is the what? Dave Eggers.
Beff: stond in 2010 of 2011 op het nachtkastje van Bakkie Barackie.

Achak is een jaar of 9 als gewapende arabieren zijn dorpje in Sudan aan gort schieten. Met enig geluk weet hij te ontsnappen en met een groep andere jongens uit buur-dorpen gaat hij op zoek naar veiligheid. Onderweg naar vluchtelingen kampen in Ethiopie en Kenia sneuvelen de arme jongetjes bij bosjes. Achak maakt en hoeveelheid ellende mee die in een fictief werk volkomen ongeloofwaardig zou zijn. De eerste 300 bladzijdes werkt dat een beetje vermoeiend, naarmate Achak ouder wordt en mer politieke inzichten ontwikkelt wordt het interessanter. Centrale vraag is, What is the what? Wat je vrij kan vertalen naar: Heb je liever \éen lelijke vogel in je hand of tien onbekende vogels in de lucht?

Hoewel de klaagzang van Achak een deel van het boek amper te harden is, had zelfs deze Santoro campaigner het op het eind emotioneel nogal moeilijk. Bij station lelylaan werd het me bijna even te veel toen Achak per radio (zendbaqqie) na 14 jaar zijn vader voor het eerst spreekt.

Eerste 300 bladzijdes, 2 zakken rijst.
Laatste 150 bladzijdes 4 enkeltjes naar Atlanta Georgia.

Nieuwe inzichten met betrekking tot asielbeleid, toch wel stiekem.

Maar hoeveel sterretjes?

Je kunt 2 zakken rijst en 4 enkeltjes naar Atlanta Georgia maar moeilijk in sterretjes uitdrukken me dunkt.

Boequille: De verdovers van Anna Enquist
Feiten: Anna Enquist verkent het grensvlak tussen psychoanalyse en anesthesie: Moeten we het gevecht aan met ons onverwerkt verleden en angsten, of moeten we het toedekken met een deken van opiaten? Een bijzonder interessant uitgangspunt, des te meer omdat Enquist - zelf psychoanalytica - een tijd mee heeft mogen lopen met de afdeling anesthesie van het VUmc. Maar helaas is het verhaal nogal geconstrueerd en kan daardoor niet erg boeien. Ik heb me wild geergerd aan het Nederlands dat Enquist gebruikt. Op elke pagina staat meer dan een zin die uit het lood staat: overbodige woorden, lelijke woorden, afgebeten zinnetjes, noem maar op. Het kan ook komen omdat ik hiervoor Voskuil heb gelezen, waardoor mijn fijngevoelige taalapparaat heftig reageerde op dit werk.
Beoordeling: Een morfinespuitje en een halve zelfmoordpoging.

Ok, ok, in mijn recensie staan ook een paar zinnen uit het lood, maar don't shoot piano player, weet je. Hmmmkay.

boek: extremely close and incredibly loud
auteur: j. safran foer
Autistische negenjarige zoekt in Jew York city naar een slot dat past bij een door hem gevonden sleutel. Die sleutel openbaart al dan niet een geheim van zijn vader, die omkwam bij de aanslagen van elf septembert. Ondertussen wordt ons ook het verhaal vertelt van de opa en oma van de jongen, die het bombardement op Dresden meegemaakt hebben. Zie je de parallellen?
Beff? Het nogal melodramatische verhaal wordt toch met veel flair en stijlwisselingen verteld en bij vlagen werkt dat. Soms bekruipt je het gevoel dat Foer wel erg veel truucjes nodig heeft om het niet te kazig te laten worden.

Drie gekaapte vliegtuigen en een halve brief aan Stephen Hawking

Wat een deugniet toch ook, dat Draaiertje!

Ik vind het een beetje een lange nazi-naam

Extremeley klinkt als de nieuwste telg van de Sneijdertjes.

http://artofmanliness.com/2012/04/29/why-men-should-read-more-fiction/

Boek: 11/22/63 van Stephen King
Beff: Ik mocht van mezelf weer eens een sbs6boek lezen. Deze -over een man die terugreist naar 1959 en daar blijft hangen tot hij de moord op Kennedy kan voorkomen- had erg goede recensies. Het was niet onaardig, maar viel me eigenlijk toch een beetje tegen. ik zeg:
Sterren: *** uit 5

Boek: het leven is vurrukkulluk van R. Campert.
Beff: Nogal heersend bouqille. Ik verwachtte een gedateerd boekwerkje maar vond een machtig mooie en tijdloze beschrijving van de it crowd die zich verveeld afvraagt of ze wel zo superieur zijn aan het plebs.
Sterren: ***** uit 5

Wilson van Daniel Clowes
Beff: Stripboek over Wilson, een zuur alleenstaand mannetje dat iedere pagina eindigt met een nare opmerking.
Sterren ****1/2 uit 5

Chad Harbach, The art of fielding.
Harbach dompelt de lezer op een buitengewoon aangename manier onder in een wereld van honkbal, depressies, literatuur en homoseksualiteit. De 500+ bladzijdes leken me voldoende voor 7 dagen vakantie, maar na drie dagen was ik er al doorheen. Fantastisch boek, 4.75 baquilles. Kopen, achterflap niet lezen, genieten.

Ernest Hemingway, the old man and the sea.
Een oud vissertje heeft al 85 dagen geen visje meer gevangen, op een dag keert het tij, en hoopt hij nog een keer een mooi exemplaar aan de haak te slaan. De daaropvolgende strijd gaat tot het uiterste, en hij zal daarin zowel de natuur als zichzelf moeten overwinnen. Het verhaaltje zelf is zo eenvoudig dat de lezer eigenlijk gedwongen wordt te gaan zoeken naar symboliek en verborgen betekenis.
Volgens de flap heeft Hemingway er een nobelprijs door gewonnen, toch ga ik niet verder dan 3.5 baquille.

Brett Easton Ellis (van American Psycho), Imperial Bedrooms.
B.E.E. beschrijft een periode uit het leven van Clay, scenario schrijver in L.A. Clay maakt er een sport van om als 40-jarige het bed te delen met jonge actrice in ruil voor hulp met hun carriere. De ongezonde onderlinge relaties van Clay en zijn kennissen zorgen voor een aantal bijzonder akelige scenes. Ik kan me voorstellen dat een auteur als kunstzinnig experiment een keer de grenzen van de menselijke psyche zou willen verkennen, maar als je dat vervolgens in een volgende roman weer doet wordt het toch wat macaber. Deeply disturbing zouden ze in de V.S. zeggen.
2 baquilles voor de narratieve vorm.

Laatste tijd vooral bouquilles gelezen van en over duistere nieuwe/oude ministers/presidenten met al dan niet Duitse namen, waarmee ik jullie zo min mogelijk zal vermoeien.

Nu halverwege (maar alvast posting om BT naar beneden te drijven) in 'Het Russische ereveld' van Remco Reiding, tot voor kort correspondent in Moskou. Hij heeft zich als levensdoel gesteld om familieleden op te sporen van Russische soldaten uit WO2 die op een erebegraafplaats liggen in Leusden en is daar met vlag en wimpel in geslaagd. Heeft zijn eigen verhaal erg mooi weten te verbinden aan het verhaal van de Russische soldaten die uitendelijk in het verre Nederland hun laatste rustplaats vonden. Bevroedelijk **** Als eindoordeel afwijkt, meld ik me weer.

Extragratis tip. Er is een south park aflevering waarin een skitterende samenvatting van The old man and the sea gegeven wordt door een olijke Mexicander.

1984, George Orwell.

Een boek wat geen introductie nodig zou moeten hebben.
Uitermate heldere,inktzwarte toekomstvisie op de maatschappij in 1984, 36 jaar nadat Orwell het schreef. Om zo'n visie geloofwaardig te houden moet je voorbij het tijdelijke kunnen kijken, en mens en maatschappij tot de essentie kunnen destileren. Dat is Orwell uitstekend gelukt. Fascinerend boek met een enorme waslijst aan fraaie quotes en geweldige concepten zoals the Ministry of Love en doublethink.

4 Victory gins en nog een reden om niet op de SP te stemmen.

Opmerkelijk feitje: het woord doublethink werd 8 dagen geleden voor het eerst gebruikt op het florum. Opvallend omdat ik me niet kan herinneren er met Ph over te hebben gehad, maar al wel halverwege het boek was.

PH: ik weet dat je niet zo van lezen houdt, maar ik verwacht wel spoedig een recensie van dit werkje van 800 kantjes, Mooie Barend.

http://www.volkskrant.nl/wca_item/Boeken_detail/453/171723/Mooie-Barend-De-vergeten-premier.html

Even de administratie bijwerken op deze mooie zondag, met alvast een management boeken alert (*).

Picture of Dorian Gray, Oscar Wilde. Als de britse adonis Dorian wordt geportretteerd is iedereen bijzonder enthousiast over het schilderij. Wanneer Dorian vervolgens door omstandigheden wordt geconfronteerd met de duistere kant van zijn eigen persoonlijkheid blijkt zijn portret ineens een satanische grijns te hebben. Dorian krijgt er zo'n hekel aan dat het zijn leven voorgoed zal be\ïnvloeden.
Bijzonder concept. De hoeveelheid geniale aforismen is zo groot dat het een beetje gaat storen.
4 baquilles.

Brandwashed (*): Marketing insider beschrijft de psychologische trucs achter marketing fenomenen. Verrassende voorbeelden onderbouwd met wetenschappelijk onderzoek. 3 baquilles.

Switch(*), Dan & Chip Heath. Stanford onderzoeker en zijn broer beschrijven de succesfactoren achter changemanagement.
Klinkt saai, maar het tegendeel is waar. In hun boek Made to stick beweren zij dat ze hebben ontdekt hoe je idee\ën succesvol kan verspreiden en in Switch lijken ze dat inderdaad redelijk onder de knie te hebben. Een boek vol met positieve verhalen over verandering. Bijvoorbeeld over een arts die 100.000 levens red door ziekenhuizen te bewegen vijf nieuwe regels m.b.t patienten in te voeren. Alles onderbouwd met onderzoek, dus niet zomaar het zoveelste onderbuik management boek.

3.75 baquilles.

Kaas, Willem Elsschot. Meesterlijk boekje over een klerk die zich op een soci\ëteit met succesvolle mensen laat verleiden om de vertegenwoordiger van een Hollandsche kaasfirma te worden. Meneer voelt zich meteen een belangrijk zakenman, zegt zijn baan op en gaat met al zijn energie zijn kaaskantoor inrichten. Doet verdacht veel aan Thomas Rosenboom denken. Lezersvraag, ik kan me eigenlijk weinig literaire antihelden herinneren buiten Nederlandse boeken, je zou bijna denken dat (hooghartig naive) mislukkelingen zich beperken tot de lage landen?

4 baquilles.

Henk, Ingrid en Alexander. Pechtold interviewt 14 PVV stemmers en gaat soms 2 zinnen in op hun standpunten. Matig geschreven (de standpunten komen vaak wat synthetisch over). Soms verrast het even (D66 schijnt het belangrijk te vinden dat mensen zich aan de wet houden, iets wat ik nog nooit heb meegekregen vanuit de partij). Wel positief dat de leider van misschien wel de elitairste partij van het land eens in gesprek gaat met het gewone volk. Ben benieuwd wat we hiervan terug gaan zien in de komende campagnes.

2 baquilles.

@Kaas: Lastig om hierop antwoord te geven zonder je het gevoel te geven dat je een onbelezen boerenkinkel bent, met alle respect uiteraard. Ook definieer je het woord antiheld niet afdoende. Uit mijn hoofd noem ik maar even Oblomov van Gontsjarov, Salinger The Catcher in the Rye, Robert Musil Der Mann ohne Eigenschaften, alles wat ooit is geschreven door Thomas Mann, Marcel Proust en Nikolaj Gogol, Albert Camus L'Etranger en La Chute, Light in August en The Sound and the Fury van William Faulkner, Een held van onze tijd van Lermontov, De Idioot van Dostoyewski.

@Alexander, Henk en Ingrid: Interessant initiatief. Dit is het inherente probleem met D66, waarop ik je nog wel eens wil pakken. Een partij met een democratiseringsagenda, die echter dusdanig genuanceerd is dat de communicatie in de richting van 'de gewone man' er vaak bij inschiet. Prijzenswaardig dat de partij pogingen doet, al is die in dit geval dan blijkens je recensie minder geslaagd.

Bernard, de Russen en Thomas Mann moet ik je geven, maar ik las Salinger al toen jij nog exclusief dungeons en dragons speelde, en de echte antiheld vergeet je nooit, dus die uit Camus is blijkbaar een loser van een mislukkeling anders zou ik het nog wel weten. Mijn vermoeden is dat de mislukking in het Nederlands emotioneel dichterbij komt dan in andere talen dus dat de mislukkelingen daarop grootser (lees kleiner) en triester zijn dan in een andere taal.

Zojuist de laatste bladzijde omgeslagen van
"Wat is de Wat" van Dave Eggers
Nogal nasty verhaal van Valentino Achak Deng, een Soedanese vluchteling die zijn rondzwervingen door Zuid-Soedan, Ethiopie en Kenia beschrijft. Nogal ongelofelijk hoeveel ellende \é\én menspersoon op zn dakje kan krijgen. Een beffoindre boek.
**** uit vijf. Niet geschikt voor het gehele gezin.

Elsschot, Lijmen/Het been

In Lijmen volgen we Laarmans, een mannetje die bij een bijzonder blad gaat werken. Het Algemeen Wereldtijdschrift voor Financi\ën, Handel, Nijverheid, Kunsten en Wetenschappen fabriceert namelijk advertorials voor ondernemingen. Het is een blad zonder abonnees, maar met oplages tot wel 250.000 stuks. In Lijmen helpt Laarmans een fabrikant van liften 100.000 stuks aan te smeren, waar de arme ondernemer vervolgens natuurlijk mee in zijn maag zit.
In deel II Het been krijgt de hoofdpersoon spijt, en doet hij zijn best om de mensen (de vrouw is van ellende haar been kwijtgeraakt) hun geld terug te geven, dat blijkt echter nog lang niet zo simpel.

Hoewel een grappig en tijdloos concept (wij mensen smeren elkaar nog steeds graag waardeloze troep aan met mooie praatjes) leest het vrij lastig, met name omdat het eigenlijk een enorm lange zin lijkt.

2.5 baquilles.

Joseph Heller, Catch 22.
Catch 22 beschrijft de avonturen van Yossarian, een Amerikaanse bombardier in Italie in WOII. Het boek beschrijft per hoofdstuk \é\én personage in de omgeving van Yossarian, naarmate de oorlog vordert en de personages bij bosjes uit de lucht worden geschoten slaan bij de meesten de geestelijk stoppen door. Resultaat is een aantal scenes waar monty python nog een puntje aan zou kunnen zuigen qua absurdisme en humor. De titel zelf verwijst naar een regel die stelt dat iedereen die aantoonbaar gek is (en dat zijn de meesten) geen missies meer hoeft te vliegen, maar dat mensen die vragen of ze op grond hiervan aan de grond mogen blijven dus niet gek zijn, en dus moeten vliegen.

There was only one catch and that was Catch-22, which specified that a concern for one's own safety in the face of dangers that were real and immediate was the process of a rational mind. Orr was crazy and could be grounded. All he had to do was ask; and as soon as he did, he would no longer be crazy and would have to fly more missions. Orr would be crazy to fly more missions and sane if he didn't, but if he was sane, he had to fly them. If he flew them, he was crazy and didn't have to; but if he didn't want to, he was sane and had to. Yossarian was moved very deeply by the absolute simplicity of this clause of Catch-22 and let out a respectful whistle.
"That's some catch, that Catch-22," he observed.
"It's the best there is," Doc Daneeka agreed.

Hilarisch boek, levendige personages en briljante teksten 4.25 baquilles.

Jan Terlouw, Hoed u voor mensen die iets zeker weten.
Serie columns, lezingen, gedichten en verhaaltjes van Terlouw en dan met name op het gebied van wetenschap, politiek en moraal. Biedt wel weer een aantal beffoindere inzichten, al zijn de natuurkundige gedichtjes tussendoor niet echt mijn ding.

3 baquilles.

Julian Barnes, the sense of an ending.

Bejaarde knaq erft 500 pond van de moeder van een ex-vriendin, hij heeft alleen geen idee waarom (het is al 30 jaar geleden).
Zijn ex laat vervolgens niks los, wat bij zowel de lezer als de hoofdpersoon voor nogal veel frustratie zorgt, maar misschien is dat wel het hele punt?

3.5 baquilles.

Boek: Tonio
Auteur: A.F.Th

In Tonio verslaat de auteur de dood van zijn zoon, omgekomen in een verkeersongeluk in Amsterdam, en het verwerkingsproces dat daarop volgt. Je kind verliezen moet het ergste zijn wat een mens kan overkomen, en ik neem aan dat de vrees dat dit noodlot hem of haar zal treffen elke ouder pijnigt.

In dit boek probeert A.F.Th zijn zoon voor eeuwig tot leven te brengen. Hij doet dit door het studentenleven van Tonio te onderzoeken. Had hij een vriendinnetje? Rookte hij? Was hij sociaal? De inzichten die deze zoektocht oplevert worden doorspekt met vroege herinneringen aan zijn zoon en het verwerkingsproces van de auteur en zijn vrouw.

Dit is de eerste keer dat ik een boek van A.F.Th lees, en ik ben bang dat dit boek niet voldoende was om aan zijn style te wennen. Deze is pompeus en nogal bijzonder op de auteur gericht. Vandaar dat ik me nogal vaak afvroeg waar dit boek nu eigenlijk over gaat. Een megalomane beschouwing vad A.F.Th of een requiem van zijn zoon? Als hij zijn zoon op deze manier tot leven wil wekken, dan wel in de slagschaduw van zijn vader.

Tonio wint alles wat er te vallen valt. En ik durf de stelling te verdedigen dat de jury's en het publiek zich hun meest meelevende en beleefde kant hebben laten zien. Want op zijn literaire merites beschouwd, is Tonio onmogelijk het beste boek dat het afgelopen jaar in NL is verschenen.

De vrouw van A.F.Th heeft onlangs een brief in omloop gebracht waarin ze inspeelt op dit sentiment. Zij stelt ongeveer: Tonio heeft nu bijna alle prijzen gewonnen. Zou het niet mooi zijn als eerbetoon als hij ook de NS Publieksprijs wint? En het prijzengeld gaat naar Veilig Verkeer Nederland.

Als je dit boek een waar eerbetoon wilt laten zijn voor je overleden zoon, dan moet je durven accepteren dat het slechts in tweede plaats een literair werk is, en dat het literaire belang secondair is. Vandaar dat ik denk dat A.F.Th het voor elke prijs had moeten terugtrekken. Het geeft evenmin pas om de grafsteen van Pimmetje naar een beeldhouwwedstrijd in te sturen.

Een recensent met een hart van ijs, beffoindre.

Een erg beffoindre recensie. Bij filmprijzen valt het me heel vaak op dat prijzen worden gegeven voor het onderwerp van de film, en niet voor de kwaliteit ervan. Bij boeken was het me nog nooit zo opgevallen.

Dank. Ik had wel iets zorgvuldiger kunnen zijn in mijn bewoording en grammatica, maar ik ben blij dat het punt overkomt.

Ik denk dat het een combinatie is van onderwerp en bekende Nederlanderschap van A.F.Th. Het voelt blijkbaar alsof een bekende een kind heeft verloren, en dan worden kwaliteitsnormen ondergeschikt aan meelevendheid. Zie ook de reactie van de Jazz, die het boek mogelijk niet eens gelezen heeft: Als je het niet meesterlijk vindt, dan ben je een harteloze lul. Dat zouden dus twee verschillende dingen moeten zijn. En om te voorkomen dat ze overlappen had het boek niet mee mogen dingen naar de NS Publieksprijs.

Ik denk dat ik deze discussie nu trouwens wel gewonnen heb.

Ik ben het even nagegaan, maar het Boekentopic als geheel heeft nog geen winnaar. Roep je jezelf tot winnaar uit?

Helaas chief, maar ik heb mijzelf al uitgeroepen tot alle topics die nog geen winnaar hadden.

Verder vind ik het een fraai idee dat AFTH zou gelden als een bekende Nederlander. Misschien een leuke kandidaat voor schrijvers springen van een plank? Eerst in zwembroek de tandeloze tijd voordragen en dan een bommetje.

Mooie recensie, Merlijn!

Ik heb zitten twijfelen of ik mezelf tot winnaar moet uitroepen. De verzuurde reactie van de Jazz deed me realizeren dat ik geen keus heb. Er is geen weg terug. There can be only one.

Je laat jezelf kronen tot queen?

Dit is de kroning van Bonapu!t3, tot keizer van het florum.

Maar penose, nu je hier toch bent, ga je nog de tour kijken dit jaar? En heb je armstrong al verwerkt in de petje op/af show? Kortom doe eens een stukje filosofische duiding voor die boys.

Moeten de uitslagen van de tour poultjes niet opnieuw tegen het licht worden gehouden? Armstrong levert nu geen punten meer op. In het geval van andere winnaars zal ook het prijzengeld opnieuw verdeeld moeten worden net als in het echt.

Ik zal mijn gedachten hier eens over laten gaan. UCI denkt erover om die zeven tours als niet gereden te beschouwen. Moet ik dan zeven zomermaanden voor de buis als niet geleefd gaan beschouwen?

Met de kennis van nu had je inderdaad je tijd beter kunnen besteden. Misschien een claim indienen bij Armstrong voor de verloren tijd en mentale schade?

Ik raad jullie overigens allen aan om je rekenig bij de rabobank op te heffen. Nu is gebleken dat de amerikaanse bank goldman sachs de boel belazerd heeft lijkt het wel duidelijk dat de bankensector door en door rot is. Alhoewel het toezicht de afgelopen jaren is verbeterd lijkt dit toch het moment om die hele sector, maar met name de rabobank, de rug toe te keren.

Leon Uris, mila 18

Zou ik tegenwoordig niet zo snel gekocht hebben, maar het stond al 15 jaar ongelezen in de kast, dus toch maar eens aan begonnen. Mila 18 vertelt het verhaal van de joodse gemeenschap in Warschau. Vanaf de Duitse invasie tot de succesvolle opstand van een joods verzetsleger op het eind. Een centrale rol is er voor een serie dagboek fragmenten, die tegen de non-fictie aan schurken. Interessant onderdeel zijn de onderlinge discussies over hoe betrouwbaar de Duitsers zijn en wat een gepaste reactie is. opvallend is de rol van de joodse raad, een propaganda kanaal dat door de Duitsers is ingesteld om redelijk over te komen. Van de joodse raad wordt geen spaan heel gelaten in het boek, een groep incapabele apathische figuren. kijkersvraag: de opa van welke minister was in NL de voorzitter van de joodse raad? // einde Godwin.

matig boek verder, ik geef m twee sterren

Heel even dacht ik: "He, Uri Rosenthal is toch geen minister meer?" Naief natuurlijk. Al gaan de liberalen een gedoogcoalitie met de duivel aan, het woord VVD-bashing komt in het woordenboek van het Jazzmastertje niet voor.

Bernard, ik zal de komende maanden mijn best doen om speciaal voor jou ook eens een VVD er te bashen, complicerende factor is dat ze bij de VVD niet pretenderen over enige moraal te beschikken, dus daar kan je ze ook moeilijk op aanspreken.

Ik moet wel zeggen dat het bijzonder zuur is dat ik juist dit boek tijdens deze periode heb gelezen, anders was de link me nooit opgevallen, terwijl ik nu 70 bladzijden aan godwins aan mijn arsenaal heb kunnen toevoegen.

BAck on topic.
Het jaar dat ik 2x moeder werd, aaf brandt Corstius.
Goed geschreven en een bijzonder olijk boek. Goed om baby stress een beetje te relativeren. Vier baby baquilles.

Jazz: Ik tel bovenstaande als VVD-bashing. Mijn dank.

eus, ozcan akyol

Bij dwdd zit laatst een jonge schrijver met Turkse roots, wiens verhaal klinkt als een sprookje, in de gevangenis verveelde hij zich en ging baantjer lezen. vervolgens ging hij verder met C\éline. Tig boeken verder besloot hij zelf eens zijn verhaal op papier te zetten. In eus vertelt hij over zijn jeugd, tot het moment dat hij in de gevangenis terechtkomt. Hoewel vrij vermakelijk begon de mix van straattaal en literair jargon me uiteindelijk wat te irriteren. emotioneel blijft het ook wat vlak allemaal. Prettig boek voor op vakantie naast het zwembad. Drie baquilles.

speciaal voor bode

http://www.welingelichtekringen.nl/politiek/98388/nog-een-vvd-kamerlid-blijkt-betaald-door-een-verdachte-projectontwikkelaar.html

Hiervoor mijn dank, lieve Jazz.

Boek: Biografie van Steve Jobs

Beff: De biografie maakt duidelijk dat Steve Jobs waarschijnlijk even geniaal als onuitstaanbaar was, al valt het me na het lezen toch wat zwaar om zijn genialiteit te duiden. De biograaf schrijft dat Jobs niet bovenmatig intelligent was. Hij moet wel een extreem ontwikkeld gevoel voor design en marketing gehad hebben, alsmede een groot charisma. (Wisten jullie dat hij CEO van Pixar was toen hij bij Apple wegging? Pixar, van Toy Story.) Maar in welke categorie Jobs hoort zou ik niet kunnen vertellen..., waardoor ik genoodzaakt ben om hem in zijn eigen categorie te plaatsen.

Persoonlijk wil ik nog een kanttekening plaatsen bij de vermeende genialiteit van het design van Apple. Hoewel ik van mening ben dat de iPad en iPhone hoogtepunten in hun soort zijn, leidt het geen twijfel dat oudere ontwerpen van Apple vandaag de dag lachwekkend zijn. Wie heeft er nog zo'n Mac waarvan de kast was geintegreerd in een doorzichtige monitor van turquoise plexiglas?

Sterren: 3,5 verticaal geintegreerde end-user experience. Aanrader is om de Nederlandse vertaling links te laten liggen. Elke "really" wordt als "echt" vertaald en elke "serious" als "serieus".

Ha, een leuk bruggetje van Merlijn.

Simon Sinek, start with why.

Ted talks sensatie Sinek heeft een geheim ontdekt. In Start with why legt hij dit geheim bloot voor een groot publiek. Het zit als volgt: de essentie van het succes van grote leiders en populaire bedrijven is dat ze hun verhaal altijd beginnen door uit te leggen waarom ze iets doen.

Neem apple. Een conventioneel computerbedrijf zou zeggen: Wij verkopen computers, ze zien er mooi uit en doen het goed. Wil je er een kopen? Apple begint door te zeggen dat hun doel is om de status quo uit te dagen. In de jaren 70 deden ze dat door computers toegankelijk te maken voor de gewone man, en met een nieuw soort besturingsysteem, later daagden ze de status quo in de muziekwereld en de smartphone industrie uit. Volgens Sinek zijn mensen lyrisch over Apple omdat ze zich aangesproken voelen door het waarom van Apple. Wat ze verkopen doet er niet zo toe, maar de harde kern van Apple fans voelt zich aangesproken door de behoefte om de status quo uit te dagen. Hetzelfde geldt voor bijvoorbeeld Martin Luther King, die zijn speaches begon met zijn system of beliefs uit te leggen.

Sinek komt ook met biologisch bewijs voor deze hypothese. Menselijke hersens bestaan namelijk uit verschillende lagen, waarbij de neocortex een gevoelloze intelligente laag is en de centrale hersenschors een domme laag is die sterke gevoelgens/driften bevat. Op zich klopt dat. Door met het waarom te beginnen spreek je de centrale hersenschors aan, en wordt dan zo enthousiast/driftig dat je de neocortex niet meer hoeft te overtuigen met slimme argumenten.

Ik heb dit boek gelezen omdat de ted talk wel aardig was, maar veel te oppervlakkig/opportuun voor mijn smaak. Ik dacht dat het boek wat meer diepgang/bewijs zou bevatten, dat blijkt helaas niet het geval. Afgezien van het schetsje van onze hersens en de corresponderende motivaties bestaat Sineks bewijs met name uit het oneindig vaak herhalen van de zin "People don't buy what you do. They buy why you do it." en gedurende het hele boek WHY met hoofdletters schrijven.

Volgens zijn theorie zou ik van alles kunnen verkopen aan mensen door mijn verhaal te beginnen met iets te zeggen waar ze het sterk mee eens zijn. Dus zeg ik wil koelkasten verkopen, en ik denk dat veel mensen een afkeer van Sharon Dijksma hebben dan kan ik beginnen met uit te leggen dat Sharon wegjagen mijn drijfveer is en of ze een koelkast willen kopen. Een ridicuul voorbeeld natuurlijk, maar als Sineks theorie klopt zou het wel moeten werken.

Sinek heeft natuurlijk wel een punt dat een flinke groep mensen zich tot in het diepst van hun wezen aangesproken voelen door de boodschap van Apple (wees anders en daag de saaie status quo uit) maar zou dat niet tot uiting komen in producten waar mensen van gaan watertanden dan zouden ze het nooit zo goed doen. Creatievelingen kopen misschien Apples om die reden, maar onze brave professor bijvoorbeeld is ook enthousiast over zijn Iphone maar ik krijg nooit de indruk dat hij hiermee de status quo wil uitdagen. De andere voorbeelden uit het boek zijn veelal nog vrijblijvender.

Kortom: 1 baquille.

Interessante recensie, mijn waarde Jazz. De vergelijking Jobs en Martin Luther King gaat natuurlijk ook al mank. Apple heeft een soort counterculture-riedel met als doel electronica te verkopen. 'Think different, koop een iPhone net als 500 miljoen andere mensen.' MLK daarentegen zei niet 'I have a dream, koop MLK-spijkerbroeken/bier/knakworsten.' Wat MLK 'verkocht' was zijn gedachtengoed, het idee dat mensen zich voor rassengelijkheid in moesten zetten. Logisch dus dat hij daarme begon.

Het klinkt als een geval van klok horen luiden, klepel. Er wordt hier een interessant idee aangesneden, en vervolgens, blijkens jouw recensie, heel erg matig uitgewerkt. Er is trouwens een boek van een aantal jaar terug waar dit veel beter gedaan wordt - 'De Zineconomie' van een zekere M.B. ter B0rg (geen familie).

Zou het trouwes niet tijd worden voor een Groot Familieverheerijkingstopic op het Florum? Waar ik bv. de Herr Prof in het zonnetje kan zetten, en de Dottore zijn in Science en Nature publicerende kleine zusje?

Nou Bernard, ik weet zeker dat als MLK nog 5 jaar langer in leven was gebleven hij zijn naamsbekendheid wel had ingezet om zijn eigen fastfood restaurant te promoten. Preacher pies, Dreamburgers, Atalanta style milkshake, dat soort werk.

Dan is MLK het gestorven bewijs dat je ook weer niet te lang moet wachten tot je met het eigenlijke produkt komt. Zegt die Sinek daar nog iets over?

Baqs, ik ben door mijn boeken heen. Wie heeft er nog een goede tip?

Engels/Nederlands, geen kabouters, wel graag leesbaarder dan ,zeg Ulysses.

Ome Cormac?

Nieuwe Grunberg laatst met plezier gelezen, De man zonder ziekte.

Wat? A Game of Thrones van George R.R. Martin
Waarom? Om de stelling te onderzoeken dat "de boeken beter zijn" dan de televisieserie
Maar Bode, heb je die boeken dan wel ademloos van kaft tot kaft letter voor letter uitgelezen? Ben je nou helemaal van de ratten besnuffeld, natuurlijk niet! Ik heb hier en daar een scene gelezen.
En je oordeel? Wat is de meerwaarde van literatuur i.v.m. het bewegende beeld. Er zijn dingen die je in een film niet goed kunt laten zien, bv: psychologische introspectie, diepere uitleg over politieke intriges, culturele complicaties enz., processen die te langzaam zijn om filmbaar te zijn (pak 'm beet iemand die langzaam doodhongert). Dit soort dingen blijft grotendeels achterwege. De stijl is bijzonder filmisch: alsof het boek geschreven is om verfilmd te worden. Het verbaast dan ook niet dat het boek gewoon minder interessant is dan de televisieserie.
De stijl houdt ook niet echt over: varieert van gedragen, pseudo-dichterlijk Tolkieniaans ("for the first time in hundreds of years, the night came alive with the music of dragons") tot Bouquetreeksachtig ("She did not know what was more satisfying: the sound of a dozen swords drawn as one or the look on Tyrion Lannister's face.")
Ik had gehoopt op meer uitleg over het functioneren van een samenleving onder hele andere natuurlijke omstandigheden (normaal gesproken de kracht van Science Fiction/fantasy) blijft grotendeels achterwege.
Waardering: Twee drakeneieren.

Correctie: "Dit blijft grotendeels achterwege."

leuk bode, bedankt voor je review.

Ik kan je aanraden om te voldaan aan "Ik had gehoopt op meer uitleg over het functioneren van een samenleving onder hele andere natuurlijke omstandigheden" , gewoonweg meer te lezen. Ik had juist het idee dat het functioneren van de verschillende samenlevingen juist erg uitvoerig werd uitgewerkt, vooral in de latere boeken, zelfs in vergelijking met andere fantasy. Misschien heb ik het mis, of begrijp ik je verkeerd.
Ter info: Naast de boeken een gigantische schat aan achtergrond online beschikbaar.(www.towerofthehand.com)

Een kostelijk verwijt, profesj. Nu is de brave bode dus vooroordeeld tot nog 3490 bladzijdes lezen voordat hij mag oordelen dat het een flutboek is.

@Oli4. Ik ben een paar jaar geleden gestopt met Grunberg. Na 6-7 boeken vond ik het wel mooi geweest. Jaren later heb ik nog eens de asielzoeker gelezen maar daar werd ik net iets te su\ïcidaal van geloof ik

Uit pure armoede heb ik deze week maar Bill Cosby gelezen over vaderschap. Soms moet je voor de vorm maar eens een cadeau van iemand lezen. Ik geef em twee baquilles.

Qua Arn0n Grunb#rg sluit ik me bij de Jazz aan. Stylistisch zal het allemaal reuze fantastisch zijn, maar het is mij te mistroostig.

Wat? Bright-sided: How the Relentless Promotion of Positive Thinking Has Undermined America van Barbara Ehrenreich.

Oordeel - Het boek onderzoekt het fenomeen van positief denken, hetgeen in Nederland zulke belangwekkende manifestaties kent als daar zijn Emile Ratelband, het Floraboys Positief denken-topic, en het soort managementpoezie waar we met elkaar zo van kunnen genieten. Het fenomeen wordt enerzijds journalistiek neergezet, met veel krankzinnige voorbeelden, en anderzijds ook vrij intelligent cultureel geanalyseerd, hoewel niet geheel in context geplaatst. Bv, er wordt goed aangetoond hoe positief denken een reactie is op bepaalde economische omstandigheden, zoals de downsizing-cultuur, maar:
als cultureel fenomeen is positief denken niet los te zien van het omgekeerde, het soort apocalyptiek dat overal de hele tijd catastrofes voorziet, en dat zowel links als rechts kan zijn. ("Binnen vijftig jaar spreekt heel Europa Arabisch/ is heel Europa verzopen dankzij de global warming.") Deze kant van de zaak wordt ongenoemd gelaten. Desondanks, wel een aanrader.
Waardering: 3,5 sterren

Eindelijk uit:

Wat: The Sound and the Fury van Willie Faulkner
Vertel: Na As I lay dying van de beste man gelezen te hebben wilde ik nog wel een boequille van deze knaquille lezen. Dit exemplaar viel echter vies tegen wat leesgemak aangaat. Lekker stream-of-consciousness en dergelijke. Uiteindelijk was die Floraboys-bikkelattitude sterker en heb ik het boekwerkje eindelijk uitgelezen.
Oordeel: Het is wel degelijk een meesterlijk boek. Onleesbaar maar meesterlijk. Vijf sterren uit vijf sterren uit sterren Sterren, waarom, het verval het verval er is niets meer te geven, moeder, Moeder, Moeder.

Boequille: Reizen zonder John van Geert Mak

Beffoindre: Vijftig jaar geleden reisde John Steinbeck Amerika rond om het land en haar inwoners beter te leren kennen, en schreef hierover het boek Travels with Charlie (zijn hond). Onlangs herhaalde Geert dezelfde reis. In zijn beschrijving gaat hij in op hoe de reis voor John geweest was en waar hij zijn verhaal opleukte door gebeurtenissen te verzinnen of delen van de reis met zijn vrouw te ondernemen.

Het grootste deel van het boek gaat echter over de ontwikkeling die de VS sinds Steinbecks reis hebben doorgemaakt, met een nauwkeurig ook voor de vroegere geschiedenis. Zo wist ik bijvoorbeeld niet dat het huidige treinnetwerk in de VS slechts een tiende beslaat van wat het ooit was. Door gezamenlijk optrekken van de oliefabrikanten, automobielproducenten en wegenbouwers is het roer omgegaan en is de focus komen te liggen op vervoer per bolide al dan niet luxebolide. Verder wist ik ook niet dat Texas een groot contingent Duitsers kent hetgeen een effect blijkt te hebben op de algehele sfeer en gemoedelijkheid.

Een absolute aanrader voor iedereen die zich interesseert in de VS! Ik geef hem vier Franklin Delano Roosevelts.

Ah, PVtje is hierin bezig. Klinkt wel olijk dus

Allemaal info die je ook had kunnen vergaren door gewoon een bepaalde interim-correspondent in een zalmroze kwaliteitskrant te volgen, Merlijn (gniffel, gniffel)

Je insinueert dat Geert Mak zich door jou heeft laten inspireren. Op sluwe wijze verhulde hij zijn plagiaat door het te integreren in een roadtrip, die enkel dient als kapstok om al jouw inzichten aan op te hangen. Dat is nogal wat, O de P. Ik moet het je nageven: je naam wordt helemaal niet genoemd in het boek. Dat zou toch te denken moeten geven.

For whom the bell tolls, Ernie Hemingway.

Amerikaans professortje blaast graag dingen op tijdens de Spaanse burgeroorlog, in dit boek is de vraag of het hem zal lukken om samen met een handjevol guerillas een brug op te blazen. Ondertussen wordt er vooral heel veel gesproken en zoekt de professor troost bij Maria aka 'konijntje' .

For whom the bell tolls is een boek wat je wellicht in een ruk uit moet lezen, dagelijks 10 minuten in de trein werkt namelijk niet echt. Lichte irritatie ontstaat bij incorrecte Spaanse vertalingen (oh me) en Hemingways zelfcensuur qua scheldwoorden ('Go obscenity yourself', 'I obscenity in the milk').

Fuck, vergeten: 3 baquilles.

Tevens: Delivering happiness, Tony Hsieh.

CEO van een legendarische online schoenenwinkel (Zappos) beschrijft zijn jeugd en het opstarten van twee bedrijven die voor 256 en 1200 miljoen werken verkocht. De essentie van zijn succes is een hyper vernieuwende focus op mensen (werknemers/klanten/leveranciers) gelukkig maken, ipv kosten laag houden of te veel voor je diensten vragen. Mooi voorbeeld is het aanbod voor nieuwe medewerkers om tijdens hun proeftijd 2000 dollar te ontvangen als ze opstappen omdat ze niet het gevoel hebben in de cultuur bij zappos te passen, ander voorbeeld is dat Hsieh na de verkoop van zijn eerste bedrijf 40 miljoen krijgt om nog een jaar te blijven zitten op zijn plek, maar dan na 6 maanden besluit dat hij het niet meer naar zijn zin heeft en de 40 miljoen minder belangrijk vind dan zes maanden van zijn tijd (en dus wegloopt).

Inspirend boekje wat eigenlijk verplichte kost zou moeten zijn voor iedere manager of CEO.

4 baqulles.

Inspirerend boekje

Don't ask for whom the bell tolls, it tolls for thee.

Het is zover: managementporno scoort hoger dan Hemingway. Ik weet niet wat ervan moet vinden.

Nou bak, ik zou natuurlijk heel cultureel correct kunnen zeggen dat het hemingway boek een onevenaard meesterwerk is, maar het feit wil dat een recent geschreven verhaal van een moderne thought leader prettiger leest dan dit boek uit 1941. Prettig leesbaar is natuurlijk niet de belangrijkste dimensie, maar in dit geval heb ik meer plezier ontleend aan het management boek, dat je overigens beter bij filosofie kan categoriseren dan bij porno.

Dokkie: Ik denk dat je je te veel zorgen maakt. Om te beginnen is de recensie in kwestie waarschijnlijk niet van de Jazz zelf, maar van een ghostposter, wellicht de Baquille. Bewijs hiervan is de volgende volzin:

"De essentie van zijn succes is een hyper vernieuwende focus op mensen (werknemers/klanten/leveranciers) gelukkig maken, ipv kosten laag houden of te veel voor je diensten vragen."

Horreur van niet geringe omvang! Het gebruik van managementtaal (een hyper vernieuwende focus op mensen) is al erg, maar hij vermoordt en passant ook nog eens de Nederlandse grammatica. En dan zegt hij dat, voordat Hsieh kwam, ondernemers erop gebrand waren om danwel de kosten laag te houden, danwel te veel voor hun diensten te vragen. Wat bedoelt hij hier in Godsnaam mee?

Het is, kortom, niet zo dat de beschaving in verval is. Het is eerder zo dat, in de tijd dat Hemingway zijn 'For whom the bell tolls' schreef, lieden van het intellectuele niveau van deze anonieme recensent gewoon nog niet konden lezen. Er is wel degelijk vooruitgang!

Berney, ik snap je bezwaar tegen die zin niet helemaal.

Je hebt bedrijven die hun winst hoog maken door de kosten laag te houden, neem de NS die ieder dag 4 miljard mensen in een veel te kleine trein stopt omdat dat voor hen het meest rendabel is.

Andere bedrijven verhogen hun winst door belachelijk veel geld te vragen voor hun diensten, zeg telecom providers die 19 cent rekenen voor het versturen van een sms die ze een halve cent kost.

Het punt van Hsieh (en dat mag je best revolutionair noemen) is dat het niet nodig is om je klanten/medewerkers/leveranciers tot het maximale uit te knijpen, dat als je iedereen oprecht happy houdt dat dat uiteindelijk het beste werkt. Klinkt als een open deur maar ik ken verder weinig bedrijven die dit oprecht toepassen.

En verder bedankt voor de subtiele karaktermoord, ik zal proberen me niet al te veel aan te trekken van je walging.

Mijn opmerkingen aan jouw adres waren wellicht iets te hard, maar: je zou het eigenlijk als een compliment moeten zien. Bij sommige anderen zou ik waarschijnlijk niet de moeite hebben genomen zo hard uit te halen. Mijn punt is tweeledig:
-In dit geval heb je te weinig aandacht aan je taalgebruik besteed. Ik heb eigenlijk niet zo ontzettend veel bezwaar tegen dt-fouten, dingen los van elkaar schrijven die aan elkaar geschreven zouden moeten worden, enz. In dit geval waren je zinsconstructies echter dermate lui dat het een worsteling werd om er achter te komen wat je nou precies bedoelde. Jij maakt je er bij het schrijven makkelijk vanaf, je lezers moeten des te meer moeite doen. Bij sommige anderen denk ik dat ze waarschijnlijk niet beter kunnen: jij kunt wel beter.
-De gedachte dat de mens c.q. de klant centraal zou moeten staan is niet revolutionair of vernieuwend. Je kunt dit in ieder managementboek terugvinden. Iemand die in staat is de klant in de praktijk ook echt centraal te stellen is misschien wel revolutionair. Probleem is alleen dat je niet weet of dit de heer Hsieh ook inderdaad gelukt is. De enige getuigenis die je hebt van zijn succes is het door hemzelf geschreven boek. Hij heeft je er blijkbaar van kunnen overtuigen dat hij fantastisch is: daarmee weet je nog niet of zijn ideeen in de praktijk ook echt werken, en of de klant bij zijn bedrijven echt wel zo centraal staat als hij doet voorkomen.

Back on-topic: Joseph Manu, het onzichtbare geluk van andere mensen.

De familie Chacko is niet bepaald een toonbeeld van geluk. Vader was ooit een journalist met een grote toekomst maar drinkt zichzelf kapot, moeder is een geflipte econoom, de jongste zoon is net slim genoeg om de echte naam van Pele te onthouden, en baalt dat niemand die naam ooit vraagt. De oudste zoon daarentegen is intelligent en aantrekkelijk, maar laat die zichzelf nu zonder enige aanleiding van het leven beroofd hebben.

In het onzichtbare geluk van andere mensen gaat vader Ousep drie jaar na de dood van zijn zoon voor de tweede keer op zoek naar een verklaring voor de dood van zijn zoon. Terwijl de familie verdrinkt in de ellende leest het boek zelf als een vrolijke padvinders speurtocht, een frivole, pretentieloze stijl gecombineerd met een fijne jeugdige nieuwsgierigheid. Ondertussen strooit Joseph Manu met verfrissende inzichten over mens, maatschappij, psychologie en taal.

5- baquilles, een feest om te lezen!

Jane McGonigal, Beter dan echt. Hoe games ons gelukkiger, slimmer en socialer maken.

McGonigal is een onderzoekster en designer op het gebied van games. In beter dan echt probeert ze uit te leggen waarom steeds grotere groepen mensen hun geluk eerder zoeken in de virtuele wereld van games dan in de werkelijkheid.

Gelijk een keurige wetenschapper neemt ze de lezer eerst mee door de geschiedenis van games om vervolgens de duizelingwekkende data te presenteren die haar stelling onderschrijven: Games worden steeds belangrijker in het leven van mensen en zijn ook een goede tool om grote maatschappelijke problemen in groepsverband aan te pakken. McGonigal noemt o.a. spellen waarmee het huis schoonhouden een uitdagend en competitieve activiteit wordt, spelletjes die kinderen op een speelse manier hun huiswerk laat doen en spellen waarbij je op de achtergrond medische berekening stuurt naar onderzoekers.

In het slotakkoord van het ietwat langdradige boek spreekt ze de visie uit dat gamedesigners binnen 20 jaar een Nobelprijs voor de vrede zullen ontvangen. Op zich een plausibele mogelijkheid als je de cijfers bekijkt. Minpuntje van het boek is de uitvoerige beschrijving van heel erg veel games, soms maakt dat ook wel nieuwsgierig maar vaak wordt het erdoor wat saai.

Eindoordeel,3 pongbatjes en een halve halo.

Voor ge\ïnteresseerden die geen 450 pagina's willen lezen heeft McGonigal ook een populaire ted talk, ik neem aan dat die hier ook over gaat.

"In het slotakkoord van het ietwat langdradige boek spreekt ze de visie uit dat gamedesigners binnen 20 jaar een Nobelprijs voor de vrede zullen ontvangen. Op zich een plausibele mogelijkheid als je de cijfers bekijkt."

Welke cijfers dan?

Zal ook weer eens een constructieve duit in het zakje doen:
Things fall apart van de onlangs overleden Chinua Achebe, volgens velen d\é grootmeester van de Nigeriaanse literatuur, die met Nobelprijswinnaar Wole Soyinka en heerskoning Ben Okri toch al rijk bedeeld is
Okonkwo wil vooral niet zo worden als zijn luie, zuipende en fluit spelende vader en slaagt daarin. Hij is de beste krijger van zijn dorp en blinkt tevens uit in het verbouwen van yams. Zijn vadercomplex leidt er echter toe dat hij wat doorschiet in zijn rigiditeit ten opzichte van zijn naasten.
Nadat hij per ongeluk een clangenoot doodschiet en na een zevenjarige verbanning terugkeert naar zijn eigen dorp, ziet hij hoe Britse missionarissen het onherkenbaar hebben veranderd. Als dat maar goed gaat...
Oordeel: vier schelpjes

Onkowonko? Sounds like Sjakie en de chocoladefabriek to me.

De cijfers in het boek Oli4, ik heb ze even niet paraat maar de essentie is dat er ongelofelijk veel mensen meer dan 20 uur in de week aan het gamen zijn.

Ha JAzz! Eindelijk een boek dat we samen hebben gelezen.
Ik heb haar penguin press boek. Uiteraard lees ik het in het Engels, "Reality is Broken". Dit op aanraden van Mark Rosewater, de chief gamedesigner van KabouterKaartspelletjes.

Laag, koop ik per ongeluk een keer een Engels boek in het Nederlands, ontvang ik meteen een panna van de profesj. Genant

Ok, maar mijn punt is meer: waarom zouden al die gamers dan voor meer vrede op aarde zorgen en pak 'm beet niet voor meer ontspoorde schietpartijen?

Oli4, gamers schijnen nogal goed te zijn in samenwerken in extreem grote groepen, daarbij worden game ontwerpers steeds beter en worden games in groeiende mate ingezet voor nuttige doelen. Zo kunnen mensen in Canada brandweer palen adopteren in de winter. Hou jij zo'n paal (een wateraansluiting) sneeuwvrij dan verzamel je daarmee punten terwijl je de brandweer helpt om altijd toegang tot bluswater te hebben.

Als blijkt dat mensen die hardloop games gebruiken significant meer hardlopen dan mensen zonder die apps dan is dat een voorbeeld van hoe je games kan gebruiken om bepaald gedrag te stimuleren, zoiets zou je dus ook op macro niveau kunnen inzetten. Bijvoorbeeld om mensen hun energie/C02 verbruik te laten verminderen.

Als je de schaal ziet waarop games internationaal gespeeld worden, dan is het niet ondenkbaar dat een goed ontworpen, maatschappelijk relevante game de wereld ingrijpend zou kunnen verbeteren.

Having said that, games zijn natuurlijk iets voor escapistische kabouters met een beschimmelde micro penis. Zelf doe ik er mooi niet aan mee in ieder geval.

@Oli:
of gewoon dit plaatje:



In 1994 kwam het eerste grootschalige schietspel Doom uit.

Ah, zo dus. Ik was inderdaad benieuwd naar de redenering.

In 1994 werd trouwens ook de laatste noemenswaardige landelijke antiwapenwet in de VS aangenomen, Biggy (tegen semi-automatische wapens weliswaar - VP vermeden). Hoe dan ook, Doom zal voor die cijfers inderdaad een stuk relevanter zijn...

Bak, ik hoop dat je die suggestie (van causaliteit) op meer baseert dan alleen deze grafiek?

Er zijn ook theorien dat die afname samenhangt met de versoepelde abortus regels die zo'n 18 jaar daarvoor plaatsvond, omdat veel moorden komen door opgefokte jonge mannen uit kansarme omgeving. Freakonomics heeft daar een interessant hoofdstuk over meen ik.

Jullie lezen de infograph van de Bik helemaal verkeerd. Het gaat onze wetenschapper natuurlijk om de categorie 'blunt objects'.

Analyse van die curve laat zien dat in de geschiedenis het elkaar inslaan van de hersenen met een spelcomputer ongeveer gelijk is gebleven en in geen verhouding staat tot de moorden die met handguns worden gepleegd.

Wel lijkt er een kleine bolling in de lijn te zijn rond 1990. Dat kan wellicht verklaard worden door de opkomst van de gameboy die natuurlijk portable was. Zo konden niet alleen huiselijke ruzies uitlopen op een delict, maar kon de spelcomputer ook buitenshuis als wapen worden gebruikt. De later populaire Wii en de Xbox daarentegen zijn weer groter en zwaarder, hetgeen de opvolgende daling opheldert.

Een uitcheiqende analyse amice.

Guys, de dood van Curt Cobain is natuurlijk de oorzaak van de spike in de grafiek. Al die teenage-angst die niet langer in het pogo\ën gestopt kon worden , moest natuurlijk on andere wijze worden geventileerd.

Back on-topic, met Stoner van John Williams, een boek uit 1963, jarenlang schijnbaar vergeten maar nu een groot succes.

Stoner is een roman met twee gezichten, in het eerste deel volgen we boerenzoon William, die landbouwkunde gaat studeren aan de universiteit, maar al snel blijkt dat zijn interesse meer uitgaat naar de engelse literatuur. Tijdens zijn master ontmoet hij de mooie Edith, die hij vrij snel daarop ten huwelijk vraagt. Edith stemt in, maar heel enthousiast maakt het haar niet.
Tot dusverre is William een personage die je een capabele antiheld zou kunnen noemen, ondanks een goed stel hersens en een prima baan aan de universiteit druipt de uitzichtloosheid en de misere ervan af, hoewel de antiheld zelf er weinig last van lijkt te hebben. Hij riicht zich liever op de literatuur.

in deel twee krijgt Wiliam een vakinhoudeljk conflict op de universiteit, zijn rigide houding daarin kost hem bijna zijn carriere en nog erger, zijn grote geliefde. Wlliam word ouder, en grijzer en begint zijn conflicten steeds vaker als een spelletje te zien. Het is allemaal schitterend verdrietig beschreven.

Hoewel er feitelijk niet zo heel veel gebeurt heb ik met name het laatste deel vaak met ingehouden adem gelezen, zelden heb ik zoveel medelijden gevoeld met iemand die zijn eigen ellende eigenlijk niet lijkt te voelen. Een feest om te lezen. 4.5 baquilles.

Vader, van karl ove knausgard.

Aangespoord door DWDD ben ik maar eens begonnen met de 'Mijn strijd' (denoorse titel is not safe for intrawebs) trilogie van de Noor Knausgard. Knausgard schijnt nogal een literaire celeb te zijn, en vader is het eerste deel van zijn autobiografie.

Verrassend genoeg staat met name de relatie met zijn vader centraal in dit boek. Knausgard lijkt zichzelf nogal zielig te vinden met zijn onvriendelijke Noorse blanke pit van een vader, maar persoonlijk vind ik het allemaal wel meevallen, gedwongen worden je bord leeg te eten en alleen maar gewezen worden op je tekortkomingen gebeurt in nog wel meer families.

De vorm is nogal opmerkelijk te noemen, feitelijk zijn de 450 pagina's verdeeld over twee hoofdstukken van een lange alinea. het wordt er allemaal niet leesbaarder op, zeker omdat hij ook nogal stream of consiousness neigingen heeft.

Conclusie: ik heb het vermoeden dat het Noorse succes van het boek komt omdat zijn fans benieuwd waren naar de man achter zijn eerdere titels, maar op zichzelf vind ik het boek niet echt de moeite waard. 2.5 baquilles.

En dan speciaal voor berney, Inferno van Dan Brown.

Wie meer dan twee Dan Brown boeken heeft gelezen herkent in ieder nieuw boek al heel snel zijn succes formule in zowel vorm als inhoud. Korte hoofdstukken met bijna altijd een cliffhanger en hoofdpersonen die informatie ne zo lang binnenhouden totdat het het allerbeste uitkomt voor de suspense. Ook de personages zijn behoorlijk voorspelbaar, de knappe doctor met een iq van 203 die langdon assisteert, de huurmoordenares met het uiterlijk van een lesbische Goth en de machtige bilderberg figuren die met 1 sms een private jet reserveren. Welnu, waarom zou je dat dan vrijwillig lezen? Omdat Brown kunst, wetenschap en geschiedenis vaak heel aardig weet te combineren in een interessante verhaallijn, ik heb een aantal boeken me best veel plezier gelezen. Denk je de cliche vorm weg dan blijft er nog voldoende interessants over, the lost symbol bijvoorbeeld biedt hele aardige inzichten in the founding fathers en de vrijmetselaarij.

Dan Inferno, een briljante maniac van een geneticus heeft snode plannen en zijn apocalyps kan alleen worden voorkomen worden door iemand de de goddelijke komedie dagelijks leest, enter Robert Langdon, die twee dagen heeft om de wereld te redden. Inferno is opzichtig geschreven volgens het Dan Brown template en ditmaal is het verhaal heel magertjes te noemen, vijf bladzijdes over Dante is mij net te weinig om de cliche spannende scenes goed maken. Plusje voor mij: ik had eerder dan Langdon door waar het gevaarljke object zou liggen. Oh me met mijn deductieve skills en empirische kennis van wereldsteden.

2 baquilles.
Volgende week: Tommy Wieringa

Dit zijn de namen, Tommy Wieringa.

Dit zijn de namen zou je vrij veilig een verkenning van mistroostigheid en ellende kunnen noemen. Dat begint al vroeg in het boek met de beschrijving van de arbeidsrelatie tussen politieinspecteur Beg en zijn huishoudster. Als de huishoudster niet ovuleert deelt ze het bed met Beg. Ovuleert ze wel dan is haar verloofde aan de beurt, tot hun verdriet al jaren zonder resultaat. Ondertussen dwaalt een groepje hongerige vreemdelingen maanden door de sneeuw op zoek naar de bewoonde wereld. Langzaam maar zeker dwingt de honger en de kou ze tot steeds gruwelijke daden, waardoor ze uiteraard een keer in aanraking komen met Beg, die inmiddels troost en duiding heeft gevonden bij een Rabbijn, die als enige jood nog in hun stad woont.

Hoewel perfect geschreven en een interessante onderwerp keuze is het geen boek waar mijn hart sneller van ging kloppen. Het kabbelt eigenlijk even troosteloos voort als het leven van de hoofdpersonen.

3.5 baquilles.

(Klein spoiler alertje)

Wat: A Storm of Swords van George R.R. Martin
Hoeveel ervan: Ongeveer vanaf de spreekwoordelijke Rode Bruiloft.
Pluspunten: Interessante karakterontwikkeling; interessante, subtiele manieren om cultuurverschillen door te geven; een prozastijl die aanzienlijk is verbeterd i.v.m. het eerste boek; plus ook nog (en dit mag je als literatuurwetenschappertje eigenlijk niet belangrijk vinden) dat ik zo ontzettend graag wil weten hoe het verder gaat.
Minpunt: Dat laatste hoofdstuk met Tyrion gaat natuurlijk echt helemaal nergens over.
Beffoindre: Littlefinger stijgt met stip in het paardenlullenklassement. Jezus wat een paardenlul.
Waardering: Vier door reuzen bereden wolharige mammoets.

Ik heb deze week in het ziekenhuis seizoen drie uitgekeken. Plus 1 voor de verassende wendingen. Overigens wel met enige gene de naakscenes doorgespoeld, wegens een bejaarde burvrouw. Goed om te weten dat er mammoeten aankomen, die zullen wel in de freakshow van het drakenvrouwtje komen?

Tevens, The 100 year old man who climbed out of the window and dissapeared, Jonas Jonasson. Je moet natuurljk nooit een boek kopen op basis van alleen een olijcke titel, maar toen ik dit boek voor de 15e keer zag liggen ben ik toch overstag gegaan. Het blijkt een soort Zweedse variant te zijn van Forrest Gump, een eenvoudige Zweed ontmoet 80 jaar lang alle belangrijke wereldleiders en oefent een grote invloed uit op de wereldgeschiedenis. Op zijn onderdste verjaardag besluit hij dat het bejaardentehuis toch niks is (hij mag geen vodka) en gaat nog een keer op avontuur.

Pretentieloos boekje maar best komisch en origineel.
Drie shotjes geitenmelkvodka.

Of die mammoeten in de serie gaan komen is de vraag: echt fundamenteel voor het verhaal zijn ze niet. Voor een kabouterschrijver is het natuurlijk makke om een zooi mammoeten door het beeld te laten chargeren. Gek genoeg hebben televisieseries, die toch veel meer opbrengen dan boeken, een veel kleiner CGI-budget.

@BD, zou je willen ophouden met opmerkingen over komende seizoenen? Boven voorstaande mail stond bijvoorbeeld geen spoileralert.

Je kan je tijd veel beter spenderen met even per mail bevestigen dat de GOT part 2 doorgaat op 3 augustus en dat we vanaf drie uur tot laat op de avond welkom zijn. Jij zorgt voor de kaasboterhammen, we nemen zelf de pizza's quattro fromaggio mee.

Oh, sorry, Co, ik realiseerde me niet dat ik, naast het leveren van het spel en het organiseren van de hele zaak, ook geacht werd voor de toko en de versnaperingen te zorgen.

Als je liever de rekening oppikt bij Ch@peau mag dat natuurlijk ook Bodelief.

Dimitri Verhulst, De laatkomer.

De 74-jarige Desire is ongelukkig getrouwd met een burgerlijke bitch. Op een dag komt hij erachter dat zijn jeugdliefde Rosa (geschuifeld, maar niet gezoend) dement is opgenomen in een verzorgingstehuis. Desire neemt het bizarre besluit om dementie te gaan faken zodat hij in de buurt van Rosa kan zijn. Eenmaal opgenomen moet hij tot het uiterste gaan om in zijn rol te blijven, wat onder meer betekent zichzelf iedere nacht vrijwillig onder te schijten.

Hoewel een vrij geniaal concept ontbreekt het een beetje aan een pointe. Eerlijk gezegd komt het over alsof Verhulst in een haastige bui 3 weken heeft zitten tikken zodat hij thuis de rekeningen kan betalen. Hoewel de monologen van Desire zijn kinderen tegen hun demente vader heel mooi en persoonlijk zijn blijft de roman zelf toch een beetje een oppervlakkige gimmick. Zo rest de vraag waarom Desire in zijn rol blijft als Rosa is overleden en gaat het boek binnen drie bladzijden als een nachtkaars uit als hij fantaseert hoe zijn jeu de boule club zijn begrafenis zal beleven.

Beetje teleurstellend dus. Toch nog 3.5 baquilles voor het concept en de humoristische manier waarop Desire de wereld weet te overtuigen van zijn dementie.

@Bode je had natuurlijk begrepen dat de vorige posting wel uit mijn naam maar niet uit mijn wezen kwam.

Nu je er toch over begint Co, wat is hier nou precies het verhaal? Heeft die ouwe socialist van ons proletarisch lopen pimpelen?

Je zou die lieve klaploper toch bijna ophangen aan een schoenveter.

Ik wacht nog steeds op 'opheldering' over de declaratieethiek wat betreft etentjes met een niet gelijk duidelijk zakelijk karakter.

the shock of the fall, nathan filer.

een soort kruising tussen het kaartenhuis van danielewski en the curious incident of the dog in the nighttime. De hoofdpersoon is opgenomen in een psychiatrische inrichting, langzaam aan wordt duidelijk hoe dat zo gekomen is. Vrij creatief boek met een speelse manier van vertellen en gebruik van allerlei fonts en tekeningen. Origineel? Ja, maar niet genoeg om over tien jaar nog gelezen te worden. Drie en een halve baquille.

Fast and slow, Daniel Kahneman.

Psycholoog en Nobelprijs winnaar Kahneman vat in dit boek zijn onderzoek samen. Hij introduceert twee verschillende manieren van denken. De snelle, reactieve methode, en de gedegen maar trage variant. Kahneman possyt dat mensen in de praktijk verre van rationeel zijn, en dat ze me miniscule details beinvloed kunnen worden. Het onderzoek zit op het snijvlak van psychologie, economie en statistiek.

Een mooi voorbeeld is het onderzoek waarin mensen een bepaalde kans vaak lager inschatten dan dezelfde kans met meer details en constraints. Zo achten mensen de kans dat er in California een overstroming komt als gevolg van een aardbeving groter dan de kans dat er een overstroming komt. Statistisch natuurlijk een belachelijke keuze. Ander interessante is de status quo bias, die er bijvoorbeeld voor zorgt dat een opt in tijdens een orgaan donatie keuze zo'n 80% minder oplevert dan de opt out, terwijl een vinkje zetten nou niet bepaald veel moeite kost.

Interessant boek, al wat langdradig af en toe. 4 baquillles.

Ik heb het boek grotendeels gelezen (ga het nog wel een keer uit krijgen)maar vond het eigenlijk nogal teleurstellend. De titel belooft nl. veel. Hier wordt ons eindelijk eens uitgelegd hoe dat werkt, denken. En waar gaat het boek over? Er wordt uitentreuren bewezen dat de mens niet sterk is in statistisch denken. Honderden pagina's, en veel verder komt de goede man niet.

Nou statistisch denken, het gaat wel wat verder dan dat Bd.

Mensen blijken nogal zelfoverschattende denkmongolen, en de enige manier om dat echt hard te maken is natuurlijk met cijfertjes. En het duurt af en toe wat lang inderdaad.

OK, goed, zelfoverschatting. Maar een poging tot de kern door te dringen van wat denken nou eigenlijk is blijft goeddeels achterwege. Dit, overigens, is de makke van psychologie. Ik heb andere boeken in het vakgebied gelezen waarmee hetzelfde aan de hand is. Het is een wetenschap die niet met de voetjes van de vloer durft te gaan, niet durft te speculeren. En in een onderwerp zoals de menselijke psyche is speculeren vaak onvermijdelijk: er is gewoon een gebrek aan dingen die je daadwerkelijk onomstotelijk vast kunt stellen.

Een wetenschap die niet durft te speculeren? Quote van de dag waardig Berney.

Teleurstellend trouwens dat zoveel boys dit boek blijkbaar gelezen hebben zonder dit even te delen. Zo moeten we allemaal voor zich het wiel uitvinden natuurlijk.

Wat: Mind and Cosmos van Thomas Nagel
Relevantie: Het jammere aan het debat over de evolutieleer is dat het gepolemiseerd is, en dat genuanceerde posities onmogelijk zijn. Mensen die enige vorm van twijfel aan de evolutieleer laten horen worden meteen het kamp van het intelligent design/creationisme ingetrokken c.q. geduwd. Het geloof in de evolutieleer wordt van de andere kant echter ook weer verabsoluteerd: ieder aspect van het menselijk bestaan moet opeens verklaard worden vanuit de natuurlijke selectie. Terwijl enige vorm van twijfel toch op zijn plaats is, wanneer de evolutie bv. het enorme gat qua cognitie tussen de mens en de chimpansee moet verklaren. Thomas Nagel's boekje 'Mind and Cosmos' biedt, vanuit filosofisch perspectief, een interessante bespreking van het probleem, die leidt tot een fris perspectief op een en ander.
Leesadvies: Het nadeel van het boek is dat het geschreven is door een beroepsfilosoof, en dus nogal wat jargon bevat, en best lastig lezen is. Anderzijds. Hij vermijdt agressieve polemiek, en redeneert helder en zorgvuldig. Het is bovendien met 130 pagina's goed te behappen. Voor veel Boys en Girls dus een behoorlijke aanrader.
Waardering: Vier-en-een-halve Biktie.

Manu Joseph, slimme mannen.

In het Instituut voor theorie en overzoek werken slimme mannen. Wetenschappers die onderzoek doen naar de oerknal of die zoeken naar tekenaan van buitenaards leven. Daarnaast werkt er de kantoorklerk ayyan, zoon van een straatveger en vader van een jongen van elf die door velen wordt gezien als een genie. Wanneer er een mooie slimme vrouw bij het instituut komt werken wordt het spanningsveld op het instituut behoorlijk overhoop gegooit, en zullen alleen de slimste mannen de resulterene politieke spelletjes overleven.

Slimme mannen is het eerste boek van de Indiase schrijver manu joseph, in Nederland doorgebroken met het onzichtbare geluk van andere mensen. Volgens het intraweb is slimme mannen een stuk minder interessant, ik ben het dus met halve tegenzin gaan lezen. Het tegendeel blijkt echter waar, het is een originele roman waarin joseph wederom strooit met tragikomische wijsheden. Bovendien is het een buitengewoon vermakelijk boek.

4.5 baquille.

Jazz: Het nieuwe boek van Malcolm Gladwell wordt in de NY Times de hemel in geprezen, en in de Guardian stukgeschreven door een recensent die beweerd Gladwell's eerdere boeken wel goed te vinden. Ik ben benieuwd hoe het nieuwe boek jou zal bevallen.

Die ga ik zeker lezen berney, ik heb al een sneakpreview gezien via google zeitgeist en dat was al best interessant. Executive summary: de knapste koppen van waardeloze universiteiten publiceren meer dan middelknappe koppen van top universiteiten. Mensen willen graag ergens het beste in zijn, lukt dat niet, dan nokken ze er liever maar helemaal mee.

Dat is meteen al een punt voor discussie. Hier staat een observatie tegenover. Zowel door de academische psychologie vastgesteld, als uit eigen ervaring: Mensen baseren hun oordeel over hun eigen uiterlijk op dat van de mensen die ze om zich heen hebben. Dezelfde mensen vinden zichzelf mooi als ze in het gezelschap zijn van mooie mensen, en lelijk als ze in het gezelschap zijn van lelijke mensen. (Dit is trouwens de reden dat ik me graag in het gezelschap van die botergeile Floraboys ophoud.) Een psychologisch mechanisme dat ook in het geval van intelligentie functioneert.

Even iets anders, ik ben recent begonnen aan het verdriet van Belgie, alleen wat mijn voetbalhersentjes betreft is het tot nu toe gemalen poppenstront. Iemand de volle 900 bladzijdes uitgelezen?

En die nieuwe Donna Tartt, Jeit of Neit?

Ik ben fijn bezig op het Florum de laatste dagen. Jammer dat iedereen het vermijdt de discussie met me aan te gaan.

@al-Jazzeera: Ik heb de beide boeken helaasjes (of gelukkigjes) niet gelezen. Wel weet ik dat hjet boek van Claus door W.F. Hermans is afgeserveerd met: 'Negenhonderd bladzijden verdriet! En dat van zo'n klein landje!'

Voorts wil ik je meegeven wat een witharige wijsgeer in de Duitse letteren mij onlangs op het hart drukte. Namelijk: voel je niet altijd gedwongen een boek helemaal uit te lezen. 'Das Buch will gelesen werden', maar waarom zou je altijd moeten doen wat het boek wil? Het boek is er toch voor jou! Veel boeken maken hun punt in de eerste tien bladzijden, om dan nog 500 pagina's door te emmeren. In die tijd had je dus ook de eerste tien bladzijden van vijftig andere boeken kunnen lezen. Het komt weliswaar soms ook voor dat een boek z'n punt bijvoorbeeld in de middelste tien bladzijden maakt: dan is het gewoon een kwestie van competent doorbladeren.

Eindelijk is het wetenschappelijke bewijs geleverd dat je wel degelijk boeken moet lezen, en dan met name literatuur, en geen kabouterboeken. Io triumphum!

http://well.blogs.nytimes.com/2013/10/03/i-know-how-youre-feeling-i-read-chekhov/?ref=books&_r=0

@Jazz: Jij hebt je dit topic zozeer eigen gemaakt, dat ik het aan jou laat die vierhonderdste in te koppen.

Nou vooruit, hij stond toch al in de planning.

De terugkeer van de koning. Over lust, liefde en leiderschap. Ton van der Kroon.

Tijdens een recente zingevings-en identiteits crisis kreeg ik dit boek uit de ankh hermes collectie cadeau. van der Kroon gelooft dat we in tijden van grote crisis steun, kracht en creativiteit kunnen vinden in de literatuur/mythologie. In dit boek benoemt hij negen archetypen koningen en illustreert die met 9 beroemde karakters (uiteraard met bijbehorende chakra), waaronder dionysus, hamlet, parcival, gandalf, simba, neo en de wildeman uit de sprookjes van grimm. Hoewel ik het ankh hermes jargon bijzonder slecht trek benoemt van der Kroon een aantal valkuilen van mannen die op zich de moeite waard zijn om te herkennen.

Paradoxaal genoeg pleit hij voor zowel meer mannelijkheid (niet meer in een wit overhemd doen wat de rest van de wereld van je verwacht) als een betere balans met het vrouwelijke in de man. Hoewel ik vaag het idee heb dat ik wel iets heb opgestoken van dit boek vermoed ik dat ik over drie maanden eigenlijk geen idee meer zal hebben waar het over ging.

2.5 baquille.

P.S. Mijn dikke worstenpoten werken niet altijd even goed op den ipad, waardoor ik bovenstaande ook in een ander topic heb geplaatst.

David and Goliath van Gladwell

Ideale reisliteratuur. Gladwell weeft wetenschappelijke studies en anekdotes tot een hoogst leesbaar geheel. Ik geef hem 4 underdogs. De iPhone staat me niet toe om een diepgaander analyse te geven.

Laatst hadden we op dit topic de Jazz, die vroeg of hij aan Het Verdriet van Belgie moest beginnen. Nu van mij ene vergelijkbare vraag: Moet ik door met 'The Corrections' van Jonathan Franzen? Het 600 pagina's metende romannetje schijnt het meesterwerk van de recente Amerikaanse literatuur te zijn, maar ik zie het niet echt. Het is duidelijk dat het allemaal grappig bedoeld is, en om het meeste kun je als je in een goede bui bent ook nog wel lachen, maar veel wijzer word je er niet van. Alsof je naar een hele lange Koefnoen-sketch zit te kijken.
Er zijn natuurlijk dikke boeken waar je eerst door een paar honderd bladzijden heen moet voordat het echt interessant wordt, maar ik heb het idee dat ik zulke boeken zo langzamerhand kan herkennen. Dat ik kan zien wanneer een auteur bezig is een interessante situatie te construeren, en vraagt om het geduld van de lezer. Bij Franzen heb ik dat niet. Hij gaat steeds voor de snelle lach. Heeft iemand het boek gelezen?

Nog even over het laatste bouquille van Donna Tartt, Jazz-Z: in de New York Times prijst Stephen King het de hemel in.

http://www.nytimes.com/2013/10/13/books/review/donna-tartts-goldfinch.html?ref=books&_r=0

Berney, het verdriet van Belgie heb ik even een weekje opzij gelegd, waarschijnlijk doe ik over 10 jaar nog een derde en laatste poging. The corrections heb ik niet gelezen.

Ik ga eens nadenken over de Stephen King recensie, ik ken de man met name van Pet Cemetery (brr) en IT (brrrrrr) achtige boeken.

Tegenvraag, Don DeLillo met Onderwereld?

Ik heb mezelf voorgenomen om alle gelezen boeken hier even kort te bespreken, al is het alleen als naslagwerk voor mezelf. Eerlijkheidshalve dus ook deze:

Franse kinderen gooien niet met eten, Pamela Druckerman.

Druckerman is een succesvolle journaliste, die na een reorganisatie (lees ontslag) een knappe man achterna verhuist naar Parijs. Daar volgt als snel een baby. In dit boek beschrijft ze cultuurverschillen tussen de VS en Frankrijk (lees Parijs) in opvoedingstijlen.

Terwijl zij als politieagent/slaaf van haar kind de hele dag rondrent, 's nachts geen oog dichtdoet en panisch om zich heen kijkt hoe andere mensen dat nou doen, valt het haar op hoe gemakkelijk het de Fransen allemaal af gaat. Baby's slapen daar allemaal de hele nacht door, eten braaf camembert mee met de grote mensen en luisteren als mama zegt dat iets niet mag. Ze gaat in gesprek met tientallen ouders en leest een berg boeken, haar conclusies:

- Laat je kind eerst even 5 minuten huilen en ren er niet meteen panisch op af, zo leren ze ook doorslapen (Le Pauze)

- Maak eten een moment om te proeven, nodig ze uit een paar hapjes te proberen, maar forceer niet een heel bord leeg te eten als het ze nog niet smaakt. Maak kleine gerechtjes. Bespreek de smaken en texturen.

- Maak een duidelijk cadre (kader) van wat mag. Geef ze daarbinnen veel vrijheid, zorg dus dat je niet de hele dag nee aan het roepen bent maar dat je slechts incidenteel nee zegt. Zorg dat je het nee ook meent en zelf ook gelooft in dat kind zal luisteren.

- Neem tijd voor jezelf en je relatie. Ga eens wat vaker zonder kinderen op vakantie. Voel je daar niet schuldig over.

Op zich een aardig boek. Ook grappig dat haar man een halve Nederlander is die ook voor hard gras schrijft en zelf de titel "Dure spitsen scoren niet" schreef. 3 baquilles.

Dat is sowieso een mooi genre, het 'Ik ben een Amerikaan en wat leven die Fransen toch een stuk beter dan wij!'-genre.

En niet te vergeten: na pas 10 keer proeven ga je het lekker vinden (ook een goede tip voor jouzelf misschien, Jazz...)

Dit is het topic voor literair snobisme Cateautje, voor culinaire sneren mag je een eigen topic openen!

De tien keer proeven tip stond er overigens inderdaad in, in de context van een recensent die zijn eigen grenzen moest verleggen. Dat uitte zich met name in Koreanse kool als ik me niet vergis.

Ja, gezellig, ieder zijn eigen topic!

Arme Lodewijk Hadden de C-Boys hem eigenlijk voor Engels?

Yes yes, en dit is een verhaal dat ie wel 10 x heeft verteld. Beetje oud nieuws.

Gemekker van W1ener.... hij is er blijkbaar nog steeds niet over heen.

Waarbij hij eigenlijk dankbaar zou moeten zijn. Zonder de rechtszaak zou het werkje toch maar bij de boekenoutlet terecht zijn gekomen. Nu mocht hij de illusie hebben dat ´ie iets voorstelde.

Bij mijn recensies van vandaag, een splinternieuwe feature, de 'skipservice'. Ik heb onlangs op dit topique betoogt dat je bij veel boeken best grote stukken kunt overslaan, zolang je maar weet welke stukken. Ik stel voor dit principe toe te passen. Elke keer dat een Boy een boek recenseert voor minder dan vijf bikties, moet hij erbij zeggen welke stukken van het boek kunnen worden overgeslagen, zodat de volgende Boy een optimale leeservaring kan genieten.

Boek: L'Art Francais de la Guerre/In Tijden van Oorlog van Alexis Jenny (tweetalig gelezen)
Onderwerp: Jonge man in Lyon maakt kennis met een veteraan van de Franse oorlogen in Indochina en Algerije (ong. 1945-1960). Enerzijds mooie beschrijvingen van de oorlogssituatie, anderzijds filosofische reflecties op de botsing tussen de Franse cultuur en niet-westerse beschavingen.
Leesadvies: Geschikt voor Boys die a) door hebben dat Frankrijk niet de natie van de wijn en de cultuur is, maar een natie van moorddadige psychopathen en b) dit alleen maar geweldig vinden. Serieuzer: het gaat hier ook om kwesties die in Nederland spelen. Met name - wat is de samenhang tussen een onverwerkt koloniaal verleden, en de problemen bij de integratie van niet-westerse minderheden?
Waardering: Vier moorddadige pieds noirs
Skipadvies: Het boek is vrij helder opgedeeld, met steeds eerst een sectie met de vriendschap in het heden, en reflecties op de situatie in Frankrijk, en dan een sectie over de oudere hoofdpersoon, dat een meer rechttoe-rechtaan oorlogsverhaal is. De beschouwingen zijn zeker niet oninteressant, maar kunnen op den duur een tikje langdradig worden. Daarin doorbladeren is verder geen ramp voor het begrip van het geheel.

Boek: The Corrections van Jonathan Franzen.
Mijn leeservaring: Om met de politieke heldin van de Jazzert Els Borst te spreken: Het is volbracht. Het verondersteld beste Amerikaanse boek van de twintigste eeuw, en ik heb 'm uit weten te lezen. Soms begrijp ik de wereld niet. Wat is zo goed aan dit boek? Tevens wordt er wel eens gezegd dat Amerikanen alleen boeken willen lezen met personages die sympathiek en bewonderenswaardig zijn. Die heb ik in dit boek edoch niet aan kunnen treffen.
Inhoud: Het boek is een beetje in de categorie 'Nou, zo erg is het bij ons thuis toch niet.' Vervelende, saaie Amerikaanse huisvrouw is getrouwd met vervelende, saaie, aan Parkinson lijdende pensionado. Ze wil graag haar volwassen kinderen thuis hebben met Kerstmis, maar die willen niet omdat ze a) hun ouders vervelend en saai vinden en b) zelf ook vervelend en saai zijn. De laatste vijf pagina's zijn dan opeens heel mooi geschreven, maar maken minder dan 1% van het boek uit.
Leesadvies: Geschikt voor Boys die nooit een (Amerikaanse, serieuze) roman lezen, en zich ervan willen overtuigen dat ze niet veel missen. Dit is immers DE BESTE (Amerikaanse) ROMAN VAN HET MILLENNIUM.
Waardering: Toch nog twee bikties (enerzijds vanwege het einde, anderzijds omdat ik te laf ben om een roman die zo alom geprezen wordt slechts een biktie te geven.)
Skipadvies: Op zich zou je (staand in de boekhandel of de bibliotheek) gewoon even de laatste vijf pagina's kunnen lezen, die kunnen wel op zichzelf staan. Als je toch echt meer wilt lezen, sla dan in ieder geval de stukken over die over het personage Chip (de middelste zoon) gaan, of die zich aan boord van een cruiseschip afspelen.

Mooie recensies Bernaard. Vooral de laatste twee tips lijken me universeel geldig.

Boek: David and Goliath
Auteur: Malcolm Gladwell
Beff: Gladwell schrijft met de pretentie je wereldbeeld voorgoed te zullen veranderen. Met speels gemak weeft hij wetenschappelijke theorien, sprekende resultaten van experimenten en aangrijpende anekdotes ineen tot een hoogst leesbaar geheel. Helaas verzandt hij gaandeweg in het herbruiken van thema's die hij gebruikte in eerder boeken (criminologie) en die maar zijdelings verbonden lijken met het Grote Thema van het boek: hoe kan het dat sommigen hun tegenstander verslaan vanuit een schijnbaar hopeloze situatie?
Sterren: 4 bikties
Skiptip: Op elke moment na het derde hoofdstuk; dan heeft het nog maar weinig met het thema te maken. Maar blijf gerust lezen, het is de moeite waard.


Boek: Brain on Fire: My Month of Madness
Auteur: Susannah Cahalan
Beff: Journalist reconstrueert een episode van voortgaande paranoia, epileptische aanvallen en psychose. Artsen staan voor een raadsel wat deze breakdown veroorzaakt, temeer omdat de hoofdpersoon hiervoor een druk maar niet ongezond leven leidde. Het boek legt een manco bloot van de hedendaagse geneeskunde waarin artsen productie draaien en nauwelijks tijd hebben om zich te verdiepen in de achtergrond en symptomen van de patient. Uiteindelijk meldt zich een "wonderdokter" die wel de tijd neemt en wel diepgaande kennis van de literatuur heeft. Door middel van een hersenbiopsie komt hij tot een diagnose die leidt tot een wonderbaarlijke, volledige genezing. Aanrader voor ieder!
Sterren: 4 happy ends en een halve teratoma
Skiptip: Het laatste hoofdstuk (van drie) kan gerust worden overgeslagen. Enkel Amerikaanse taal tbv ophalen van sponsorgelden.


Boek: Wat te doen als iemand sterft
Auteur: Nicci French
Beff: Niet zo. Gegapt uit de book swap in La Paz.
Sterren: 1 sterke pot koffie
Skiptip: Gelieve gehele boek te skippen, of anders enkel het laatste hoofdstuk te lezen waarin het gammele plot volledig wordt uitgelegd, omdat het daarvoor nog niet duidelijk was geworden. Spoiler: de helft van het plot draait om een J die abusievelijk als een G gelezen werd, of andersom.


Boek: What Money Can't Buy: The Moral Limits of Markets
Auteur: Michael Sandel
Beff: Ingeruild voor de Nicci French in de book swap in Cusco. De netto winst kon niet groter zijn. In een kraakhelder en geduldig uitgewerkt betoog stelt Sandel dat de economische kijk op diensten, goederen en verhoudingen, die dominant is geworden in de laatste twee decennia, 1) het verschil vergroot tussen mensen die meer en mensen die minder te besteden hebben en 2) onze perceptie van de onderhavige entiteiten "corrumpeert". Sandel geeft talloze voorbeelden, die reiken van het aanbieden van een snelle check-in op het vliegveld tegen betaling (ipv wachten op je beurt), tot doorverkopen van gratis toneelkaartjes (Shakespear in the park) en tegen betaling afschieten van neushoorns. Waar trek je de grens? En wat zijn de gevolgen als we alles door een economische bril bekijken en dienovereenkomstig optimaliseren?
Sterren: 5 marktwerkinkjes
Skiptip: Het Grote Punt wordt gebracht in het eerste hoofdstuk. Voor boys die enkel boeken lezen om er de goede sier mee te maken, zou dat moeten volstaan.


Boek: Last Days of the Incas
Auteur: Kim MacQuarrie
Beff: Uitmuntende vertelling van het lot dat de Incas beschoren is als een horde goud-geile Spanjaarden zich met list en bedrog meester maakt van hun imperium. Door diverse spelingen van het lot (onderlinge verdeeldheid van Inca's; ziektekiemen waartegen de inheemse bewoners niet bestand zijn) alsmede een ongelijke martiale situatie (paarden versus lama's; metaal versus koper; malienkolders versus schildjes) overleeft een hondertal Spanjaarden meerdere belegeringen en veldslagen met meer dan 10.000 soldaten. Aan het eind van het boek walg je van de zoveelste doortrapte streek die de Spanjaarden de Inca's leveren. Gelukkig breekt er burgeroorlog uit aan Spaanse zijde, maar die is maar van relatief korte duur. De Inca's delven het onderspit.
Sterren: 4 ton goud en nog een half ton goud
Skiptip: Eigenlijk niet, sorry Bernard, deze zul je uit moeten lezen. Al kun je het nawoord waarschijnlijk wel overslaan.

Het huis met de schaduw, Aminatta Forna.

De afgelopen jaren heb ik via leestips van DWDD een aantal fantastische boeken gelezen. The art of fielding, Stoner en Het onzichtbare geluk van andere mensen vond ik fantastische boeken die ik iedereen kan aanraden. Vorige maand kwam was Het huis met de schaduw het boek van de maand. Dat klonk niet echt aantrekkelijk, toch maar geprobeerd.

Een Engelse vrouw komt met haar tienerkinderen in een Kroatisch dorpje wonen. Haar buurman biedt aan wat klusjes voor haar te doen en er onstaat een vriendschap. Naarmate het boek vordert blijkt de klusjesman wat frictie te ondervinden met een aantal dorpsgenoten, en dat het huis van de vrouw zo opknapt draagt daar aan bij. De schrijfster probeert een soort van spanning op te bouwen door de vriendschap steeds een beetje hechter te maken en door beetje bij beetje wat meer van de geschiedenis van het dorp te verklappen. Helaas doet ze dat op zo'n saaie manier dat het me eigenlijk allebei niet zoveel interesseerde.

* spoiler alert *

De clou van het verhaal klinkt als een open deur die een kind van 7 je kan vertellen. Oorlog is helemaal niet leuk.

In de woorden van Merlijn dus een skiptip.
2 baquilles.

David & Goliath, Malcolm Gladwell.
Gladwell is een begenadigd verhalen verteller die van wetenschappelijk onderzoek iets spannends kan maken. Zijn boeken Outliers en The tipping point zijn bijvoorbeeld zeer de moeite waard. David & Goliath, Misfits, underdogs and the art of battling giants vond ik helaas nogal een teleurstelling. Weliswaar zitten er wat interessante onderzoeken/analyses in (afhakers op top universiteiten bijvoorbeeld), maar voor een substantieel deel is het eigenlijk een matig onderbouwd en onsamenhangend geheel.

3.5 baquilles uit loyaliteit en vanwege de fijne optimistische ondertoon.

Nico Dijkshoorn, De tranen van Kuif den Dolder.
Dijkshoorn interviewt enkele tientallen mensen uit Uffelte om de geschiedenis van Kuif den Dolder de reconstrueren. Kuif was de beste voetballer ooit. Met zijn tweede balcontact ooit schoot hij een bal over 40 meter in de kruising, met het derde schoot hij een specht uit een boom. Expres. Buiten Uffelte is Kuif eigenlijk onbekend, hoe dat komt kan je ontdekken in dit uiterst geestige boekje.

Opvallend is dat het allemaal opzettelijk fictief overkomt (met namen al Kuif den Dolder en Graatje Piep), maar dat er regelmatig verwezen wordt naar de echte voetbalwereld, je krijgt hierdoor bijna het gevoel dat Kuif een echte voetballer was.

Hoewel volstrekt pretentieloos en gemakkelijk moest ik me regelmatig inhouden om niet wat anekdotes te delen met mijn treincoupe-genoten. Maandagochtend heb ik in de trein met mijn wangen vol met tranen het laatste hoofdstuk gelezen. Vier baquilles.

Ik vraag me af of ik de lieve Jazzmaster moet bashen. Er spreekt eigenlijk vrij veel voor om het te doen. Ik heb punt 1) een kutdag op m'n werk, punt 2) geeft de Jazz er blijk van mijn laatste tien postings op dit topic niet gelezen te hebben en punt 3) schrijft hij een woord dat ik bedacht heb keihard aan de Dottore toe. If you tolerate this your children will be next, zogezegd.

Je geeft er eens te meer blijk van, lieve Jazz, dat je te veel in programmeertalen denkt, en de taal der mensen niet meer meester bent. Je brein wordt eigenlijk steeds binairder. Je ziet twee mogelijkheden: of je leest een boek niet (0) of je leest een boek wel, en dan ook wel in zijn geheel en tot de laatste voetnoot aan toe (1).

Dus voor de duidelijkheid: het woord 'skiptip' verwijst er niet naar of je een boek wel of niet moet lezen. Hiervoor zijn de oude vertrouwde baquilles al een afdoende richtlijn. Een skiptip is er om aan te geven welke stukken van een boek met bv. 3 bikties je eventueel zou kunnen overslaan.

En: ik (IK) heb dit bedacht, en niet de Dottore.

Toegegeven, van de posting waarin voor het eerst sprake is van een skipservice heb ik alleen de laatste alinea gelezen. Overigens met als gevolg dat ik wel benieuwd ben geworden naar die Franzen. Maar goed, skipservice of skipadvies bekt helaas niet zo goed. Weliswaar is het concept dus bedacht door onze Berney, maar Merlijns skiptip klinkt toch echt een stuk beter. Sorry B, grijp je weer net naast de belangrijkste taalvernieuwing trofee tijdens het FDK. Je kunt ook niet alles hebben in het leven.

Ik had trouwens ook een slechte werkdag, wellicht is dat een leuk idee voor een nieuw topic?

Jazz: Ik geef het je dat 'skipadvies' of 'skipservice'minder mooi is dan 'skiptip'. Wat me vooral ergerde is dat je het idee niet inhoudelijk hebt weten op te pakken, maar gewoon nog steeds vast zit aan het idee dat je boeken in hun geheel moet lezen.

Je laatste punt ontgaat me een beetje. Stel je nou voor om een Groot Floraboys Bash die Jazz-topic te openen, waar Boys die een slechte dag op hun werk hebben gehad kunnen afreageren door jou naar hartelust te bashen? En dat je, als je zelf een slechte dag hebt gehad, jezelf op dat topic gewoon gezellig meebasht? Ik zal het in overweging nemen.

(Je bent er trouwens best goed in, jezelf bashen. Je hebt jezelf bv. op het Florum meermaals voor 'rancuneuze kleinburger' uitgemaakt. Kijk, dat is het soort harde beledigingen dat zelfs mij iets te ver gaat.)

Lieve Berney, ik was niet bewust van het feit dat het je zou ergeren als ik een boek geheel uitlas. Bij deze speciaal voor jou: (en een beetje voor de mensen in de filipijnen die even niet nog een tyfoon kunnen gebruiken als je je weer eens gaat opwinden).

Mark Twain, the adventures of huckleberry finn.
Vraag een Amerikaan naar the great american novel en de kans is groot dat die over Mark Twain zal beginnen. Werk aan de winkel voor die Jazz dus. Helaas is dit boek volstrekt onleesbaar, aangezien het is geschreven in een oud Amerikaans dialect. Ik heb de eerste 20 bladzijdes gelezen en kon er geen touw aan vast knopen. Ik zou het 0 baquille geven ware het niet dat het honderden jaren geleden vast een uiterst leesbare page turner was.

We laten het punt van de skiptip rusten, lieve Jazz. Het is iets waar jouw brein gewoon niet voor gemaakt is.

Wat betreft Twain kan ik je de razend knappe nieuwe vertaling aanraden die vorig jaar bij De Bezige Bij is verschenen. De vertaler heeft eerst uitgezocht welke regio in het Nederlandse taalgebied sociaal-economisch de meeste overeenkomsten met Twain's Mississippi-delta vertoont. Dat blijkt, niet geheel verrassend, onze eigen rivierendelta te zijn. Vervolgens heeft hij het boek niet naar het ABN maar naar plat Zaltbommels vertaald. Het enige wat hij niet heeft gewaagd is de naam van de hoofdpersoon veranderen: eigenlijk had het boek 'De avonturen van Huckleberry Puite' moeten heten.

Simpler, the future of government. Cass Sunstein.

Sunstein was jarenlang universitair docent recht en behavioral economics en werd in 2009 hoofd van the White House Office of Information and Regulatory Affairs, een orgaan dat wetgeving toetst op kosten en baten.

In Simpler legt hij zijn visie op wetgeving en bestuur uit. Centraal hierin is een focus op kosten en baten. Lastig hierin is het vaststellen hiervan. Sunstein legt uit hoe dit proces over het algemeen werkt, wat de valkuilen zijn, en uiteraard waarom het nodig is.

Daarnaast komen de gedragspatronen voorbij uit Thinking, fast and slow en de rol van biases en nudging. Zoals de neiging van mensen om bij ingewikkelde keuzes de voorgeselecteerde optie maar te laten staan. Voorbeeld hierin is het grote verschil in orgaandonazis *pun* tussen Oostenrijk en Duitsland (waarbij het grote verschil zou zitten in de opt-in keuze van de een, tegenover de opt-out keuze van de ander.

Een andere vorm van be\ïnvloeding van consumenten keuzes is het creeeren van meer kennis en inzicht bij consumenten. Zo schijnen mensen in de VS gezonder te eten sinds Michelle O, een educatief programma lanceerde over gezond eten. En ontwierp Sunstein een nieuwe brandstof zuinigheid lable om mensen te nudgen om zuinigere auto's te kopen.

Leuk om te lezen is dat een online marketing thema als conversie optimalisatie zijn weg heeft gevonden naar de overheid, zodat formulieren stevig worden ingekort en voor een deel al worden pre-filled met informatie die de overheid al over de invuller weet. Denk hierbij een belastinggegevens tijdens de aanvraag van studiefinanciering.

Ook inspirerend is de bottum-up / open source insteek van Bakkie Barrakie, die alle overheidsinstanties actief vraagt welke wetten/processen eenvoudiger kunnen. Het blijkt dat Amerikaanse ambtenaren heel goed weten wat beter kan als er maar een belangrijk iemand daadwerkelijk naar vraagt.

Conclusie, aardig boek waar helaas een flinke overlap in zit met Thinking, fast and slow. Hoewel Sunstein een succesvol academicus is heeft hij zichtbaar zijn best gedaan om het een toegankelijk verhaal te maken dat goed leesbaar is voor leken, het zal de verspreiding van zijn visie ongetwijfeld goed doen. Andere pluspunt is dat hij in alle thema's de risico's en problemen duidelijk maakt en feitelijk zelf tegenargumententen op zijn eigen visie noemt.

4 baquilles.

Herman Brusselmans, Mank.

Brusselmans, zelfbenoemd tot beste beffer van Vlaanderen, beschrijft 24 uur uit zijn leven. Hij laat tot zes keer toe zijn hak spijkeren bij een seniele schoenmaker, gaat uit eten bij een restaurant waar hij vijftien procent korting krijgt omdat hij er eens bedorven mossels heeft gekregen en is betrokken bij een auto ongeluk samen met zijn badmintonleraar guy verhofstad (naamgenoot van de premier). Ondertussen probeert hij bij iedereen te achterhalen wanneer de biedermeijer periode nou precies was, helaas zonder succes. Brusselmans blijkt een neiging te hebben tot sadistisch absurdisme en fabriceert voortdurend situaties waarin anderen ruzie krijgen ter vermaak van hemzelf.

Doet sterk denken aan de humoristische logica van Oscar Wilde, maar dan met een laag Jilles de la Tourette. Buitengewoon komisch, vier baquilles.

Bill Bryson, one summer.

In one summer weeft Bryson de gebeurtenissen van de zomer van 1927 aaneen tot een uitstekend vakantieboek. Van legendarische figuren als Charles Lindberg, Babe Ruth, Henry Ford en Al Capone tot een stel geexecuteerde Italianen die ondanks gebrek aan enig bewijs tot de dood werden veroordeeld onder het motto dat ze vast wel schuldig waren aan iets anders, als het hot was in 1927 staat het in dit boek.

Fantastische anekdotes, goed geschreven en een hoeveelheid context waar je u tegen zegt, een aanrader dus. 4,25 baquilles.

Woesten, Chris van steenberge.

Begin 20e eeuw trouwt in het Vlaamse dorpje Woesten de smidsdochter Elisabeth met een dokter. Al snel is ze zwanger, het blijkt uiteindelijk een tweelng. Een gezonde blonde jongen met een engelengezicht en zijn mismaakte ziekelijke broertje. In vier hoofdstukken bekijken we de het vervolg vanuit de perspectieven van moeder, vader en de twee zoons. Waarbij het totaal uiteindelijk als een groot puzzel in elkaar schuift.

Woesten is gebaseerd op echte feiten, een consequentie hiervan is dat verhaal niet zoveel origineels toevoegt als literair werk, zo is hoofdstuk 1 eigenlijk een remake van madame bovary, en ook andere verhaallijnen ogen wat cliche. Het geheel is overigens verder prettig geschreven met een fijn taalgebruik wat alleen door een vlaming op papier gezegd had kunnen worden.

3 baquilles.

Dave Eggers, The circle

Mae is 25, heeft een dikke studieschuld en een ellendig baantje als haar studievriendun Annie haar een baan bezorgt bij the circle. The circle is een soort combinatie van Google en Facebook en wordt gebruikt door meer dan de helft van de wereldbevolking, het blijkt een fantastische progressieve werkgever waar ze alles doen om het Mae naar haar zin te maken. Naarmate ze er wat langer werkt begint de sfeer langzaam om te slaan, er is een sterke sociale druk op virtueel contact en Ma ondervindt steeds meer frictie in haar relatie met haar ouders en ex vriendje die vinden dat ze wat meer echt contact moet hervinden met de offline wereld.

Het knappe aan the circle, is dat het een bedrijf schetst dat is opgebouwd uit goede premissen (zoals het belang van een sense of community binnen het bedrijf en het verzamelen van data voor de wetenschap) waarbij het dogmatisch navolgen van die premissen een nogal beklemmende situatie oplevert. Kritiek op de organisatie wordt zo weerlegt dat er retorisch geen speld tussen valt te krijgen.

Het boek wordt veel vergeleken met 1984, een vergelijking die ik nogal mank vind. In tegenstelling tot 1984, zijn waarheid en transparantie essentieel in de wereld van the circle. Toegegeven, ze schetsen allebei een toekomst zonder privacy maar de sfeer en intentie zijn onvergelijkbaar.

Uitstekend boek, goed geschreven een intelligent opgebouwd. 4.25 baquilles.

De canon van haarlem, Kim Bergshoeff.

Geschiedenis van Haarlem van LJC en Frans Hals tot Anthony Fokker tot Yvonne van Gennip

Dikke worstenpoten op de Ipad nogantoe....

Leuk initiatief, maar niet prettig geschreven. Onderschijft wel de stelling dat Haarlem de bakermat van de beschaving is. Mooie feitjes (kenau was een ondernemer die na haar ontsnapping Haarlem nog veel aanmaningen stuurde voor de onbetaalde rekeningen) en ik kwam zelfs nog een facebook vriend tegen in de canon.

2.75 baquille.

Bien, een paar recensies

Wat: The Light of Amsterdam van David Park
Beschrijving: Drie mensen uit verschillende milieus in Belfast gaan tezelfdertijd op vakantie naar Amsterdam. In de stad doorkuizen hun wegen elkaar.
Waardering: De psychologie van de drie personages wordt mooi invoelbaar gemaakt, al is de taal waarin dit gedaan wordt soms wat te nadrukkelijk literair. Voor mensen die Amsterdam goed kennen (denkelijk alle Boys) is het extra mooi, omdat het verhaal heel aanschouwelijk wordt. Het einde vond ik wat onbevredigend, maar dat kan zijn omdat ik bepaalde dingen simpelweg niet heb begrepen.
Beffoindre: Aardige cameo van de Begijnhof, tot voor kort residentie van Martine.
Waardering: Vier bikties

Wat: Going Dutch: How England plundered Holland's glory van Lisa Jardine
Beschrijving: Geschiedenis van de invloed van de Nederlandse op de Engelse cultuur tijdens de 17e eeuw: belangrijk, omdat je op die manier begrijpt hoe onze Gouden Eeuw de wereld heeft beinvloed.
Pluspunten: Vlot geschreven, met veel mooie afbeeldingen. Je krijgt een interessant beeld van veel aspecten van die tijd, van de (nadrukkelijk Game of Thrones-achtige) politiek-dynastieke intriges, tot allerlei culturele kwesties. Ik heb er zelf veel van opgestoken. Is, zou je kunnen zeggen, een leesbaarder, beknopter alternatief voor de belangrijkste historicus van dit onderwerp, Jonathan Israel.
Minpunten: Het is misschien een beetje flauw om een boek over zo'n massief onderwerp onvolledigheid te verwijten, maar er blijven wel bepaalde aspecten onderbelicht. De nadruk ligt op de relaties tussen de Oranjes en de Stuarts (de toenmalige Engelse dynastie), en wat daar qua culturele contacten aan vast te knopen is. Hierdoor vallen een paar dingen nogal weg: met name religieuze contacten tussen Calvinisten en Puriteinen, experimenten met (proto-)democratische instituties aan beide kanten van de plomp, en contacten tussen filosofen. De schilderkunst komt aan bod, maar omdat de schilders die we nu het belangrijkst vinden (Rembrandt, Vermeer, en bovenal FRANS HALS en JACOB VAN RUISDAEL) komen weinig aan bod, omdat ze pas in de 19e eeuw algemeen erkenning vonden, en op culturele contacten in deze tijd om die reden weinig invloed hadden.
Voorts - een verbluffende misser: er zit een passage in het boek die lijkt te denken dat Jardine - een beroemd historica - niet weet dat Antwerpen gedurende de hele zeventiende eeuw in Spaanse handen was.

Waardering: Drie bikties

Wat: Asterix en de Picten van hoe heten die jandoedels
Beschrijving: Tja.... is dat nog nodig? Asterix en Obelix reizen naar Schotland om weer een intrige van Caesar te verijdelen. Nadat de laatste albums van Albert Uderzo een beschamend laag niveau bereikten (ik vond ze tot aan Asterix in Indus-Land nog wel OK, daarna ging het snel bergafwaarts) zijn er nu twee nieuwe makers, die de serie nieuw leven in moeten blazen.
En lukt dit? Helaasjes, Asterix en de Picten is bijna net zo erbarmelijk als Uderzo's slechtste albums. Wanneer ik een plotontwikkeling niet begrijp neig ik er nog wel eens toe te denken dat ik dom ben (zie bovenste recensie), maar Asterix wordt geacht begrijpelijk te zijn voor kinderen van zeven, dus ik kan rustig zeggen dat de plot van dit album chaotisch en onzinnig is. Scherpe humor moet je voorts met een vergrootglas zoeken. Voor mij, als echte Asterix-liefhebber, de zoveelste teleurstelling.
Waardering - Een biktie

Lijkt te suggereren, uiteraard.

Hops, weer eens een boek(je) uit:
Welk: Een mooie jonge vrouw
Wie: Tommy Wieringa
Wat: Topwetenschapper legt t aan met een veel jongere vrouw (hoe herkenbaar). Het boekje vertelt vervolgens de resterende 80 bladzijden hoe deze relatie langzaam afbrokkelt tot er niets meer van de topwetenschapper over is. Een vrolijk werkje.
Hoeveel: Drie geruimde kippen en een halve fles Infacol.

Quote: "Topwetenschapper legt t aan met een veel jongere vrouw (hoe herkenbaar)"

you wish..;-).

insinueer je nou dat onze draaier geen topwetenschapper is ?

On topic:

John Williams, Butchers crossing.

Na zijn geweldig roman Stoner vond ik dat ik BC ook maar moest lezen. Het gaat over een pas afgestudeerde knaq die een expeditie op touw zet om buffalo te gaan jagen. Zelf is het nogal een watje, maar met drie ingehuurde ervaren rotten gaan ze op pad. Het blijkt een barre strijd tegen de elemtenten te worden die gepaard gaat met een heftige strijd om het leiderschap van reis.

Aardig boek, waarbij overleving en de elementen misschien wel het interessanste deel zijn. Wel een somberheids waarschuwing. Drie baquilles.

De kleurloze Tsukuru Tazaki en zijn pelgrimsjaren. Haruki Murakami

Op de middelbare school vormt TT een hecht groepje met twee meisjes em driejongens, het is een bijzondere vriendschap waarbij ieder zijn eigen rol speelt. Als TT gaat studeren in tokyo wordt hij ineens genadeloos uit de groep gezet, en eigenlijk weet hij niet eens waarom. Jaren later wordt hij door zijn minares aangeraden om toch eens uit te zoeken wat hij misdaan heeft. TT gaat op zoek naar zijn schoolvrienden en wat er van ze geworden is. Ondertussen gaat het veel over muziek, en zijn passie voor stations bouwen.

Boeken van Murakami halen zelden minder dan vier baquilles, maar hij heeft wel eens iets beters geschreven. Hoe dan ook: vier baquilles.

Scarcity, Mullainathan en Shafir.

Op de site van de Correspondent stond laatst een artikel over armoede, waarbij de theorie van deze twee knaqs aan de orde kwam. Kort door de bocht was de stelling dat arme mensen slechtere beslissingen nemen dan als ze niet arm zouden zijn. Volgens de verslaggever was de oplossing daarom om arme mensen meer geld te geven. In scarcity wordt dit idee wat breder en dieper uitgelegd en wel als volgt.

Zit je in een situatie van schaarste (dat kan geld betreffen maar ook tijd, toegestande calorieen of sociaal contact) dan ben je cognitief zou druk met korte termijn oplossingen bedenken om om te gaan met die schaarste, dat zowel je iq als je zelfdiscipline er door dalen. Gevolg is uiteraard slechtere beslissingen nemen, zoals een plasma tv op afbetaling te kopen terwijl je al in geldproblemen zit.

Op zich is het e.e.a. vrij aardig onderbouwd en geillustreerd, het jammere alleen is dat de auteurs een aantal onderwerpen buiten de scope van het boek laten, waardoor de waarde van het geheel nogal beperkt blijft.

3 baquilles.

Prof Wiseman, 59 seconds.

In hoofdstukjes die zich in zestig seconden laten samenvatting deelt Wiseman wetenschappelijk onderzoek dat je onder self help zou kunnen scharen. Bijvoorbeeld: mensen worden gelukkiger van geven dan van zelf houden, doen er goed aan een dagboek bij te houden waarin ze vertellen wat ze leuk vinden aan hun leven, eten minder van kleinere borden en worden minder creatief van brainstorm sessies waarbij een rode pen gebruikt wordt. Ook worden er de nodige urban myths ontkrachtigt zoals het nut van visualisaties voor carriere succes.

Op zich een aardig boekje, al gaat het na een tijdje wel wat lang duren allemaal.

3 baquilles.

Verder last minute nog even de nieuwste Tommy Wierings binnengetikt bij de Vries. Ondanks de onvergefelijke spoiler van de draaier. Merkwaardig om te zien dat er mensen in de rij staan om boeken te kopen als ze er een gratis bij krijgen. Je vraagt je af hoe het met de boekensector zou gaan als ze vaker dingen zouden weggeven in de boekhandel, denk aan tuinkabouters van bekende auteurs of een anus bleking door Heleen van Rooyen.

Interessant, Jazz, vooral die eerste recensie. Welke onderwerpen blijven er dan buiten beschouwing? Het zou ook interessant zijn om een discussie op te zetten tussen deze meneer en bijvoorbeeld een lieve Tube. Die zouden het waarschijnlijk niet over heel veel dingen eens zijn.

Bode, ik ben het boek gaan lezen omdat het stuk in de Correspondent me nogal irriteerde inderdaad, maar een ander perspectief is altijd goed. Het boek trekt ook andere conclusies dan de Correspondent, die bijvoorbeeld suggereert dat de manier om de cognitieve bandbreedte van arme mensen te vergroten is om ze meer geld te geven, een alternatief hiervoor zou kunnen zijn om ze minder geld te geven, maar meer in natura (huur, zorg en nuts lasten direct overmaken naar de schuldeisers en dagelijks een portie gezond eten brengen). In dat geval,zou alles betaald worden wat echt nodig is en zou iemand met geld zorgen verder minder zorgen meer hebben. De extra bandbreedte zoals ze het noemen zouden ze kunnen inzetten voor andere dingen. Dat klinkt heel betuttelend, maar psychologisch gezien is dat het beste wat deze mensen zou kunnen overkomen volgens deze theorie.

Een voorbeeld van wat ze buiten beschouwing laten is hoe schaarste zelf een subjectief begrip is. In onze consumptie maatschappij zouden veel mensen schaarste ervaren in een situatie zonder auto, smartphone en merkkleding terwijl ondergetekende met een dubbel modaal inkomen daar prima zonder kan. Dit soort materiele identiteits issues ( ik ben want ik heb iets van een chic merk) worden buiten beschouwing gelaten terwijl het bij de totstandkoming van schaarste (in mijn omgeving in ieder geval) een belangrijke rol speelt.

Ook bijzonder interessant, het hoofdstuk over schaarste in organisaties, de IT afdeling die software oplevert binnen de deadline maar inclusief vooraf bekende bugs, ziekenhuizen die meer operaties kunnen uitvoeren door er 10 procent minder van in te plannen en wetenschappers die het zo druk hebben dat ze erdoor vergeten om op zijn tijd een irrelevante meeting over te slaan. Het is eem groot pleidooi voor het inbouwen van wat meer slack in je agenda.

Volgens mij heb je twee heel verschillende categorie\ën mensen. Er zijn mensen die een te dure levensstijl nastreven, en vervolgens gaan zeuren dat ze te weinig geld hebben. Die mensen zijn, voor zover ik heb kunnen nagaan, achter gesloten deuren juist bij veel dingen heel erg op de penning. Ze geven dan hun geld uit aan een te duur huis, te dure auto, enzovoorts, maar houden vervolgens tot op de minuut in de gaten hoe lang ze bv. onder de douche staan. Die mensen denken zelf misschien dat ze arm zijn, maar als je er eerlijk naar kijkt zijn ze het niet.

Wat ik gehoord heb van mensen die in een armlastig milieu zijn opgegroeid, en vervolgens in duurdere milieus terecht zijn gekomen, is dat er in de arme milieus juist helemaal niet op geld wordt gelet. Meestal is er gewoon geen geld: als het er een keer wel is, wordt het dan snel, in een soort roes, uitgegeven. Niet eens noodzakelijkerwijze aan statussymbolen. Vooral gewoon heel impulsief. Mensen die zo leven helpen is denk ik tamelijk moeilijk.

Eerste stuk uit Winds of Winter:

http://www.georgerrmartin.com/excerpt-from-the-winds-of-winter/

A short history of nearly everything, Bill Bryson.

Bryson duikt met de blik van een nieuwsgIerige brugklasser in de natuurwetenschappen en deelt na drie jaar lezen zijn samenvatting met de lezer. Naast de feitelijkheden in een twintigtal exacte wetenschappen deelt hij ook de schandalen, de excentriciteiten van de betrokken wetenschappers en een uitleg over hoe het context technisch kon zijn dat een ontdekking juist op dat moment in die specifieke setting gedaan kon worden. Het moet een gruwelijke klus zijn geweest voor Bryson maar het resulteert in een heel aardig boek.

3.5 baquilles, met als tip. als audioboek vond ik het vrij lastig te volgen soms (daarvoor is de materie wellicht niet zo geschikt).

Een mooi jonge vrouw. Tommy Wieringa.
In mijn ervaring zijn boekenweekgeschenken slechts zelden de moeite waard, blijkbaar is het moeilijk om in slechts 100 bladzijden een meeslepend verhaal op te zetten. Dit jaar laat Wieringa zien dat het wel degelijk mogelijk is, Een mooie jongen vrouw is namelijk een alleraardigst boekje, Wieringa laat zijn grote klasse al op bladzijde 3 zien als hij het beklemmende narratieve perspectief van de openingsscene switcht naar een alwetende verteller.

Ook de ontwikkeling van de romance van het hoofdpersoon is uitstekend geconstrueerd, ook de impact van een kind krijgen en de lichamelijk aftakeling als de man iets ouder wordt zijn fraai op papier gezet.

4 baquilles.

Amsterdam, a history of the world's most liberal city, Russel shorto.
Een paar jaar geleden maakte Shorto indruk op mij met The island at the center of the world, een geschiedenis van New York, met uiteraard een groot stuk over de Neeerlandse invloed herin. In Amsterdam herhaalt hij deze aanpak, waarbij de hoofdrol is weggelegd voor de ontwikkeling van het vrije individue met als stelling dat In Nederland de blauwdruk voor een vrije westerse maatschappij is ontwikkeld.

Shorto maakt aannemelijk dat zowel de Amerikaanse als de Franse revoluties eigenlijk zijn gestart vanuit Amsterdam. Zijn outsiders perspectief hierin is heel interessant, als Nederlanders kijken we toch heel anders naar onze geschiedenis en de impact van Nederlandse denkers (zoals Spinoza) dan Shorto in dit boek doet.

4 baquilles. Zeer de moeite waard, en wees geen dikke calvinist, lees de Nederlandse vertaling, aangezien Shorto graag strooit met moeilijke woorden en archaisch jargon.

I recently read "A Spy Among Friends", a new book about the Kim Philby affair. It's really very good, a fascinating piece of modern history told with a great deal of humour. You can feel the author rolling his eyes as Philby keeps getting away with his deception simply because he has the right "old school tie" connections. It also provides an excellent insight into the ludicrous British class system.

Philby's success as a double agent was the major coup landed by Soviet intelligence during the Cold War and the basis for the plot of Le Carr\é's (himself a spy) "Tinker, Tailor, Soldier, Spy"
Here's the review of it in the Guardian if anyone's interested:
http://www.theguardian.com/books/2014/mar/09/spy-among-friends-kim-philby-ben-macintyre-review

De crisiskaravaan van Linda Polman
These: noodhulp maakt meer kapot dan dat het helpt. NGO's verneuken lokale economie\ën, helpen zowel daders als slachtoffers, financieren gewapende groepen, zijn minstens even veel met onderlinge concurrentie bezig als met hulp, medewerkers verdienen veel te veel.
Oordeel: vrij overtuigend, goed opgeschreven, Merels lidmaatschap op AzG opgezegd
4 biggies

Will check that out Oli, looks good (plus it's only 4 quid on kindle format)

There's an English translation, but that's what you're probably referring to.

well done for answering your own question...

Dat klinkt als een extreem rechts boek Oli4, what's next? Ayn Rand?

Flauw natuurlijk, maar ik moet mijn marktaandeel op het boekentopique natuurlijk beschermen.

Boys, ik weet niet eens meer waar ik gebleven ben, maar bij deze een hernieuwde poging.

Post mortem, libris prijs gewonnen een paar jaar geleden.
Post mortem bestaat uit drie delen. In deel een krijgt een onsuccesvolle schrijver een idee voor een boek. Langzaam krijgt dat idee steeds meer gestalte in zijn hoofd, op het eind gaat hij zijn dochtertje ophalen van een verjaardag, en die lijkt ineens heel ziek.

In deel twee (eigenlijk ineens een heel ander boek) wonen we de ziekenhuis avonturen van de schrijver bij, waarbij het nogal sneu is dat terwijl zijn dochter op de ic ligt hij gebeld wordt door de televisie dat zijn boek een literair succes is. De wanhoop van de ouders over de gezondheid van hun kind is beffoindre aangrijpend beschreven.

In deel drie volgen we de biograaf van de succesvolle schrijver, met als gimmick dat de schrijver zelf een fobie heeft ontwikkeld voor zijn eigen toekomstige biografie. Een fraaie vondst.

Ik vond deel 1 een gedrocht van een boek, maar deel 2 dus juist heel mooi. De totaal structuur van drie samenhangende boeken met unieke concepten
is eigenlijk heel aardig als literaire vondst. Vier baquilles.

John Green, the fault in our stars.

Pubermeisje met kanker komt op een praatgroep een jongen van 17 tegen die vroeger ook kanker had. Er slaat een vonk over en ze gaan elkaars favoriete boeken lezen, waarbij het boek van het meisje een cruciale rol krijgt in hun gezamelijke vervolgverhaal. Verliefdheid en ziekte komen op een cynisch humorvolle manier samen, waarbij de recensent het maar met moeite droog hield uiteindelijk. Lijkt en leest als een hollywood niemendalletje maar is dat eigenlijk helemaal niet. Hulde voor de Juno achtige dialogen. Vier en een halve baquille.

Decisive, Dan en chip heath.

Jaren geleden las ik met buitengewoon veel plezier Made to stick, why some ideas spread and others don't. Sindsdien volg ik de Heath broeders (twee onderzoekers die toevallig heel aardig kunnen schrijven).

Decisive gaat over het nemen van betere beslissingen, management porno zou je dus denken. Waar dit genre vaak een stelling possyt om die vervolgens nergens echt te onderbouwen verwijzen deze auteurs juist vaak naar wetenschappelijk onderzoek, waardoor hun modellen wat mij betreft een stuk geloofwaardiger zijn. Vaak doen ze dat mede met fraaie anekdotes om het punt te illustreren waardoor ook dit boek echt een page turner is en hun punten heel lang blijven hangen in je hoofd. De moeite waard voor iedereen die ooit nog een beslissing moet nemen, ook als je niet van het management genre houdt.

even wat balans:

Excession
Iain M Banks

Science Fiction uit de Culture series van Banks. Een ietwat oudere uit de jaren 90, maar nog steeds zeer interessant. Zoals de meeste boeken van Banks speelt hij met een aantal interessante concepten. Dit keer is het een concept wat hij Excession noemt. Ook bekend als een "Outside Context Problem". Dit is een probleem waar een samenleving opeens iets tegenkomt (technologie, andere samenleving) die zo ver buiten hun begrip ligt dat ze er nauwlijks mee om kunnen gaan. Bijvoorbeeld een pacific eiland dorpje dat ineens spaanse ontdekkers met geweren en kannonnen. Excession leest redelijk goed, maar het plot is soms wat te complex, en in het begin zijn de personages wat moeilijk uit elkaar te houden.

Conclusie : Drie neutronensterren

Potverdrie booys, dankzij de onmenselijke afstand tussen Hilversum en Haarlem lees ik me de laatste maanden helemaal het schompes. Ik moest in de boekenkast naar ongelezen werkjes zoeken en besloot maar weer eens een poging Joe Speedboot te doen. Wat een meesterlijke roman!

Vijf shovels in de Paris Dakar!

Amen, draaiertje

De zeven eigenschappen, Steven Covey.

Een Facebook vriend van me maakte laatst een fascinerende verwijzing naar een van de bekendste werken van het management porno genre. Dat leek me een geschikt moment om er maar eens ( met lichte tegenzin) aan te beginnen.

In de zeven eigenschappen schets Covey een model voor het managen van jezelf, hoe richt je je leven zo in dat je eruit haalt wat je graag wilt. Covey claimt zich jaren te hebben ingelezen in het leiderschap genre en destileert het resultaat. Klein obstakel daarbij is dat zijn eigenschappen inmiddels zeer bekend zijn, zo bekend dat ze zonder toelichting overkomen als holle management frasen (zoals win-win denken). Kan je dat issue overkomen dan blijkt er een sluitende volwassen filosofie achter het geheel te zitten dat zeker de moeite waard is. Laat je dus niet misleiden door de gouden voorkant, het is niet het zoveelste boek met trucjes om rijk te worden, maar een prima betoog om jezelf een completer, tevreden mens te maken.

Vier baquilles.

Soccernomics, Simon Kuper.

In het boek Franse kinderen gooien niet met eten vertelt de schrijfster een fraaie anekdote. Terwijl zijn met weeen achterin een taxi zit op weg naar het ziekenhuis, vraagt ze haar man waar hij aan denkt. Nederlands voetbal is zijn antwoord. Goed volk dus die Simon Kuper.

Samen met een bevriende econoom doet hij in soccernomics een poging om een visie op de voetbalwereld te ontwikkelen die is gebaseerd op data analyse. Freakonomics meets Billy Beanes Moneyball zeg maar. Met 450 bladzijdes is het een uitvoerig boek geworden dat veel interessante vragen beantwoord (zoals o.a. is er aantoonbare discriminatie in het Engels voetbal, welke trainers presteren bovenmaats, heeft het Engelse team last van te veel buitenlanders in de premierleague?). Daarnaast bevat het een hoop interessante anekdotes, voetbalweetjes en een eigen hoofdstuk voor onze eigen Guus Hiddink. Skiptip, een bladzijde of 150, bijvoorbeeld het hoofdstuk over welk land het voetbalgekst is. Al met al is het een heel aardig boekje om een keer te lezen. Al is het alleen maar om te lezen bij welke engelse clubs de wo statistici inmiddels de baas zijn ten faveure van de ouderwetse ex voetballers met een 'wetenschap is ook maar een mening' attitude.

3.5 baquilles.

p.s. een beetje pijnlijk is de ontboezeming dat het Nederlands elftal tijdens de wk finale van 2010 een lijstje had met statistische analyses van de Spaanse penaltynemers, en dat we volgens de auteur daarom waarachijnlijk drie minuten waren verwijderd van de wereldtitel.

Neit, Steven Covey als 450ste posting, dat zal me wel een bashing opleveren. Tijd voor damage control en een kleine pre-emptive bash.

Jonathan Franzen, the corrections.

Soms doe ik dingen tegen beter weten in, zoals Tomtom instructies negeren, tot half twee ' s nachts een wk wedstrijd kijken als ik weet dat ik de volgende ochtend moet werken en mijn zoon vaak 's nachts wakker wordt, of een boek gaan lezen omdat de brave bode het heeft afgekraakt. Vaak krijg ik daar spijt van.

Zo ook tijdens de start van The corrections. De eerste 120 bladzijdes gaan over een vervelende familie, waarvan zoon Chip een cliche snob van een docent aan een universiteit is. Op een zwak moment laat Chip zich verleiden door een vrouwelijke student. Korte tijd later is hij ontslagen en begint een saaie zelfdestructieve tocht waarin Chip zijn leven kapotzuipt, zijn familie vervreemdt en alle dingen doet die dit soort personages in literatuur nou eenmaal doen. Alle reden dus om de beoordeling van onze Bernard te accepteren voor waar.

Op het moment dat ik nog maar een snipper saaiheid aankon gooit Franzen het verhaal ineens totaal om. Vlak daarna beginnen de hoofdstukken over de andere familie leden en die worden met het hoofdstuk interessanter. Als moederlief ze op het eind nog een keer samen probeert te krijgen voor een laatste kerst in het ouderlijke huis komt 48 jaar familie geschiedenis samen en blijkt niets wat het lijkt.

Bernard, de intro is inderdaad vervelend en het stuk op de boot vond ik ook niet sterk, maar voor de rest vond ik het een meesterlijk boek waarvan ik veelvuldig heb genoten. Misschien ligt het aan je je tekort aan kleinburgerlijke rancune dat je de personages saai noemt, want saai zijn ze allerminst. Ik zou het zo nog een keer lezen.

4.5 dozijn zweepslagen voor misdaden tegen de Literatuur.

@Jazz: Interessante recensie. Net als jij vond ik het stuk over de academicus en het stuk op de boot tenenkrommend, en m.n. de stukken over de twee andere kinderen wel OK. Ik kon mij niet over de mindere stukken heen zetten, waarschijnlijk met name omdat niet worden zoals het personage Chip zo ongeveer de kernactiviteit in mijn leven is. Het personage waarmee jij je het beste kunt identificeren is, zou ik zo gokken, Gary zijn, en juist het deel van het boek dat over hem gaat is het beste geschreven. Zodoende wellicht het verschil in waardering.

Ik kan me voorstellen dat Chip inderdaad een schrikbeeld vormde Bernard, maar ik vind angst om te gaan lijken op een personage zelf niet zo relevant. Er zijn best goede boeken waarbij ik me ernstig zorgen maak over mijn gelijkenis met de hoofdpersoon. Met Gary had ik niet zoveel, hij is dan weliswaar relatief succesvol en rijk, maar zijn probleem is nou net dat hij ambitieloos is (de reden hiervoor,noem het de spruitjes scene, vond ik overigens fenomenaal). Je kunt me een hoop verwijten, maar ambitieloosheid niet. Ik had zelf een hoop meer met het Denise karakter.

Op goodreads.com zag ik ook veel mensen die het boek slecht waarderen op basis van onsympathieke personages, op basis daarvan kan je nog wel meer goede boeken afschrijven lijkt me. Soms is in het hoofd kijken van een saai, gestoord of sociopathish persoon wel eens interessant toch?

Los van de personages en dat er feitelijk niet zo gek veel gebeurt vond ik het vooral meesterlijk geschreven, ik heb zitten juigen over een aantal zinnen in het boek. Die zou ik kunnen quoten maar ik vrees dat ze zonder context nogal nietszeggend zijn. Dat is ook deels een van de krachten van het boek. Franzen creeert een zeer gedetaileerde microkosmos waarin alles logisch samenhangt, isoleer je de hoogtepunten uit dan zou het ineens niet meer werken.

Vaak is het een slecht idee om met het hoogtepunt van iemands carriere te beginnen, want vanaf daar wordt het alleen maar minder, toch vrees ik dat ik op korte termijn maar zal beginnen een Franzen's pil freedom, hopelijk valt het niet tegen.

Dit geeft je weer eens geen pas, lieve Jazz. Ik sla een verzoenende toon aan, ook in de gedachte dat ik niet met een literatuurwetenschapper spreek, maar slechts met een eenvoudige codeklopper, en dan gebruik je dit om me te verwijten dat ik niet objectief ben. Als je echt wilt dat ik 'The Corrections' uit de mottenballen haal om je precies uit te leggen waarom je een ontzettend slechte smaak hebt, dan doe ik dat graag, hoor Jazzert. Je zegt het gewoon maar.

Ha dit is dus schitterend. Ga ervoor Jazzah! Zeg het gewoon maar.

Bernard, dit lijkt me geen constructieve richting, en aangezien ik de critici aan mijn kant heb staan heb ik een tegenvraag. Wat is dan wel een goed boek? Bij voorkeur iets van na 1900 en zonder draken/kabouters. Fictie is misschien het makkelijkst.

Zou iemand in een van de volgende bijdragen de term "gemalen poppenstront" willen gebruiken? Bij voorbaat dank!

Ik kan je zeer oprecht 'Infinite Jest' aanraden, lieve Jazzmaster.

Neyt. te dik...

laag, 1100 bladzijdes. Dat is drie maanden lezen knaq. Maar dank voor de tip, zet het op mijn lijst.

Als ik heel eerlijk mag zijn: ik heb er vooralsnog ook slechts 700-800 bladzijdes van gelezen. Maar: een persiflage op de mensheid, en een grote klassieker van onze tijd. Het is te vergelijken met klassiekers uit het verleden zoals Ulysess van Da Jimbo Joyce of De man zonder eigenschappen van Bobje Musil. Daarover zeggen mensen die iets van boeken snappen dat je ze ook niet zomaar van kaft tot kaft moet lezen, maar dat je er gewoon hier en daar aan moet proeven, vanwege het mooie taalgebruik en de humor. Zulke boeken eisen eigenlijk een hele andere manier van lezen.

Ah, dat klinkt al meteen een stuk doenlijker. Is dit er misschien ook een om alleen de oneven bladzijden te lezen?

Een boek zoals Ulysses, dat lijkt me een aanrader voor de zelfhatende calvinistische lezers onder ons. Lezen is immers lijden.

Toch even dit topic bovenaan houden. Belangrijk!

Neeeeyt, weer een scriptje van MK??!

Boys, ik heb een literair mega schandaal ontdekt. Afgelopen week kwam het boekenpanel van dwdd met een suggestie voor een boek van de brit Michael Pye, over de geschiedenis van de noordzee. Opmerkelijk was de grote rol van Nederland in het verhaal.

Nu zat ik vanavond op goodreads, en ik denk, laat ik dat boek eens op mijn wishlist zetten.

Blijkt de Engelse auteur wel heel erg op Arthur Japin te lijken.

https://www.goodreads.com/author/show/3020.Michael_Pye?from_search=true

Foutje? Of is Japin aan het ghostposten? (een doodzonde buiten het florum)

Met een halve baksteen kan je ook een ruit ingooien heeft onze literatuurwetenschapper ooit eens verteld. Dus voel ik me vrij om halverwege het boek het volgende te delen.

Peter Buwalda, Suzy vindt van niet.
52 columns uit de volkskrant. Koop m vandaag nog. Fantastisch geschreven en zo grappig dat ik al drie dagen zit te proesten in de trein.

5 sterren. Wat een held die Buwalda.

Boys, Buwalda blijkt dus nogal fan van Philip Roth. Iemand hem gelezen? Wat zijn aanraders, heb uiteraard even gegoogled, maar wil graag advies van de echte experts.

Mijn advies m.b.t. Roth zou zijn: gewoon niet lezen. En als het dan per se moet: van de boeken die ik gelezen heb van Roth (toegegeven, dat zijn er niet veel) was 'American Pastoral' nog het best te verdragen.

Hi,

I'm a very big Philip Roth fan, in fact I'd go as far as saying he's my favourite novellist. I'd second Bernard's recommendation about American Pastoral (the Swede's a truly great character). I must have read about 10 of his books and I've not come across a bad one yet. I'd start with Portnoy's Complaint, which is absolutely hilarious and very profane, from then maybe read his Zuckerman novels (http://en.wikipedia.org/wiki/Nathan_Zuckerman).

Sabbath's Theatre is another highlight, and I recently read Operation Shylock, which is also great. But it doesn't really matter what you read of his as it's all good stuff.

But the most amazing thing about Roth is his body of work - Portnoy's Complaint was written in the mid-60s, Sabbath's Theatre in around 2005 (if I remember correctly) and he kept on churning out great books until 2012 when he declared he was retiring.

All the best,

Mch

PS: Bernard, any reason you're not a fan?

Awesome, mch, thanks a lot.

Berney, je laatste do not read advies vond ik een meesterwerk, dus dat pleit voor Roth.

@Jazz: Ik ben blij dat ik een betrouwbare vriend voor je ben, en dat je als het ware blind op me kan varen. Dat je dit doet door altijd precies het tegenovergestelde te doen van wat ik je adviseer vind ik daarbij geen enkel problem. Zo ijdel ben ik nu ook weer niet.

Het feit dat je, geheel tegen mijn adviezen in, toch altijd maar weer D66 stemt is slechts een van de vele voorbeelden.

@MCH: Dit is iets om op enig moment een uitgebreide beschouwing aan te wijden. Blijf het Florum in de gaten houden. Veel van zijn boeken vind ik tendentieus en nogal saai. In andere gevallen (American Pastoral dus) vind ik het boek zelf wel aardig, maar kan ik me niet identificeren met de extreme hype volgens dewelke het boek zomaar een van de beste ooit zou zijn. Wat ik bij voetballers bv. met David Beckham en Wayne Rooney gehad heb.

Bovenstaande doet me denken aan het buitenlandbeleid van Jacques Chirac: ik kijk altijd wat de Amerikanen doen en doe dan precies het tegenovergestelde, dan zit je altijd goed!

BD - Actually I don't totally disagree with you, yes his books are tendentious, and I suppose his permanent obsession with sex could maybe get dull, although I don't think so. There is something about Roth that makes him court scandal - his twin obsessions with sex and jewishness are maybe an explosive combination - which I suppose his publishers must be very happy about (see also Houellebecq, whom I used to like before he became such a caricature of himself).

As for the media hyping things as "the best ever", that's just what they do. What do you expect? - journalists are lazy idiots with 5-second attention spans ;-)

Lieve Berney,

Ik gun mezelf soms wat geluk. Als het aan jou zou liggen huilde ik nu nog steeds over het vertrek van de broers Koeman bij Groningen, stond ik wekelijks rozen uit te delen met Sharon Dijksma en zou ik 's ochtends in de trein alleen maar onleesbare boeken uit 1890 lezen. I thank you the cuckoo.

Lieve MCH,

I'm confused. Why on earth would one ever get bored with sex?

Joost, if I ever do you'll be the first to know...

vanmiddag portnoys complaint en american pastorale gekocht. Nu maar hopen dat Berney het niet voor de verandering eens bij het juiste eind heeft

Buwalda is uit. Heerlijk boek.
Morgen allemaal kopen!

@MCH, Jazz: Ik wil nog even duidelijk aangeven dat de manier waarop jullie deze discussie hebben proberen te winnen gewoon echt in geen enkel opzicht pas geeft. In plaats van met argumenten te komen waarom Philip Roth zo geweldig zou zijn, trekken jullie mijn viriliteit in twijfel. ('Dus je vindt Philip Roth een waardeloze schrijver? Hou je niet van neuken ofzo?') Ik begrijp dat jullie geintimideerd zijn door mijn verpletterende intellect, en het gevecht liever naar de lagere regionen verplaatsen. Maar toch.

Wat: The Meaning of Human Existence
Van: Edward O. Wilson
Reden (voor mij) om het te lezen: Evolutionair bioloog Wilson schreef een boek dat veel van doen heeft met de samenhang tussen natuur, levens- en menswetenschappen. Is contrasterend gerecenseerd. Bas Heijne vond dat Wilson opvallend veel respect had voor de menswetenschappen, een recensent van de NYT vond juist dat er irritatie over de beperktheid van de menswetenschappen uit sprak. Na lezing ligt de waarheid in het midden. Voor beide percepties kan er bewijs gevonden worden in de tekst.
Recensie: Een uiterst interessant boek, met veel interessante punten over van alles en nog wat, maar uiteindelijk draaiend om de evolutionaire biologie. Je zou het kunnen lezen als een betere Richard Dawkins, met op veel punten duidelijk genuanceerdere standpunten. Het boek is bepaald niet makkelijk, maar heeft wel het voordeel dat het kort is (minder dan tweehonderd bladzijden, kleine letter.) Ook interessant overigens: wat is beter, een boek van 600 pagina's dat langzaam voortkabbelt en waar alles meteen helder is, of een boek van 200 pagina's waar zoveel interessants in staat dat je soms dingen twee keer moet lezen omdat je anders dingen mist. Wat prettig is: in vergelijking met Dawkins komt het idee van de evolutionaire oorsprong van het leven wat minder deprimerend over. Wilson maakt het punt dat altruisme, ook tegenover diegenen waarmee je niet verwand bent, duidelijke evolutionaire voordelen kan hebben. Ik heb aan het boek een (iets) gunstiger mensbeeld overgehouden.
Leesadvies: Mijn gok is dat m.n. Ca, Biggy en het Draaiertje dit boekielje interessant zullen vinden. Ik kan het echter aan alle Boys en Girls aanbevelen.
Waardering: Vijf eusociale diersoorten (waaronder de mens!)

Boys, ik ben een miljoenmiljard boeken verder, en ik heb de kracht niet om de hele backlog nog uit te typen. Maar bij deze toch een klein beginnetje.

Philip Roth, Portnoy's complaint.

Portnoy's complaint is het verhaal van Alex Portnoy, een kleine jiddenbak die opgroeit tot een hoge pief bij de gemeente in Jew Jersey. Alex is slim genoeg om twee klassen over te slaan en een succesvolle carriere te hebben, maar wordt nogal gehinderd in zijn priveleven door zijn eigen libido en joodse identiteit. Vooral de problemen rondom zijn libido zijn vermakelijk. Zo probeert Alex zijn zesde masturbeer-orgasme van de dag te bereiken terwijl zijn bezorgde joodse moeder de badkamerdeur probeert te forceren - hij beweert dat hij buikkramp heeft (hetgeen zij graag verifiert). Ook interessant is zijn worsteling tussen een actief en gevarieerd sexleven met hete bitches versus een lange termijn relatie opbouwen met een beschaafde, intelligente vrouw.

Een aardig boek, dat in de jaren zestig waarschijnlijk revolutionarder was dan vandaag. 3.5 msibruikte stukken (koeie) lever.

Philip Roth, American Pastorale.

Seymour 'The Swede' Levov is een all American high school hero. Hij is knap, slim en blinkt uit in zowel baseball, basketbal en footbal. Na high school neemt hij het bedrijf van zijn vader over en trouwt hij met een vrouw die bijna Miss America was geworden. Zijn leven is zo perfect dat wanneer hij een schrijvende ex high school genoot vraagt om hulp bij het schrijven van een boek, deze schrijver eigenlijk verveelt afhaakt omdat alles zo saai perfect is. Een paar maanden later ontmoet deze schrijver de broer van de Swede, die onthult dat er achter de facade van zijn broer toch ook een interessante duistere geschiedenis zit.

Als je hard werkt en alles volgens het boekje doet dan komt geluk jouw kant, zo is ons altijd voorgespiegeld in the American Dream. American Pastorale laat zien dat geluk en succes vergankelijk zijn, of je je nou braaf gedraagd of niet.

Op de bulk van het boek is werkelijk niets aan te merken, het leest ,zoals je verwacht van een veelbekroond positief gerecenseerd boek, als een Amerikaans meesterwerk. Op het eind begon het me echter te vervelen als Roth een aantal symbool burgers tientallen bladzijdes lang laat oreren in een scene die het boek als een nachtkaars laat uitgaan. Wat dan natuurlijk wel weer goed past in het thema.

4 baquilles.

Boris Johnson, The Churchill factor.

Burgermeester van London brengt een ode aan de legendarische premier, volgens Johnson de belangrijkste reden dat we niet allemaal Duits spreken.
Zeer aardig boek over iemand met een carriere die zo imposant was dat het eigenlijk onvoorstelbaar is. Churchill bedacht tanks, won daarmee mede de eerste wereldoorlog, schreef meer dan Shakespeare en Dickens samen, vocht zelf in vier continenten,won de Nobelprijs voor de literatuur en was een halve eeuw lang een succesvol politicus die het moderne Engeland vormgaf.

Vermakelijk en educatief boek, echt de moeite waard. Wel een absurd vocabulaire die Johnson, nog nooit zo vaak een woordenboek hoeven pakken.

Vier glazen whisky (voor het ontbijt)

Iemand die Boris Johnson serieus neemt hoeft mij dus niets over kabouterboeken te vertellen!

Boek: Honderd Jaar Eenzaamheid
Vertel: Dit werkje stond al heel lang op mijn lijstje maar ik kon me er maar niet toe zetten. Uiteindelijk er toch maar eens in begonnen toen ik het op een vakantie in handen kreeg en het bleek meesterlijk te zijn. Na in een ruk de eerste helft gelezen te hebben kwam de klad er toch een beetje in. Weer opnieuw opstarten bleek wat ingewikkeld, met name omdat alle personages dezelfde naam hebben. Na een beetje doorbikkelen is het dan toch uiteindelijk gelukt en kan ik weer een vinkje achter een klassiekertje zetten. En daar doen we het toch allemaal voor.

Vier Jose Arcadio's en een halve Aureliano Buendia

Terry Pratchett, Reaper man.

Volgens een niet nader te noemen eminente literatuurwetenschapper zou dit een miskent meesterwerk zijn, en open minded dit rechtse baasje is heb ik het maar eens op gewaagd.

In reaper man wordt magere Hein, de collectant van overleden zieltjes, ontslagen. Overleden mensen blijven daardoor rondwaren en er gebeuren allerlei rare dingen, zoals mysterieuze glazen bolletjes die overal opduiken. In het boek volgen we een tovenaar, wiens overlijden dus mislukt is en op zoek gaat naar een verklaring, en Reaper Man zelf, die als dagarbeider op een boerderij gaat het helpen bij de oogst (met sikkel natuurlijk).

Hoewel een geestig concept met een aantal grappige inzichten, zie ik met geen mogelijkheid in hoe iemand (laat staan een eminente literatuurwetenschapper) dit een meesterwerk zou kunnen noemen. Daarbij vult de schrijver het boek met een stortvloed aan grapjes, waarvan de meerderheid werkelijk te flauw voor woorden is. Zo is er tweemaal iemand die tijdens een scene Ole roept waarop een ander vraagt with milk? Zijn er bejaarde wizards die twintig bladzijdes lang in een gevecht Yo roepen (flauw op zijn best, racialist op zijn slechtst), en mijn persoonlijk dieptepunt, Reaper Man die een skeletal horse heeft uitgekozen omdat zijn fiery steed telkens de stal in rook doet opgaan. Humor van Andr\é van Duijn niveau, als je het mij vraagt.

Ik kan me oprecht niet voorstellen dat de literatuurwetenschapper dit echt een goed boek vond, dus vrees dat ik 350 bladzijdes lang in een akelige practical joke ben getrapt.

2 sterren, dat is mjjn uitspraak, en daar zult u het mee moeten doen.

*gaat er voor zitten*

Ik heb er een IPA'tje bijgepakt, geef jij de chips door Holy One

@Mk, Oli4: Ik ga jullie teleurstellen. Ik roep bij deze de Jazz uit tot winnaar van de Pratchett-discussie. Een bittere pil, maar het is verstandiger om in een betrekkelijk vroeg stadium mijn verlies te nemen. Laten we wek wezen, mijn nederlaag hier is bijna net zo verpletterend als de nederlaag van de Jazz in de discussie overt de toekomst van de werkgelegenheid.

(Goed, dat laatste is wat flauw, maar ook noodzakelijk, anders ben ik bang dat de Jazz misbruik van mijn gebaar gaat maken. In de zin van: ik heb toen die discussie van BD gewonnen ergo ik ben slimmer dan BD ergo ik zou eigenlijk iedere discussie moeten winnen ook zonder het te proberen.)

Biggy T, die eerder ongenadig hard uithaalde naar de braafste aller belastingbetalers, lijkt me minder makkelijk uit het geld te slaan.

Veld...

Toch uitermate teleurstellend BD. Maar ik zie er ook hoop in. Als je je zelfs op dit onderwerp gewonnen geeft dan denk ik dat ik met hernieuwde krachten de FDK discussie kan aangaan... Met een BD in deze staat ruik ik bloed.

PSV wordt al kampioen dit jaar, H1, chose your battles !

Of het is de Olijcke of het Rode Gevaar begint ook al af te brokkelen met kapitale spelfouten. Al is het dan in het Engels, het is een signaal. Ik ga er na de kampioensfeesten nog eens mijn licht over laten schijnen...

Waar de discussie eerder plaatsvond in voetbelmetaforen, is het nu toch vooral heel stil aan de overkant.

Niets menselijks is mij vreemd, Holy One. Laten we er tijdens het aanstaande derdekerstdagdiner, FDK 2016, dat valt op 27 december 2015, eens een boompje over opzetten, Holy One!

Let the record overigens show aan welke kant dit jaar de 'provocaties' zijn begonnen...

Het punt is dat ik de Pratchett-discussie onbesuisd ben aangegaan, zonder zorgvuldig na te gaan of ik mijn standpunt wel hard kon maken. In het geval van de FDK-discussie voel ik de zekerheid dat ik een in steen gebijtelde, door God gegeven, eeuwige en onveranderlijke WAARHEID verdedig.
(Ik doe er overigens goed aan om WAARHEID in dit geval in hoofdletters te schrijven, zodat jullie weten dat ik het meen.)

Een self evident truth inderdaad, mooi gesproken Berney.

Na het intellectuele breekwerk van die Jazz durf ik er dan voor uit te komen dat ik de grootsheid van Terry's werk niet zie. Ik ben ooit wel eens begonnen, maar haakte af na de zoveelste schijtlollige dialoog. Het voorbeeld dat die Jazz gaf deed een belletje rinkelen.

Geen idee waarom TP als een der grootste op het schild gehesen moet worden.

Lekker ontspannen posten zo trouwens. Een punt maken dat eerder door een ander tegen de klippen op uit het vuur gesleept is.

Dat was dus de 500ste, schobbejak, en je hebt niet eens pak 'm beet 'Zonder Bert' van Mylou Frencken gerecenseerd!

Ik vind afdeling Zoetermeer nog steeds ijzig stil.

Onze "elitaire VVD-stemmende, Ivo Opstelten-aanbiddende Bram Moskovitch-kloon", wiens D66-activisme "gewoon een farce moet zijn" en die gezegend is met een "beperkt brein", kortzichtigheid "om als een robot het boekenbal te volgen" en gebrekkige kennis van zowel Ajax als Bernard D., heeft Terry P. nu toch een eerlijke kans geboden en kwam daarbij tot een ontluisterende conclusie, die - primeur - niet kon worden aangevochten door Bernard D. en als een openbaring klonk voor Merl S.

De vloer is van jou, Biggy T.

Dit kan alleen maar slecht nieuws betekenen. Waarschijnlijk zit de baquille nu aan de steroiden en paardenplacenta om ondergetekende straks in Leiden dan maar helemaal aan gort te lopen. Een veel vernederender antwoord kan ik me niet voorstellen.

Ik duik ook maar weer eens met hardloopschoenen de kennemerduinen in.

Nou, het is de mening van de Jazz en die mag die hebben. Het lag natuurlijk wel in lijn met mijn verwachtingen, een punt wat Oli4 citeerde. Dus eigenlijk had ik de panna al gemaakt voordat je het boek gelezen had ;-).

Wat serieuzer:
Ik zelf ben het trouwens niet eens dat Reaper Man het beste Pratchett boek is. Ik vind het een van de mindere eigenlijk. De Vimes en Witches series zijn beter geschreven.

Maar ik kan denk dat BD een verkeerde verwachting heeft geschept over Terry. Echte nobel-prijs niveau literatuur is het niet, en zal het ook niet worden. Wat wel gelukt is: Jazzy een boek laten lezen. De volgende missie van BD en mijzelf is nu Jazzy overtuigen dat de Dwarves, Dwarves, Dwarves trilogie die bij Tijmen in de kast staan een filosofisch meesterwerk is waaruit Goethe ooit zijn inspiratie haalde.

"Niet zijn beste boek", "geen Nobelprijsliteratuuur", Jazz "die eindelijk eens een boek zou lezen": we kunnen hier gerust spreken van een totaaloverwinning zonder weerga, met een machtsvertoon dat eerder op het Florum eigenlijk alleen te zien was in het Trailerhellingtopiquille.

Ha, gelukkig, heb *ik* de discussie toch nog gewonnen. Hoewel dit natuurlijk een uitspraak is die doet denken aan een klassieke grap. "Een muis en een olifant lopen over een ijzeren brug. Zegt de muis tegen de olifant: "Wat stampen we lekker, he."
Anders gezegd, het is natuurlijk makkelijk om discussies te winnen als je Tim aan je kant hebt staan. Vooral het volgende vond ik indrukwekkend:
"Dus eigenlijk had ik de panna al gemaakt voordat je het boek gelezen had ;-)."
Ga maar na, al die latente panna's die Tim in het geheim al gemaakt heeft, tegen ieder van ons, die zich pas manifesteren op het moment dat we het wagen hem tegen te spreken!Brrrrr!

Shit. Net te vroeg een kant gekozen.

Helaas, 24 uur had ik het respect van een aantal boys, maar uiteindelijk sta ik weer bij als David Luiz.

Het bureau deel 1. Voskuil.

Uiterst vermakelijk en leesbaar boeqielje over wetenschappelijk ambtenaar Maarten, en zijn baantje op Het Bureau. Ik had me eigenlijk voorgenomen om pas over een jaar weer verder te gaan lezen (deel 1 van 7 telt 770 bladzijden), maar miste Meneer Beerta al toen ik aan de laatste alinea begon. Deel 2 en 3 maar direct besteld.

Ik sluit me graag aan bij Merlijn: 4.5 uit 5.

Jeyt! Ik moest mezelf op rantsoen zetten anders had ik alle zeven delen in een ruk uitgelezen. De buurman is ook zeer de moeite waard en kan los gelezen worden.

Even sub rosa: ik overweeg een tag cloud te gaan maken van het bureau. Uitdaging daarbij is met name de normale woorden eruit filteren te filteren.

Overigens is er een speciale twitter feed van.
https://twitter.com/HetBureau

Wat: Rise of the Robots: Technology and the Threat of a Jobless Future door Martin Ford
Beschrijving: Uit de recensie had ik al opgemaakt dat wat er in dit boek verteld zou worden grotendeels overeen zou komen met mijn standpunten in de discussie over automatisering. W.d.b. geen verrassingen. Het is desondanks een boek dat de kwestie diepgravend uiteenzet, aan erg veel verschillende kwesties raakt, en voor mij, (als partijdige waarnemer zonder heel veel achtergrond in de IT, toegegeven) erg objectief overkomt.
Samenvattend zou ik dit kunnen zeggen: de auteur acht het niet waarschijnlijk dat computers in de nabije toekomst qua intelligentie de mens zullen evenaren. Dit is echter ook niet nodig. Veel banen, ook voor hoger opgeleiden, zijn feitelijk op routine gebaseerd. In veel gevallen is dit weliswaar een heel gecompliceerde routine (zoals bv. bij het schrijven van persberichten, het analyseren van financiele en juridische kwesties) maar, als je een database hebt die groot genoeg is, en die heel snel kunt doorzoeken, dan kun je het element creativiteit uitschakelen, en een mens door een app vervangen. Dit is hoe Kasparov ooit van Deep Blue verloor, en dit is wat heel veel banen op de tocht zet. Ford geeft heel veel voorbeelden van technologieen die in ontwikkeling zijn, en hoeveel banen die zouden kunnen kosten. Er wordt bv. opgemerkt dat over de afgelopen vijf jaar, met winsten die de pan uitrijzen, het aantal arbeidsplaatsen in de bankenwereld in New York van 150.000 naar 100.000 is teruggelopen. Zo zijn er voorbeelden te over. Ook in de lage lonensector hakt het erin: vooral arbeidsplaatsen voor winkelpersoneel en de fastfoodsector gaan verdwijnen.
Overigens: op den duur gaan er ook codekloppersplaatsne verdwijnen door technologische vooruitgang. Er zit groei in, maar die zou aan de andere kant weer kunnen worden weggevreten.
Er zijn maar weinig arbeidsplaatsen die immuun zijn. Ja, echt creatieve beroepen worden niet aangetast, maar naar die beroepen is per definitie een beperkte vraag.
Vervolgens bespreekt Ford vrij uitgebreid het concept van een basisimkomen, waarin hij o.m. aanduidt dat een van de eerste aanhangers ervan Milton Friedman was.

Waardering: Ik ga 'm toch vijf sterren geven, in de wetenschap dat ik het boek ben gaan lezen in de verwachting het ermee eens te zijn.

Wat: Onderwerping, van Michel Houellebecq
Recensie: Eerst het positieve: tegen het einde van het boek poneert Houellebecq wel degelijk een interessante, spannende these, en die gaat ongeveer als volgt: de mannelijke elites van Europa zouden wel degelijk belang kunnen hebben bij een overname van Europa door de radicale islam. Immers, dankzij socialisme en feminisme is het steeds minder leuk om tot de elite te behoren: in een islamitische staat heb je van die dingen veel meer plezier. Daarom helpt de Franse elite in Houellebecq's roman de Islam stilletjes aan de macht.

Dit is wel interessant idd, maar niet genoeg voor een boek van 250 bladzijden. Het boek heeft:
-Bepaald geen spannende plot. Het verhaal draait om het doelloos door de wereld dobberen van de hoofdpersoon en ik-verteller. Hij gaat zich te buiten in beschouwingen over samenleving en literatuur, en komt allerlei personages tegen die hetzelfde doen.
-Dat zou prima zijn als die beschouwingen interessant zouden zijn. O. de P. zegt dat hij de gedachten van Houellebecq vaak verrassend en prikkelend vindt, hetgeen maar aantoont dat hij sneller verrast en geprikkeld is dan ik. (Waarmee ik hem zou willen feliciteren.) Er is vrijwel niets dat boven het niveau van het zeer voor de hand liggende uitkomt. Het hele verhaal over de opkomst van de Islam ligt nogal in de lijn van de gemiddelde rechtse paranoia a la Martin Bosma; de nogal pretentieuze uitwijdingen over literaire figuren zijn meestal gewijd aan types die buiten Frankrijk weinig bekend zijn, maar de ik-verteller schept er wel over op dat hij Nietzsche door en door kent, en in dat laatste geval kan ik zeggen dat dat niet klopt. Het zou kunnen dat dit allemaal ironisch of parodistisch is, maar het probleem is dat het, ook als het een en ander ironisch bedoeld is, alsnog niet erg scherp is.
Hetzelfde geldt trouwens voor de vrij talrijke sex-scenes, die het niveau van het soort pornographische verhaaltjes dat je met miljoenen op het internet vindt ook niet te boven komen.
Waardering - Twee sterren
Beffoindre - Het lijkt misschien ondankbaar om een boek dat me kado is gedaan zo te kraken. Het feit wil echter dat ik op het moment ook aan een ander boek van de betreffende gulle gever bezig ben, en dat ik daar zeer waarschijnlijk wel heel positief over zal zijn. En ik kan natuurlijk niet alles wat uit de koker van het Beempje komt zomaar de hemel in prijzen, dan zou ik iedere geloofwaardigheid verliezen.

Wtf, zijn er miljoenen pornografische verhaaltjes op het internet? Dat kan ik me niet voorstellen. Hoe ben je dat aan de weet gekomen Berney?

Spreekwoordelijke miljoenen, lief Jazzmastertje.

Terugdenkend zijn er, hoe verontrustend dat ook mag klinken, waarschijnlijk wel degelijk miljoenen vieze verhaaltjes op het internet. Hoeveel volwassen mannen zitten er wereldwijd op het net? Honderden miljoenen. Als ook maar 1% daarvan eenmalig een vies verhaal op een forum heeft gezet, dan zit je al heel snel aan een paar miljoen. Kwestie van statistisch denken.

Het specifieke aantal is beside the point, Bernard.
Dat er (bewegend) beeld is wist ik al een tijdje, maar vieze verhalen? Het typeert je dat je hiervan op de hoogte bent. Iedereen met een gezond libido heeft wel eens een filmpje gekeken, maar geschreven tekst? Dat lijkt me toch echt iets voor extreme perverselingen.

Wie zegt er dat een verhaal geschreven tekst moet zijn?

... stelletje boekenwurmen...

Oef, drie maanden gedaan over de helft van de gebroeders karamazov. Toen toch maar even wat ontspanning gepakt met:

Lucky Jim, Kingsley Amis.

Oorlogsveteraan Dixon doceert iets met muziek op een Engelse uni. Hij haalt daar weinig plezier en voldoening uit. Van zijn baas walgt hij zelfs.
Op een verplichte netwerk weekendje ontmoet hij de zoon van zijn baas, een over het paar getilde, talentloze kunstenaar en diens mooie vriendin.
Terwijl Dixon zich door zijn uitzichtloze leventje worstelt ontstaat er een band met de mooie vriendin en wordt Dixon steeds inventiever en doortrapter in zijn poging iets uit het leven te manipuleren.

Lucky Jim schijnt nogal een literatuurlijst classic te zijn. Waarom is me niet duidelijk. Ik zou het volwassen leesfanaat al niet aanraden, laat staan tieners met een beperkt Engels vocabulaire. Typisch zo'n verplicht boek waardoor mensen zoals de baquille definitief switchen naar kabouterboeken. Met alle gevolgen van dien.

Snel op de brandstapel, 1,5 ster omdat Dixon soms best grappige dingen doet.

David Mitchell, the bone clocks.

Als blijkt dat haar 8 jaar oudere vriendje haar bedriegt, rent de 16 jarige Holly weg van haar ouderlijk huis. Op haar vluchtroute komt ze een oude vrouw tegen die haar om asiel vraagt in ruil voor een kopje thee. Holly begrijpt de vraag niet maar heeft wel dorst, dus ze antwoord maar met ja.
Langzaamaan raakt ze hierdoor verwikkeld in een eeuwenoude oorlog tussen twee paranormale groepen.

Zoals ook eerder in cloud atlas, vertelt Mitchell een verhaal vanuit een vijftal perspectieven en in verschillende tijdzones. In hoofdstuk 1 klagen personages over Thatcher, in het laatste zitten we in 2045 waarbij er weinig meer over is van onze prettige westerse levenstandaard.

Na een bladzijde of 400 dacht ik aan vijf baquilles, maar het hoofdstuk met de psychosoteric end battle was me een beetje too much. Hoe dan ook, een knapgeschreven, vermakelijk boek. Vier baquilles.

Ikzelf neem maar eens de gelegenheid om twee bouquiljes te recenseren, non-fictieboequiljes betrekking over de eet- en drinkgewoonten van de mensen die het niet kado krijgen in deze wereld.

Martin Caparros, Honger

Monumentaal werk van een bladzijde of 1000 over de hongerproblematiek. Het boek is tamelijk meesterlijk. Het brengt enerzijds de problematiek op macro-economisch niveau in beeld, afgewisseld met persoonlijke verhalen. De kwestie wordt tevens in een historische context geplaatst, en hier en daar is het poezie wat Caparros schrijft. De insteek is links van het midden, maar niet op een hysterische, Naomi Klein-achtige manier. Enige nadeel is dat het boek een aantal huilerige vignetten bevat: "Hoe kunnen we toestaan dat dit gebeurt?" Ja, meneer Caparros, we snappen zelf ook heus wel dat het allemaal heel erg is.
Skiptip: M.u.v. de genoemde vignetten is het boek heel goed, maar 1000 bladzijden is natuurlijk veel: voel je niet bezwaard om zo af en toe vooruit te bladeren.

Waardering: 4,5 Nigerese gierstebollen



Olivier de Paris, Heineken in Afrika

Zoals ik al eerder aan de Roodhaar heb geschreven: "je merkt dat de auteur zowel voor het Financieel Dagblad schrijft, als bewonderaar van Ryzsard Kapuscinski is." Ook de Paris heeft een boek geschreven waarin plaats is voor zowel de feiten, als de pakkende anecdote. Waar Kapuscinski en Caparros meer poetisch zijn, heeft de Paris vooral ook oog voor het humoristische, zonder daarbij ooit het idee te geven iemand belachelijk te maken. Hij volgt de firma Heineken op een schitterende odyssee door gans Afrika. Politiek lijkt hij een middenpositie in te nemen: hij schijnt niet te geloven dat Heineken echt fout zit in Afrika, maar hij schuwt het ook niet om twijfelachtige praktijken te benoemen. Een prachtig boek: uitputtend maar nooit saai, betrokken maar nooit moralistisch, realistisch maar nooit deprimerend. De Paris bereikt hiermee in ieder geval inhoudelijk de top van zijn vakgebied.

Skiptip: Skiptip? Skiptip? Lees het liever twee of drie keer zodat je niets mist!

Waardering: Vier flesjes Congolees Star-pils en twee flesjes geimporteerd Heineken Premium-pils voor de Afrikaan met het hogere inkomen.

Dat is het precies het equivalent van 5 NRC-ballen, goed gesproken BoD\é!

- A Knight of the Seven Kingdoms
George R.R. Martin

Een bundel van drie novellas in de wereld van Game of Thrones, 100 jaar voor de boeken en de serie. De novellas gaan over Dunk en Egg, een "hedge knight" en zijn squire die de landen van de Seven Kingdoms rondreizen.
Ik moet eerlijk toegeven dat ik de serie moeilijk volg omdat ik de boeken al sinds 1999 had gelezen. De serie, van een heel hoog niveau, is toch wat anders dan de boeken waar het soms nog wat rauwer aan toe kan gaan.
Wat ik een beetje kwijt was geraakt is dat George R.R. Martin een fenomenale schrijver is wat betreft world-building. De wereld zit nog steeds goed in elkaar met veel herkenningspunten uit de boeken. Ook met de actie zit het wel goed.
In de verhalen staat er een stuk minder op het spel dan de boeken, maar daardoor niet minder vermakelijk.

Nadelen: Zowat geen sex, wat sommige van de fantasy-lezers onder de boys wat minder vinden.

Oordeel: Vier zwaarden uit de ijzeren troon.
Aan te raden: Voor fans van George RR Martin of voor lezers die wat meer willen dan de serie zeker wel. Voor de algemene lezer die al schrikt van een draakje misschien niet.

Die al schrikt van draakje? Ik wil jouw baqqes wel eens zien als er een Hongaarse Hoornstaart door je argonauten alleetje vliegt. Dan piep je wel anders.

Fraai inzicht dat er te weinig seks in zit voor bepaalde boys. Klopt het dat je dan primair verwijst naar iemand volgens wie het internet volstaat met pornografische verhalen?

Een beffoindre vergissing, lieve Jazz. 'Vol' en 'staat' moeten los van elkaar, anders impliceer je dat de betreffende Boy geimpliceerd zou hebben dat het internet primair een medium voor vieze verhaaltjes is, en dat andere mogelijke functies van het internet overbodig zijn.

Qua data verkeer is internet inderdaad primair een broedplaats voor pornografen, lieve nazi. Feitwetelijk had is de zin dus correct. Denkwetelijk is dat echter niet wat ik bedoelde.

Veel ernstiger, vol staat nazi klinkt als natie staat. Een zeer ongewenste verwijzing naar thiery kroket.

Tja, dan blijkt maar weer dat dhr. Kroket op het Florum wel degelijk vrienden heeft. Mijn mede-nazi's en ik voelen ons erg door zijn gedachtengoed aangesproken.

Tevens, lieve Jazz, is zijn taalbeheersing wel iets beter dan die van jou. 'Natie staat' zonder verbindingsstreepje zou hem niet overkomen.

Wel een mooie vinding van de Jazz eigenlijk, waar der Kroket zijn volgende boek aan kan wijden: De evolutie van de natie-staat naar de vol-staat, waarom er geen ruimte voor vluchtelingen is in Nederland.

Pijnlijke vergissing overigens. Star is het Nigeriaanse merk van Heineken, het Congolese merk is Primus. Excuses aan de Paris en alle lezertjes op het Florum.

The pillars of the earth, ken follett.

Een tijdje geleden kreeg ik van iemand die haar boekenkast opruimde dit boek mee. En aangezien het ergens in de jaren tachtig een NY-times bestseller was ben ik er aan begonnen. Het boek gaat over een brave bouwer, die samen met een slimme, goedhartige kloosteroverste proberen de mooiste katedraal ooit te bouwen. Ondertussen worden ze tegengewerkt door een gemeen, moordzuchtig en verkrachtsgeil edelbaasje en een corrupte bischop. Gedurende 3 generaties en bijna 1100 bladzijdes worden de goeden tegengewerkt op allerlei slinkse manieren maar zijn ze gelukkig heel inventief en dapper. Oplettende lezers zullen deze roman herkennen als een vermomd kabouterboek. Ridders, oorlog, verkrachting, diplomatieke spelletjes en een heuse heks, wat wil de kabouterfan nog meer?

Na zestig bladzijdes vond ik het al een langdradig, ongenuanceerd verhaal met platte karakters, desondanks had ik het na twee weken uit en, eerlijk is eerlijk, niet zonder plezier.

3.5 baquilles, omdat het de schrijver is gelukt om, zonder enige pretentie, een uiterst spannend verhaal te weven, waarbij het eind weliswaar voorspelbaar is, maar er in de tussentijd toch een hoop verrassende vermakelijke wendingen in zitten. Ik heb overigens wel het idee dat de moderne NY-times bestseller een stuk meer om het lijf heeft dan deze hit uit de eighties.

ha, deze had ik ook ooit gelezen. dank voor de herinneringen Jazz.

Dan zijn we incl LOTR en Joe Speedboat drievoudige boekzwagers profesj!

Tevens, de zomer hou je ook niet tegen. Dimitri Verhulst.
Boekenweekgeschenkje, daardoor kort (94 bladzijden), en daardoor enigzins zieloos. Omdat Verhulst een behoorlijke taalvirtuoos is is het desondanks een aardig boekje.

3 baquilles.

Qua boekzwagertjes kunnen we denk ik nog wel inniger Jazz. Ik heb ook ooit alle verplichte nummertjes gedaan. De Minko's,Krabb\é's en Revetjes waarvan highbrow Nederland het belangrijk vindt dat deze standaardwerkjes niet in de maalstroom der vergetelheid wegspoelen door ze 3,4,5 en 6 VWOertjes krampachtig door de strot te persen. Ik reik je m'n zwagershand.

Anglosaksen hebben de fraaie vraag "do you kiss your mother/grandma with that mouth?" in het geval van de uitgereikte zwagershand moet ik dan ineens denken aan el knoesterino. De bijbehorende vraag wil desondanks nog even niet komen. Is het: do you kiss el knoesterino with that hand?

The plot against America, Roth

Hoe zou de jeugd van Philips Roth eruit hebben gezien als Aviation held (en antisemiet) Lindbergh president was geworden voor WW2?

Knap stukje alternative history. Jammer dat de roman uitgaat als een nachtkaars. 3.5 baquille.

Freedom, jonathan franzen.

Niet lang geleden las ik the pillars of the earth, een episch maar slecht geschreven verhaal. Freedom is het tegenovergestelde. Het is een pretentieloos verhaal over een jong stel dat samen oud wordt en frictie ervaart met zowel hun kinderen als hun ouders. Ze doen hun best, maar erg happy zijn ze niet. Hoe Franzen dit verhaal vertelt is dan juist wel weer de moeite waard, het is goed geschreven, erudiet en intelligent. Leesbaarder dan the corrections, 700 bladzijdes genieten van het talent van Franzen.

Up next Infinite Jazzt en de nieuwste Buwalda ( aka Buwerda).

Addendum 4,5 baquille voor de middle class misery uit Freedom.

Ik heb een beetje twijfel of dit het juiste topique voor dit postulement is. Enerzijds gaat het hier om een boek, hetgeen bijna wel tot de conclusie zou kunnen leiden dat het boekentopique een passend topique zou kunnen zijn. Anderzijds: initiatiefnemer van dit topique is Oli4, klassementsleider is de lieve Jazz. Is het wel passend om met een boek te komen dat tot een uitvoerige kabouterdiscussie aanleiding zou kunnen geven?
Compromis: ik recenseer het boek hier, maar eventuele kabouterreacties horen misschien eerder op het For nerds only-topic thuis. Overigens, Oli4 en Jazz: ik hou nu rekening met jullie. Als jullie desondanks hatelijk reageren bash ik jullie helemaal naar de sodemieter. Harder dan ooit, geloof me, ik heb de bashings in mijn kaenze al uitgeschreven.

Boek: Of Dice and Men, The Story of Dungeons & Dragons and the the people who play it, door David M. Ewalt.
Beschrijving: Dit is een geschiedenis van het fenomeen Dungenons & Dragons, en een analyse van het soort mensen dat het speelt. Het oordeel is positief. De auteur is zelf een Dungeons & Dragons-nerd, en hij constateert dat D & D ooit een rare sub-cultuur was, met zelfs een hysterie omdat het met satanisme te maken zou hebben, maar dat het onderhand breed geaccepteerd, en op het moment zelfs een wederopleving doormaakt.
Wie moet dit lezen: Enerzijds, alle Boys die D&D-nerds geweest zijn. Het boek bevat veel inzichten over die hobby die zo veel voor hen betekent heeft. Anderzijds is het ook interessant voor Boys die er helemaal niets mee hebben: hier krijg je, in beknopte vorm, een uitleg over het fenomeen. Dit is misschien zelfs wel de belangrijkste zwakte van het boek: het probeert zowel de kenner als de leek aan te spreken.

Skiptip: Er zijn hele stukken, geschreven in cursief, die gaan over de campaigns waarin de auteur zelf betrokken is. Hiervan moet je er misschien een of twee lezen, om ze vervolgens allemaal over te slaan. Ik neig er toe te zeggen dat wat wij met elkaar speelden, toen we zo 18-19 waren, interessanter was dan wat deze Forbes-journalist op onze leeftijd speelt. Hetgeen de vraag oproept waarom hij zich hier uberhaupt mee bezig houdt.

Beffoindre: In de geschiedenis van D & D, zoals die hier geschetst wordt, geldt de tijd waarin wij speelden als een dieptepunt in de geschiedenis van het spel. De settings waar wij mee speelden (Dragonlance, Forgotten Realms, Planescape, Dark Sun) worden niet of nauwelijks genoemd. De jaren negentig, in dit verhaal, waren een crisis-periode. Alles was goed in de jaren tachtig, en vanaf pak 'm beet 2000 werd het langzaam weer beter. Voor mijn gevoel was daarentegen de tijd dat wij speelden juist het hoogtepunt. In die tijd was er een veel breder aanbod aan verschillende campaign settings, waardoor alle smaken aan bod kwamen, en waren de boeken ook een stuk mooier en interessanter dan wat er daarvoor en daarna kwam. Ik weet dat de Terts een zekere voorkeur voor editie 3.5 heeft (een ander onderwerp voor het For Nerds Only-topic.) Ik heb het gevoel dat de meeste kabouterboys het met mee eens zullen zijn.

Waardering: 3.5 polyhedrale D20-dobbeldice.

"Met mij". "Met mij eens zullen zijn".

hmm, klinkt interessant.

Even een opinie: ik denk dat eind jaren 90 de regels nodeloos gecompliceerd waren, terwijl de settings juist veel creatiever waren dan de klassieke tolkien-achtige werelden.

Ik zou hier graag op reageren, maar ik ben te druk met Infinite
jest. Tot nu toe is het worstelen.

Even voor de chronologie Bernard. In 1990 speelde ik met enige regelmaat D&D. Wanneer begon jij?

Jeijt! De Jazz heeft een kabouterlijkje in zijn kast!
Ik ga er van uit dat dit in Nieuw Zeeland was? Volgens mij waren in 1990 die boeken nl. nog niet in het Nederlands beschikbaar, en je was toen tien of elf. Denkelijk.

1990 is een interessant jaar, omdat AD & D 2nd edition (wat wij altijd speelden) toen net een jaar uit was. Het zou dus kunnen dat je destijds daarmee gespeeld hebt, of nog met de eerste editie. Je was natuurlijk ook een stuk jonger dan wij. Sicco recruteerde David, Victor en mij denkelijk in 1993 voor het spel. Ik heb het idee dat Co toen al ongeveer een jaar speelde met mensen uit Amsterdam, maar dat moet je hem vragen. (Het Draaiertje denkt dat het eerder was, maar hij heet niet voor niets het Draaiertje: hij heeft het geheugen van een goudvis.)Die paar jaar maken nogal een verschil. Er waren in die tijd ook altijd beginnersversies (wat toen D & D heette, om het te onderscheiden van AD & D).

@Tim: Dat die regels gecompliceerd waren was alleen erg als je het echt competitief speelde. In onze groep speelden we het altijd heel losjes: eerst omdat we nauwelijks Engels konden en de regels niet heel erg begrepen, later omdat het toch vooral om het verhaal ging. In het begin was het nog wel van belang welke van de individuele spelers het sterkst was: later kon ons dat steeds minder schelen, omdat we in gevechten als een team opereerden, en het in de eerste plaats om personages ging. Dan werden veel van de regels ook minder belangrijk. Ik herinner met dat je, als je de regels niet heel precies naleefde (met een hele nare boekhouding als gevolg), tovenaars zo vanaf level 10 veel sterker waren dan alle andere personages. Dat kon ons dus bv. niet veel schelen.
We hebben ook veel Planescape gespeeld. Schitterend ontworpen, uitzinnig fantasierijk, en met extreem gecompliceerde regels (allemaal kleine plusjes en minnetjes zodat je bleef rekenen) die we grotendeels genegeerd hebben. Niets aan de hand. (Nadeel was in dat geval ook dat de minst wiskundige Boy van allemaal daar DM was.)

Maar mijn gevoel was toch ook dat de markt op dat moment groter was: er kwamen vijf tot tien nieuwe AD & D-producten per maand uit. Het was niet alleen dat er allerlei bizarre settings waren: Dark Sun, Planescape, Spelljammer (een beetje stupide, maar wel leuk), Ravenloft, en Birthright (wat wij nooit gespeeld hebben en waar ik nu wel benieuwd naar ben, omdat dat de enige setting was waar het echt om dyanstieke conflicten a la Game of Thrones (en de feitelijke geschiedenis van Europa) ging.)
Ook de meer conventionele settings waren volgens mij toen veel beter uitgewerkt. Forgotten Realms omvatte echt heel erg veel interessante dingen. (Ik had toen een hekel aan Forgotten Realms, omdat dat de lievelingssetting van het Draaiertje was, en hij en ik toen een wat gespannen verhouding hadden: we waren allebei tamelijk hardcore aan het puberen destijds, vandaar.)
Dragonlance, wat voor ons toch wel de belangrijkste setting was (Co als DM), heeft het mooiste verhaal van alle AD & D-settings. Met daarbij het volgende caveat: Dragonlance was toch eerder een 1st edition campaign setting was, die eigenlijk al in essentie uit de jaren tachtig stamde.

Berend, kun jij over 13 jaar een leesclub beginnen? Voor onze puberjongens?
http://www.volkskrant.nl/opinie/bombardeer-pril-leesplezier-niet-met-literaire-mastodonten-en-saaie-kost~a4230368/

@Ca: Voor mijn vrienden en hun kroost doe ik alles. Dus zeer zeker. Wellicht t.z.t. nog even een kattebelletje zodat ik het niet vergeet.

Interessant artikel trouwens.

Ah, Nescio op je lijst om je leraar te paaien. Een van de weinige literaire tips ooit gekregen van de Gravitas en hij bleek nog te kloppen ook.

Wat: Who owns the future? door Jaron Lanier
Waarom: Dit is een boek dat ik ben gaan lezen (ik geef het eerlijk toe) in de hoop de lieve Jazzmaster ermee om de oren te kunnen meppen.
En slaagt het daarin: Niet helemaal. Lanier neemt dezelfde problemen waar met de informatie-revolutie die ik ook zie, en de Jazz dus blijkelijk minder, nl.: doordat zoveel dingen gratis worden, wordt de economie steeds minder waard. De voor de hand liggende uitkomsten zijn een oligarchie (Mark Zuckerberg als eigenaar van de wereld) of een soortement socialisme (wat mijn instinctieve reactie zou zijn). Lanier ziet tegen beide op, en is op zoek naar een derde weg. Zijn redenering is als volgt: de inhoud op het internet wordt geleverd door mensen, dus moeten we op zoek naar manieren om die mensen daarvoor te betalen. Is administratief gecompliceerd, maar met de rekenkracht die Moore's Law ons schenkt moet het te doen zijn. En: het Internet houdt ons toch al steeds meer in de gaten. Die surveillance moet dan misschien maar ten bate van de gebruikers van het Internet worden ingezet.

Concreet (simpel) voorbeeld zou kunnen zijn: ik koop een e-book van Peter Buwalda. Amazon stelt vast dat ik kort daarvoor een juichende recensie van Buwalda van de hand van de Jazz op het Florum heb gezien, en kent hem 15% van de opbrengsten van de verkoop toe. Zo zijn er meer voorbeelden. De kosten van internet-diensten zouden, in vergelijking met het zeer lage niveau van nu, natuurlijk stijgen. Maar: dat geld zou ten goede komen aan een middenklasse, en niet aan een handjevol Internet-tycoons, daarmee een open kapitalistische economie met kansen voor iedereen in stand houdend.

Eindoordeel: Ik ben niet overtuigd van de oplossingen die Lanier aandraagt. Echter: hij brengt enerzijds de problemen en potentiele problemen met de Internet-economie in kaart, en denkt anderzijds in de richting van oplossingen, zodat hij niet blijft steken in het vooruitgangspessimisme waar de Jazz mij (soms wel enigszins terecht) van beschuldigt.

Waardering: vier zgd. 'Siren Servers'

Beffoindre 1: Jazz: Het feit dat ik zeg dat je kritiek 'soms wel enigszins terecht' is betekent niet dat ik je over de hele linie gelijk geef. Niet binair denken a.u.b.

Beffoindre 2: Lanier is een fan van het Internet, maar niet van de grote macht van bedrijven als Google, Facebook, etc. Hij roept er op een gegeven moment zelfs toe op de sociale media de sociale media te laten. Dit onderstreep ik: Boys en girls, kom eens wat minder op Facebook en Instagram en wat voor onzin jullie je verder mee bezig houden, en weer wat vaker op het Florum!

Ha, toch weer gelijk gekregen!

Overigens Berney, het florum ligt dan weliswaar in coma, op de whatsapp is het ook muisstil.
Ik denk dat alleen een diacussie over de naamgeving van het fdk de bloeddruk weer boven standje apathie kan brengen. Of een pot ballen?

Infinite Jest blijft hard werken....

Na 400 bladzijdez infinite jest had ik even behoefte aan wat andere kost.

Richard Branson, the virgin way.
Brits ondernemertje vertelt verhalen over de opbouw van zijn bedrijf en hoe hij aan kijkt tegen leiderschap. 3 baquilles.

Nooit Af, Martijn @slander en Erw1n Wittev33n.

Nooit Af is mooilijk te duiden, het is een management boek geschreven door mensen die reguliere organisaties (met managers) zien als een uitstervende organisatievorm, het gaat over de impact van technologie, de toekomst van werk, onderwijs en zorg, over duurzame energie, over journalisten die nog amper aan factchecking doen/toekomen, over boeken met interessante wereldbeelden, over wetenschap, de belangen van het establishment en over hoe weinig waarde termen als bbp en inflatie nog hebben in deze tijd. Een boek dat razend kritisch is maar tegelijkertijd evenzo optimistisch.

Bovenal is Nooit Af en pleidooi voor flexibiliteit omdat de wereld zo snel veranderd momenteel dat het weinig zin heeft om jaren te broeden op plannen/producten voor iets wat nu een probleem is, maar over vijf jaar wellicht al niet meer. Zo constateren de auteurs dat hun eigen hoofdstuk over een nieuw concept als het basisinkomen alweer breed bekend is nu hun boek eindelijk af is.

380 bladzijdes inspiratie, optimisme en verfrissende perspectieven, door twee hele nieuwsgierige progressieve toffe gasten. 5 baquilles.

Zie ook easycratie, hun gratis te downloaden (en mede daardoor het best verkochte management boek van 2011) boek over nieuwe vormen van organiseren.

Dat "Nooit Af" klinkt als een boek waar ik me in zou kunnen vinden. Ik ga het eens bekoekeloeren wanneer ik van de zomer in Nederland ben.

Wanneer ben je weer in het land boo?

Neit, dat Bernard en ik het dan eens eens zouden worden over een boek!

Ik land 19 mei. Voor die tijd ga ik het burgerlijk geluk van de Dottore nog even saboteren.

Punt is: Jij was traditioneel gezien van het vooruitgangsoptimisme, ik van het vooruitgangspessimisme. Ik begin langzamerhand meer een middenpositie te bereiken, je recensie suggereert dat bij jou hetzelfde aan de hand is. Tenzij ik het uiteraard verkeerd gelezen heb.

Nog maar eens een schot voor de boeg aan de Jazz in deze oude discussie:

http://www.theguardian.com/commentisfree/2016/apr/07/robots-replacing-jobs-luddites-economics-labor

@BD en ultra-fantasie adepten: Hoe lang ben je in het land. Is het opportuun om een mail rond te sturen voor een pot Game of Thrones? Eventueel met de snelle-bash uitbreiding (en je de kans krijgt om House Bolton te spelen)

Ik sla even 12 boeken 9(Waarvan mijn favoriet een biografie over Elon Musk over):

Het raadsel Spinoza, Yalom.

Psycholoog en succesvol schrijver Yalom bezoekt het Spinoza museum in Nl en hoort daar dat de nazi's alle boeken van Spinoza hebben geconfisqueerd, maar die keurig hebben opgeborgen, terwijl verbranden voor de hand liggender had geleken. Waarom is vervlgens de vraag, en in het raadsel Spinoza verbind hij daarom verhaallijnen over Spinoza en een promimente nazi ideoloog (zeg maar de Martin B0sm@). De verhaal is voor de bulk gebaseerd op echte feiten die worden gelijmd met een vrij plausibel plot. Knap is dat het veel tijd besteed aan de ideeen van Spinoza maar daarbij ook nog eens heel leesbaar is.

4.5 baquille.

Purity, Jonathan Franzen.

Purity is een meisje van in de twintig met een slechte baan en een dikke studieschuld. Haar moeder is een beetje een rare hippy die is gevlucht voor een mishandelende man. Purity komt in aanraking met een stel Duitsers die haar aanraden op bezoek te gaan bij een charismatische Duitse hacker in Bolivia (type Assange). Daar gaat ze op zoek naar haar vader. Ondertussen beleven we ook nog even de Oost-Duitse jeugd mee van de Duitse hacker en zijn aparatsjik ouders.

Niemand kan vreugdeloze middenklassen levens zo mooi op papier zetten als Franzen. Vrouwen die systematisch het leven uit hun man knijpen, kinderen met gevaarlijke daddy issues en schrijvers die jaren aan een meesterwerk werken en dan genadeloos afgebrand worden door hun publiek. Het zou een uitstekende soap kunnen zijn ware het niet dat Franzen zo verdomd goed schrijft. Unputdownable weer.

Deprimerendse gedachten is dat ik de beste Franzen boeken inmiddels allemaal gelezen schijn te hebben.

4 baquilles.

The Nix.

Een vrouw gooit een steen naar een republikeins presidentskandidaat hetgeen een nationale rel oplevert. Haar zoon, universitair docent en mislukt schrijver, moet gaan onderzoeken wat de aanleiding was. Een magistraal boek, waarin de schrijver op een leuke, originele manier zijn stijl aanpast aan het onderwerp van het hoofdstuk, Larpen, oorlog in Irak, klassieke muziek, liefde, domme studenten, historische rellen en een verknipte moeder zoon relatie. Een van mijn favoriete romans van het decennium.