Tim#1 · 2010-04-23 18:08
Sportbeleving in the VS
Ik woon nu alweer 17 maanden in de VS. Ook al is het nog maar 4 maanden dat ik er ben, toch wil ik nog wel wat ervaringen delen. Ik heb namelijk afgelopen weken met klapperende oren en knipperende ogen het nieuws gevolgd van de nu al befaamde bekerfinale die nu a.s. zondag en dan een woensdag gespeeld gaat worden. Ik weet het, het is Ajax-Feyenoord, de grootste rivaliteit in de Nederlandse sport, maar toch. Als Feyenoord-fan gaan juichen als je verliest van Twente, alleen maar zodat Ajax geen kampioen wordt? En daarvoor zelfs de training verstoren van je eigen club? Haat kan dus heel ver gaan. Ajax-fans zijn nou niet echt lieve jongetjes, aangezien het waarschijnlijk is dat de stenen die gegooid zijn op de Twente-bus die richting AZ reed vanuit de Ajax-hoek kwam.
Maar het zijn niet alleen die twee clubs. ADO, Utrecht en ook PSV kunnen er wat van. Binnen het voetbal hoor je er meer van Real tegen Barcelona, doden op Sicilie in Catania, Celtic-Rangers en in Frankrijk durven mensen niet eens meer naar PSG. Engeland hooligans spanden vanaf de jaren 80 de kroon en ook al weet ik niet of dat nog steeds zo is, internationaal zijn ze niet bekend als vriendelijk. Stadions in Europa hebben grote metalen hekken met spiezen erop. Als je voor het andere team bent, wordt je in andere vakken gestopt en moet je met speciale bussen worden vervoerd. De Arena heeft zelfs een gracht van een paar meter (stukje ijzeren staaf bescherming) en het bereiken van het veld in de nieuwe engelse stadia is onmogelijk.
En dan Amerika. De rivaliteit Yankees tegen de Red Sox (go SOX!) is waarschijnlijk de langslopende rivaliteit in welke sport dan ook (vanaf 1901!) met hele hoge pieken en diepe dalen aan beide kanten (voor niet sport-liefhebber, google eens "The Curse of the Bambino"). En toen de Yankees een nieuw stadium bouwden, gooide een Sox-fan die in de bouw werkte doodleuk een Sox shirt onder een meter cement om ze te 'jinxen'. De Yankees haalden die eruit (met extra kosten!) en doneerden die doodleuk aan een charity in Boston.
Zie HIER. Met de hele gang-cultuur in Chicago, New York, LA en Detroit en het feit dat Amerika meer moorden heeft dan welk ander westers land dan ook zou je wel verwachten dat er toch wat wel aan de hand zou zijn.
En toch bestaan Amerikaanse hooligans niet, in geen enkele sport. In Fenway park (hier in Boston, wat meer charme heeft dan 100 Arena's en Kuipen bij elkaar) zijn er geen hekken om mensen uit elkaar te houden. Nergens. Er is sinds 9/11 wel een check op tassen, maar je paspoort hoef je niet te laten zien en de kaartjes staan niet op naam. Als je als Yankee fan naar Boston wil komen om de wedstrijden te zien, kan je dat via internet bestellen en gewoon het stadion in lopen. En dat gebeurt ook.
Om het veld op te komen staat er een muurtje van letterlijk een meter hoog.
Dit is een foto van een wedstrijd tussen de Yankees en de Red Sox. En let dan even op het muurtje daarachter en het feit dat de Yankee box net aan de linkerkant zit. Als je een ijzeren staaf wil gooien, kan dat een stukje makkelijker hier (het veld oprennen en hem in elkaar slaan lukt nog wel).
Maar niemand en dan ook niemand gaat ooit het veld op. Voor een paranoide samenleving als de VS (guns, Tea party, Obama vergelijken met Hitler, de duivel etc., het buitenland uberhaubt), de haat die je als homo of arabier over je heen kan krijgen in meer dan 25 van de 50 staten, of het feit dat je sommige wijken als toerist niet eens in kan gaan, is dit een verbluffend andere wereld. Eentje met families op de benches, hot-dogs en traditionele muziekjes in de 8e inning.
En dat is mooi. Ik zou wensen dat voetbal Ajax-Feyenoord zo zou kunnen zijn, of Ajax-Barcelona in de CL volgend jaar. Dat ik Messi op eenzelfde afstand kan zien als A-Rod (die nog meer verdiend dan Messi). En waar je in je Ajax-shirt in de Kuip niet meteen in elkaar geslagen wordt als je in een normaal vak zit.
Ik woon nu alweer 17 maanden in de VS. Ook al is het nog maar 4 maanden dat ik er ben, toch wil ik nog wel wat ervaringen delen. Ik heb namelijk afgelopen weken met klapperende oren en knipperende ogen het nieuws gevolgd van de nu al befaamde bekerfinale die nu a.s. zondag en dan een woensdag gespeeld gaat worden. Ik weet het, het is Ajax-Feyenoord, de grootste rivaliteit in de Nederlandse sport, maar toch. Als Feyenoord-fan gaan juichen als je verliest van Twente, alleen maar zodat Ajax geen kampioen wordt? En daarvoor zelfs de training verstoren van je eigen club? Haat kan dus heel ver gaan. Ajax-fans zijn nou niet echt lieve jongetjes, aangezien het waarschijnlijk is dat de stenen die gegooid zijn op de Twente-bus die richting AZ reed vanuit de Ajax-hoek kwam.
Maar het zijn niet alleen die twee clubs. ADO, Utrecht en ook PSV kunnen er wat van. Binnen het voetbal hoor je er meer van Real tegen Barcelona, doden op Sicilie in Catania, Celtic-Rangers en in Frankrijk durven mensen niet eens meer naar PSG. Engeland hooligans spanden vanaf de jaren 80 de kroon en ook al weet ik niet of dat nog steeds zo is, internationaal zijn ze niet bekend als vriendelijk. Stadions in Europa hebben grote metalen hekken met spiezen erop. Als je voor het andere team bent, wordt je in andere vakken gestopt en moet je met speciale bussen worden vervoerd. De Arena heeft zelfs een gracht van een paar meter (stukje ijzeren staaf bescherming) en het bereiken van het veld in de nieuwe engelse stadia is onmogelijk.
En dan Amerika. De rivaliteit Yankees tegen de Red Sox (go SOX!) is waarschijnlijk de langslopende rivaliteit in welke sport dan ook (vanaf 1901!) met hele hoge pieken en diepe dalen aan beide kanten (voor niet sport-liefhebber, google eens "The Curse of the Bambino"). En toen de Yankees een nieuw stadium bouwden, gooide een Sox-fan die in de bouw werkte doodleuk een Sox shirt onder een meter cement om ze te 'jinxen'. De Yankees haalden die eruit (met extra kosten!) en doneerden die doodleuk aan een charity in Boston.
Zie HIER. Met de hele gang-cultuur in Chicago, New York, LA en Detroit en het feit dat Amerika meer moorden heeft dan welk ander westers land dan ook zou je wel verwachten dat er toch wat wel aan de hand zou zijn.
En toch bestaan Amerikaanse hooligans niet, in geen enkele sport. In Fenway park (hier in Boston, wat meer charme heeft dan 100 Arena's en Kuipen bij elkaar) zijn er geen hekken om mensen uit elkaar te houden. Nergens. Er is sinds 9/11 wel een check op tassen, maar je paspoort hoef je niet te laten zien en de kaartjes staan niet op naam. Als je als Yankee fan naar Boston wil komen om de wedstrijden te zien, kan je dat via internet bestellen en gewoon het stadion in lopen. En dat gebeurt ook.
Om het veld op te komen staat er een muurtje van letterlijk een meter hoog.
Dit is een foto van een wedstrijd tussen de Yankees en de Red Sox. En let dan even op het muurtje daarachter en het feit dat de Yankee box net aan de linkerkant zit. Als je een ijzeren staaf wil gooien, kan dat een stukje makkelijker hier (het veld oprennen en hem in elkaar slaan lukt nog wel).
Maar niemand en dan ook niemand gaat ooit het veld op. Voor een paranoide samenleving als de VS (guns, Tea party, Obama vergelijken met Hitler, de duivel etc., het buitenland uberhaubt), de haat die je als homo of arabier over je heen kan krijgen in meer dan 25 van de 50 staten, of het feit dat je sommige wijken als toerist niet eens in kan gaan, is dit een verbluffend andere wereld. Eentje met families op de benches, hot-dogs en traditionele muziekjes in de 8e inning.
En dat is mooi. Ik zou wensen dat voetbal Ajax-Feyenoord zo zou kunnen zijn, of Ajax-Barcelona in de CL volgend jaar. Dat ik Messi op eenzelfde afstand kan zien als A-Rod (die nog meer verdiend dan Messi). En waar je in je Ajax-shirt in de Kuip niet meteen in elkaar geslagen wordt als je in een normaal vak zit.