Eat your heart out, Tommy P, hier is W.N.

Geachte Heer van B.

Mag de Held van mijn Roman-Die-Maar-Niet-Afkomt (oorspronkelijk bedoeld om all\é\én maar zinnen te bevatten die niet van mij waren) met een van uw vrouwelijke personages neuken? Ik ben - op verschillende manieren - getroffen door haar.

Ik heb al eens gepubliceerd, onder andere bij X, X en X (googelt u maar op als u het niet gelooft), maar zo’n roman als bovengenoemde heb ik geloof ik nog niet geschreven.

U weet misschien intu\ïtief welk onuitwisbaar figuurtje ik
bedoel? Ik beloof u haar voornaam te respecteren, en haar,
eventueel, als kleine erkenning van uw auteurschap, uw
achternaam te geven, goed?

In een geheel nieuw Hoofdstuk wordt zij dan teruggeplaatst naar een bordeel, Ellis in W-land geheten (spelfouten in namen, OvB), in het New York van 1900, waar de hoofdpersoon, P geheten, zich mengt met andere illustere prostituanten.

Opdat mijn Roman zijn originaliteit en esprit beware, laat ik directe verwijzingen naar oksels, schaamhaar en labiae mayores erbuiten, die zijn uiteraard te clich\ématig; over bijna te gebruikelijke) erotische aanduidingen als een
vochtige blik en zinderend sta ik nog in dubio; zaken
als P’s koene genitalia horen, uiteraard, te blijven staan. Kortom, u hoeft niet bang te zijn dat ik uw aantrekkelijke persoontje twee paar tieten zal geven, zoals bij 0,26% van de vrouwelijke bevolking het geval schijnt te zijn. Kortom, ik laat haar intact. Misschien dan wel niet als virgo intacta, maar wel bijna zoals zij woordelijk vanonder uw toetsenbord vandaan is verrezen. En ik zal haar z\éker niet doen kreunen en hijgen onder mijn P en zijn illustere tijdgenoten Froid, Djek the Rippert, Sjerlok Hooms, Nietsje etc.

Met deze brief stel ik u in staat bezwaar te maken tegen
mijn nieuwe hoofdstuk, wel beseffend dat nu mogelijk een
zweem van onethisch gedrag om de hoek dreigt te kijken,
daar ik u immers, bij wenkbrauwgefrons van uw kant, als
het ware bijna lijk te dwingen te reageren.

Met vriendelijke groeten,
W.N.

En? Vraag je een gratis recensieexemplaar aan?

potdorie, dat is pas schrijven!

Hier ontdekken wij als Boys dus een groot literair talent, denkelijk. Je moet dit zorgvuldig spelen, dit kan een waardevol contact zijn. Goed mogelijk dat over honderd jaar het enige wat er nog van je roem over is een voetnoot in de geannoteerde werken van deze man is. Waarmee je meer bereikt zult hebben dan 99 % van de mensheid.

voor P@loma, C€ska of @m@nd@ eeuwige roem.
Een mooie mogelijkheid om het laatste restje rancune om te zetten in een deel van de royalties?

Paniek. Freakalert. Merrel, bel jij de polisie?

Nu blijkt dat heel veel schrijvers deze mail gekregen hebben. Toch een stukje erkenning naar mij toe. Ik schijn wel de enige te zijn die gereageerd heeft. Weet nog niet zo goed of ik bij die constatering nu een lachend gezichtje moet zetten of een pruillipje :-(

========================

Beste W.N.

Dank voor uw verkapte fanbrief. Doet u met de personages van mijn boek vooral wat u goeddunkt, maar gebruikt u liever niet mijn achternaam.

Succes bij het afronden van uw roman-die-maar-niet-afkomt.

Met vriendelijke groet,
OvB

Misschien is WN wel een verveelde Nigeriaan, die uit ballorigheid een lijstje schrijvers spamt. Zo zie je maar, hoe gek het bericht ook is, er zijn altijd mensen die reageren

Waarschijnlijk volgt straks de vraag of je voor 250 euro de import belasting te betalen voor de 100.000 voorbestelde examplaren die bij de grens staan te wachten. Blijkt t toch een money scam.

Zelfs Joost 'boekenweekgeschenk' Z reageerde ooit. Het heeft er alle schijn van dat de persoon in kwestie, Wouter Noordewier, echt bestaat, maar of hij deze mails ook stuurt of dat er een goed Nederlands sprekende Nigeriaan achter zit, dat is nog onduidelijk.

Joost Z commented on Niels C's status:

"I agree with Cindy H. Pas dus op, NOOIT op reageren! Ik kan het weten want ik maakte onlangs juist deze fout. Ene meneer Feije Wieringa stuurde mij een paar keer een mail met de mededeling dat mijn laatste boekje kut klote, en bovendien ook kut en klote was - en dan zeg ik het nog veel geestiger en levendiger dan de meneer het zelf kon. Ik maakte de fout hem een kort antwoordje te sturen, neutraal, vriendelijk zelfs - en toen was de boot aan. Overal dook hij op, via Facebook, via andere digitale kanalen, mailend, nog eens mailend, en vervolgens nog eens mailend. Heel leerzaam, zal ik maar zeggen. Totdat het leermoment voorbij is. Dan is het knap lastig, zo'n figuur. Dus: geen reaktie geven, Niels!!!! Je komt daarna niet meer van hem af, echt niet...."

Klinkt niet echt als een verveelde Nigeriaan.

Lekker verwarrende post Oli4.

Feitelijk dacht ik even twee minuten dat ik ineens Joost Boekenweekgeschenk genoemd werd. 15 seconden later bedacht ik dat het hier om Joost Z ging (Zwarte Joost), maar zelfs dat klopt natuurlijk niet.

Dan had ik wel Zjoste de Boekenweekgeschenkverkoper (met woekerwinst) geschreven

Maar voor de duidelijkheid: het gaat dus om Jossit Kutzwagerman.

Geniet mee van Wouters tweede brief

Geachte heer van B

Uw wulpse 'Eefje' - zoals ik haar nu even noem - doet Freud binnenkort een mort douce sterven in ons bordeel. Onder de sigarenrokende Alice-in-Wonderland-cli\ënten laat juist zij de man uit Wenen deze dood ondergaan. Een uur nadat hij een copieuze maaltijd heeft genuttigd (en 'n dure fles wijn gedronken), 'n half uur nadat hij zich op uw schone heeft geworpen.

Te gewoontjes? Ik maak het desgewenst lichtelijk gecompliceerder: Freud heeft net anaal geslachtsverkeer ondergaan met Jack the Ripper en beseft dat een sigaar niet altijd gewoon een sigaar is. Dus stort hij zich in zijn verwarring - is hij nou hetero of homo? - op 'Eefje' zònder de gebruikelijke trots dat hij 't als man in 2 minuten kan klaren: onder de blauw aangelopen Freud krijgt 'Eefje' zodoende haar eerste (vaginale!) orgasme! (Die dieper gaan dan de verdichtselige, cliteuterige, frutselige, pathetisch-lullige orgasmen die onze autreutels & scribenten, en soms zelfs schrijvers als u, hun vrouwelijke personage(s) in - vaak verdienstelijke - boeken plegen te schenken! (Ik hoop dat alle homoschrijvers nou ook tevreden zijn).

'Eefje' voelt zich niet meer gebruikt. Ze verbeeldt zich tijdens al haar co\ïtussen ook nooit meer dat ze iedere man 'n dodelijke (vaginale) stroomstoot uit kan delen. Zij beseft in wat voor gunstig milieu mijn Prendergast haar heeft ge\ïntroduceerd, want ze weet voortaan hoe ze bij bijna iedere cli\ënt een welhaast Wilhelm Reikiaans orgasme moet krijgen. (Daar had u, haar proto-schepper, nog niet aan gedacht...)

Maar hoe moet 't verder in Wenen, waar geen hysterische dames meer worden behandeld, omdat voortaan alleen nog maar Adler en Jung er de scepter zwaaien? (En krijgen kleine jongetjes voortaan nog wel een Oedipus-complex?)

En moet ik nu Mata Hari, die er met twee dozijn van oorsprong autochtone chick-lit-, thriller-, strip- of \èchte literaire roman-personages-met-Nederlandse-achternamen stage ligt te lopen, Kaiser Wilhelm's boze libido doen temmen, zodat onze beroemdste (maar ook meest foute) Friezin ons de Eerste Wereldoorlog (en uiteraard de Tweede) zal besparen en ze eindelijk haar standbeeld krijgt?

(Want u weet dat het doodslaan van \éen vlindertje - waarvan nu al een vleugelslagje in Florida uiteindelijk een verwoestende orkaan in Europa veroorzaakt - tijdens een toeristisch tijdreisje later de verregaandste gevolgen kan hebben, zowel ten goede als ten kwade? (Zie: Chaostheorie). Laat staan wat Freud's mort douce teweegbrengt!)

De positieve respons op mijn 1-e brief was hier en daar geestig. Bij de negatievelingen heerste ongewilde humor. Omdat deze laatsten niet \éen argument wisten aan te voeren, zou ik tòch b\èst graag ook hùn figuurtjes nog 'n tweede, interessanter, leven willen laten leiden. (Alleen al om hun grotere kans op onsterfelijkheid onder mijn hoede).

Van sommige positivo's bereikte me echter teleurgesteld commentaar dat ze niet de enigen bleken die een inspirerend personage mochten leveren. Als u 'n echte man bent herinnert u zich toch zeker nog uit uw hoerenlopers-periode dat u niet eeuwig ’n dom blondje wilde bekennen maar af en toe wel eens 'n slimme roodharige? Als u - al bent u dan uiteindelijk tot fatsoenlijke Hollandser gelouterd - (met mij als zakenpartner) een goedlopend bedrijf in bruikleenvlees zou willen opzetten, dan herinnert u zich toch zeker nog wel dat u zich indertijd als cli\ënt niet eeuwig door uw Madame met dat geverfde blondje lief afschepen wanneer u ook eens behoefte had aan 'n ongeschminkte brunette? Vandaar mijn behoefte aan variatie in de bordeelbevolking.

Teleurgestelde schrijfSTERS wijs ik er op dat er in 1900 in San Francisco een bordeel voor vrouwen werd opgericht. Voor vrouwen die door te betalen een - nog steeds cruciaal - gevoel van macht konden verwerven. Ik kan mij voorstellen dat vrouwen - instinctief al zo gevoelig voor welke soort mannen hen van genetisch gezonde kinderen zouden kunnen voorzien, en die zich in hun ultieme paringskeuze dan ook nooit domweg laten leiden door iets als alleen maar mooie benen - dat zij die pyknische of leptosome types waar ze thuis wettelijk gesanctioneerd al zo mee te maken hebben soms wel eens zouden willen lòslaten ten gunste van iemand meer van het athletische type. (Ik houd Kretchmer's type-indeling even aan). (Ook u zoudt - voor mijn kleine zoektocht gesteld - meer dan \éen auteur zo'n lening-aanvraagje hebben gestuurd om de bevolking van uw literair (vrouwen-)bordeel de nodige afwisseling te geven!)

(Lezer, er springen nu ik dit schrijf zó zes of zeven personages van Nederlandse topauteurs naar voren die - even herboren als uw figuurtje straks onder mijn vingers - in uw nieuwste roman bijna-authentiek als goed functionerende bordeel-werker o.i.d. zouden kunnen prijken. (Wilt u een lijstje?)

(Mogelijk schonk dus juist ú mij de meest geschikte fatale bitchy engel...)

P.S.: De charmantste personages van de onnodig zwijgende auteurs, net als van de uit onnodige preutsheid neer-zeggers&-sters, overweeg ik nu nog een tweede kans te geven. O.a. door hen de (overleden) Freud te laten felchen (Zie Eng-Ned wb.) Allemaal in mijn dappere poging hen iets meer kleur en levendigheid te geven dan ze van hun oorspronkelijke zinsbouwende en plotbakkende leugenleveranciers kregen,

Groeten van Wouter Noordewier

Goed dat je z'n naam noemt, heb even gegooglet. Hierbij een mooie quote:

"Ook werd verblijd met een dergelijk epistel, maar dan wel via de vertrouwde postbode. Het vreemde is dat de brief bij mijn broer bezorgd werd, maar wel degelijk voor mij was bestemd. Ik ga de politie inschakelen, want ik vind dit absoluut niet kunnen."

Een pareltje, O. Je mag blij zijn dat je met ja geantwoord hebt, en niet zo laf bent geweest als al die andere auteurs. Nu ligt dan wel je verleden als hoerenloper op straat, maar goed, we wisten toch al dat je een schobbejak was. Ook wat dat betreft dus niets verloren.

skitterend...

staat hier met mijn mond open te lezen..

Ik deel 'm even real time met jullie, zelf nog niet gelezen:

Geachte Heer van B,

Op \é\én van de, door mijn brief ontstane, literaire anti-Noordewier discussies verschenen de naam, de functie en het telefoonnummer van een ex-brugwachter. Die volgens mij nog nooit een boek heeft gelezen. De heer Lammers, medebewoner van mijn semi-bejaardenflat, zou iedereen wel eens over deze ‘argwanende, verbitterde en arrogante’ figuur inlichten. En iedereen zou hem altijd over mij mogen bellen.

Hij bleek zich ook al als politie-informant te hebben ontpopt. Een half uur nadat ik - na vier dagen logeren - arriveerde, stonden twee politiemensen voor de deur. Schrijvers en uitgevers hadden geklaagd over een vieze brief.
De zaak kon wel eens voor de rechter komen.
‘Wat voor overtreding heb ik begaan?’
‘U bent er een van plan!’

Ik had niet in de lach mogen schieten. Een van mijn fanatiekste vervolgers, schrijver van een boek in eigen beheer, kreeg te horen dat ik de zaak ‘lachend had opgenomen’: zijn steeds frequentere e-mails werden nu verkapte doodsbedreigingen. ‘Wij’ zouden mij eens binnenkort aan de tand komen voelen. ‘Deze keer was u niet thuis, maar wij komen terug’. ‘U hebt nog 12 uur’ (lees: te leven). Ook deze ‘wij’s’ stonden in nauw contact met de literaire brugwachter.

Met mijn kunstknie, en als recordhouder van een zevenvoudige bypass, kan iedereen me zó met \é\én stomp (of \é\én duw) doodmaken. De maandelijkse wandeling naar het gemeentetheater met de kleinkinderen durf ik niet meer aan. Voor de politie is het dit allemaal echter een kwestie van ‘eigen schuld dikke bult’. Toen ik zei dat ‘rechters soms evenveel verstand hadden van literatuur als een pithecantropus erectus’ kwam de volkse afkeer voor de arrogante gebruiker van moeilijke woorden ook bij het mannelijke deel van het duo naar boven. ‘LULLUS GRANDUS!’ riep hij met stentorstem uit.

Mijn argument, dat ook een rechter, die zijn (virtu\ële) vrouw beleefd vraagt of hij haar mag vermoorden - enigszins te vergelijken met mijn vraag aan literatoren of ik een (non-virtueel) personage van hen mocht gebruiken - nog geen overtreding heeft begaan, vond geen weerklank.

Ik hoop dat de op Internet genoemde WOONCOMMISSIE mij niet, via de Woningbouwvereniging, dwingt te verhuizen. Met mijn ca. zes operaties per jaar is het prettig een paar tramhaltes te wonen van het beste ziekenhuis van Nederland.

Door mijn schuld lijkt die vereniging ook al niet tevreden over mij. Toen er voorstellen gingen worden gedaan nooit mensen met Turkse of Marokkaanse achternaam in de 50+-flat toe te laten, schreef ik de Mitros een brief, met als P.S.: ‘En zijn nu mensen die Amos Frank, Moshe Mazltof, Sholem Schmuel, Itzik Wiesenthal, Rabbi Rosenberg, Yaacob Yizhar, Yehuda Yerushalmi, Dybbuk Golem, Isaaz Israel, Eli Wiesel of Avraham Ben-Ashkenazi heten in de praktijk óók niet erwünscht?’

Ondanks de ontkenning - zonder al te veel puistwoorden als ‘derhalve’ - leken ze ontevreden.

Flatgenoot Ko (vitale zeventiger, onacademisch gevormd, dus in bezit van Duitse Turkenbak, een soort van Willem van Hanegem-humor en gouden handjes (dwz. af en toe genegen voor een vrouw wat te klussen in ruil voor een beetje liefde)), zei: ‘Jij had die man nooit dat lintje moeten bezorgen!’’

Dat was ik vergeten. Af en toe probeer ik de macht van mijn pen uit op iets ‘onmogelijks’: mijn warm verslag van al de Heer Lammens deugden aan de Gemeente hadden nog dit jaar geresulteerd in een lintje. Dat hij apentrots droeg.
En mij leek hij een hele dag lang goedgezind.

Om de niet-agressieve boosblijvers maak ik me geen zorgen. Zo is er een feministische juriste, schrijfster van een boek in eigen beheer, die zich onder meer bezighoudt met de strafbaarheid van ‘mannen die onder werktijd op pornosites surfen’. Ik denk altijd: ‘Zo lang de mensen schaken, pornosurfen, etc., stelen zij niet’. Maar soms krijg ik de indruk dat met name de surfers onder hen chemisch gecastreerd horen te worden.

Voornoemde doodsbedreiger heb ik weten te kalmeren. (Omdat de genade hem niet beschoren lijkt noem ik zijn naam niet). Maar omdat ook andere ‘dit keer vergeefs langsgekomen’ ‘we’s’ (die ‘mij wel eens zouden komen…’) door gingen, en ook al in contact bleken te staan met de letterkundige brugwachter, heb ik mijn fantasievolle hoofdstuk noodgedwongen gedelete. In plaats daarvan zullen mijn lezers genoegen moeten nemen met -wettelijk voldoende ingekorte - citaten uit de reacties van een aantal aangeschrevenen.

Uw ‘onsterfelijke figuurtje’ krijgt nu onverdiend geen Tweede Leven. U wens ik echter een ‘lang, lang leven’ toe.

Wouter Noordewier

Een gemiste literaire ontplooiingskans! Gelukkig zet Wouter zijn fanatisme door.