Floraboys vs. Rijksmuseum

Boys,

Kent iemand van jullie iemand die als curator bij het Rijksmuseum werkzaam is? In dat geval zou ik graag zijn/haar mailadres krijgen. Ik ben namelijk een misinterpretatie van de Appelschilster van Cornelis Bisschop op het spoor, die me niet los wil laten.



Volgens het Rijks:

"[...] Hoewel het in de 17de-eeuwse genreschilderkunst gebruikelijk was om via alledaagse voorwerpen moralistische boodschappen toe te voegen, is dit in de schilderijen van Bisschop waarschijnlijk niet het geval."

En dat terwijl een pornogragische afbeelding niet explicieter had kunnen zijn. Enfin, tijd om het Rijksmuseum op de vingers te tikken. Maar als ik mijn geleerde commentaar via hun site stuur krijg ik nooit meer een antwoord, en zul je altijd zien dat er over vier jaar een horde kunsthistorici promoveert op een herziene visie op het werk van Cornelis Bisschop.

Zeer interessant, geachte Dottore. Als zijnde (in alle bescheidenheid) de ultieme Bildungsboy zal ik het dan maar
zeggen - een beetje meer context graag. Ik durf de stelling aan dat ik niet de enige ben die niet weet
waar je het over hebt.

Nou Merlijn, zo te zien heb jij nog een appeltje te schillen met het Rijksmuseum. Maar gezien de grootte van de afbeelding kan jij mij helpen met het vinden van de porno?

Inderdaad zeg, de meeuw die op het punt staat een andere meeuw te bespringen, de knoepert van een fallus die tegen de muur leunt (in bezem vorm), de half ontklede vrouw (schoen)...

Tot slot *pun* zitten de sleutels nog in de slaapkamerdeur, een suggestie dat de slaapkamer van deze mevrouw voor werkelijk iedereen open staat. D\é artistieke manier om iemand een poepgeile slet¹ te noemen.

1. Ph "verwijderd topic" 2007,

Op Schiphol heeft het Rijks een kleine tentoonstellingsruimte waar werken uit de collectie hangen, waaronder dus de Appelschilster. Normaal besteed ik niet zoveel aandacht aan de bijschriften, maar in dit geval weersprak het alles wat ik meende te zien.

Een schot voor de boeg.

Denkelijk wordt het dilemma van de keus tussen het vrije en liederlijke bestaan aan de ene kant en het voorbestemde en veilige bestaan aan de andere kant verbeeld.

Die keus komt onder meer terug in het perspectief van het schilderij en de positie van de appelschilster. Aan haar linkerzijde is een deur die een doorkijk geeft op het interieur van het huis van haar meester. De deur aan haar rechterzijde geeft toegang tot een binnenplaats. De schilster zit precies op de plek waar die twee deuren aan elkaar grenzen (en niet op de stoel wat een logischer plek lijkt om te zitten schillen).

Laten we die keuzes eens nader bekijken. Het interieur is een lineaire aaneenschakeling van kamers. Uiteindelijk is het een nevel die ons belet om verder te kijken dan de vierde kamer. Het opdelen van het interieur in meerdere kamers is een bekende truc om diepte te creeren in een schilderij, maar lijkt in dit schilderij ook een voorspelbaarheid en monotonie te suggereren.

Deze horizontale diepte contrasteert met de hoogtewerking die uitgaat van het licht dat door de hoge deur aan de linkerkant (van de kijker) valt. Deze verticale diepte wordt versterkt door de bezem; de lijn die begint in de schoenloze voet en zich via het scheenbeen ontwikkelt door het hoofd van de schilster; en de pilaren. De vogels geven aan dit gedeelte van het schilderij een gevoel van vrijheid en levenslust. We weten niet wat ons te wachten staat als we de binnenplaats via de poort verlaten, maar een prachtig licht komt ons tegemoet...

De vrijheid die uitgebeeld wordt door de vliegende en pronkende vogels contrasteert natuurlijk met de vogelkooi die aan het plafond hangt en de sleutel in het slot.

Zoals die Jazz al subtiel opmerkte heeft de schilder niet nagelaten om de vrijheid en levenslust, die lonken naar de appelschilster, verder uit te werken. De voet zonder schoen is een duidelijke verwijzing naar ontkleding en lichamelijkheid. Maar wat te denken van het ontluikende rood onder de maagdelijk blauwe jurk?; de stok van de bezem, die zij zojuist duchtig ter hand genomen heeft?; en de sleutel in het slot? En wat te denken van het feit dat ze een appel aan het schillen is, vrucht van de zonde? En vanwaar die blosjes op de wangen, en dat ingetogen glimlachje (deze zijn minder goed zichtbaar op de digitale afbeelding dan in werkelijkheid)? Als laatst merken we natuurlijk de pauw op die zijn verenpracht toont aan het wijfje.

Mij heb je overtuigd, Merlijn. De geile stellebak! Ik zal M€r€£ eens vragen of ze iets kan sjeffen voor ze. Haar oom was lange tijd hoofdconservator bij Van Gogh, dan ken je vast ook wel dudes bij het Rijks.

Ik denk dat de hoofdconservator inderdaad het juiste aanspreekpunt is voor deze theorie.

Bildungsboy, geef jij me rugdekking?

Voordat de stellebaknazi ontwaakt uit zijn diepe slaap: ik bedoel natuurlijk slettebak. Nu alleen nog vrezen voor die vervaarlijke tussen-n-nazi, maar dat risico neem ik maar even.

Goed werk.
wij hebben van projectwege co tact met hoofd collectie van het rijks, ene G33rte. Ik kan eens een poging doen haar over peopgeile sletten te bevragen.

Ik begin een beetje aan mezelf te twijfelen als Bildungsboy. De Jazz en de Dottore hebben weten aan te
tonen dat dit schilderij voor de zeventiende eeuw was, wat Debbie Does Dallas voor de twintigste eeuw was. Het gaat,
kort samengevat, over neuken. En ik heb het dus gewoon niet weten in te zien. Pijnlijk.

Reken het je niet aan, Bernard. De diepere betekenis is zo overduidelijk dat jouw subtiele brein het even miste. Vergelijkbaar met de algebra professor die een rekenfoutje maakt in de vermenigvuldiging van 7 en 8; of de hoogleraar Nederlandse taal- en letterkunde die een dt-fout maakt.