oli4#1 · 2002-12-04 11:11
Op veler verzoek: de ongecensureerde versie van mijn interview met Jean-Marie Le Pen, met toevoeging dat de nieuwe En France uit is en ik kan alvast verklappen dat er een aantal pareltjes instaat. (hint: mooi cadeau voor Sinterklaas, 4,50...)
Le Pen denkt nog lang niet aan ophouden
Van onze correspondent
OLIVIER VAN BEEMEN
Saint-Cloud - Angst en overdrijving domineren het politieke discours van Jean-Marie Le Pen, de leider van het extreem-rechtse Front National. In zijn riante villa met uitzicht op Parijs, in de chique buitenwijk Saint-Cloud, vertelt hij dat hij bang is niet langer de baas te zijn in eigen land. Toen ik werd geboren, leefden er twee miljard mensen op aarde, vertelt hij. Nu zijn dat er zes en we naderen de zeven. En die miljarden mensen komen langzamerhand allemaal bij ons wonen. Op een dag zullen de buitenlanders hier dus de baas zijn.
En die bazen, vervolgt hij, zullen ze zachtaardig zijn en bereid tot samenwerking? Ik denk het niet. Want, zo sprak voormalig president Houari Boumediene van Algerije: De tijd nadert dat de uitgehongerde volken uit het zuiden het noorden zullen aanvallen. Dat zal vreedzaam noch broederlijk verlopen. Ik voel me dus gewaarschuwd.
Le Pen vindt dat de Fransen, maar ook bijvoorbeeld de Nederlanders of de Belgen, al hard op weg zijn hun vaderland te verliezen. Hij constateert dat de bereidheid je leven te geven voor het vaderland, snel afneemt, maar die bereidheid is volgens hem wel een vereiste is voor iedereen die pretendeert Fransman te zijn of dat wil worden. Je vaderland is als je gezondheid, vindt hij. Je begint het pas op juiste waarde te schatten als je het kwijt bent.
Een aantal voorsteden en wijken zijn volgens Le Pen veranderd in buitenlandse enclaves of zelfs vijandelijke steden, omdat Fransen er niet meer durven te komen en de bewoners zich niets aantrekken van de politie, brandweer, of van wie dan ook. Ze ontrekken zich aan iedere vorm van orde en zijn dus vijanden geworden.
Ondanks zijn militaire achtergrond hij vocht eind jaren vijftig tegen de Algerijnse onafhankelijkheidstrijders en is beschuldigd van martelingen acht hij het niet direct noodzakelijk oorlog te voeren tegen de buitenlanders. Iedereen in Frankrijk moet zich aan de Franse wet houden, maar zelfs tegen diegenen die dat weigeren ben ik niet onaardig: ik nodig ze uit om terug te keren naar hun eigen land. Daar zijn ze ook beter op hun gemak.
Toch waarschuwt Le Pen zijn landgenoten regelmatig voor een dreigende burgeroorlog tussen de Fransen en de ordehandhavers enerzijds en de buitenlandse enclaves anderzijds. Als die oorlog er komt zijn het de buitenlanders die hem gewild hebben.
Zijn vlammende toespraken over het gevaar van de immigranten en de toegenomen onveiligheid, die de burgers al dan niet terecht voelen, hebben de Frontleider geen windeieren gelegd. Sinds 1974 deed hij vijf keer mee aan de presidentsverkiezingen en sinds 1984 haalt hij bij vrijwel iedere stembusgang minstens tien procent van de stemmen.
Zijn grootste succes kwam een half jaar geleden, toen hij onverwachts meer stemmen kreeg dan de socialist Lionel Jospin en doordrong tot de tweede ronde van de presidentsverkiezingen. Daarin was hij echter kansloos tegen de gaullist Jacques Chirac, die dankzij de steun van alle andere partijen 82 procent van de stemmen haalde. Vier van de vijf kiezers lieten zich misbruiken door een onnatuurlijke unie om een kandidaat uit te schakelen die de geschiedenis bewijst het vaak gelijk bleek te hebben. Zo kon het dat de kandidaat die door meer dan de helft van de kiezers beschouwd werd als een misdadiger, een leugenaar en een dief, toch is gekozen. Dat is toch behoorlijk teleurstellend, analyseert hij de tweede ronde op 5 mei.
Maar nog steeds denkt Le Pen (74) niet aan ophouden. Het nieuwe rechtse kabinet, dat veel van zijn themas overnam, kan hem niet bekoren. Een omstreden wetsvoorstel van minister van Binnenlandse Zaken Nicolas Sarkozy, waarin de staat de strijd aanbindt met bedelaars, prostituees, krakers en andere groepen die verantwoordelijk zouden zijn voor de onveiligheid, gaat volgens hem wel in de goede richting, maar hij moet nog zien wat er echt verandert. Het optreden van de regering doet hem denken aan een legeroefening, de sur place, wanneer de soldaten met hun laarzen doen alsof ze marcheren, maar op hun plek blijven staan.
Om een echte verandering teweeg te brengen, ziet hij zichzelf gedwongen door te gaan. In 2004 zal hij een gooi doen naar het presidentsschap van de regio Provence-Alpes-Côte dAzur, waarvan Marseille de hoofdstad is. Daar halen we altijd hele goede scores, soms tot bijna vijftig procent van de stemmen, terwijl alle andere partijen samen \é\én blok tegen ons vormen. Of hij nu meer succes zal hebben dan bij de laatste regioverkiezingen in 1999 weet hij niet. Maar, citeert hij Willem van Oranje: Men hoeft geen hoop te koesteren om te beginnen, noch succes om door te zetten. Hij heeft ook al laten doorschemeren dat hij, als hem niets overkomt, in 2007 opnieuw beschikbaar zal zijn voor het hoogste politieke ambt van de Republiek: het presidentschap.
En mocht het hemzelf allemaal niet lukken, dan heeft hij nog altijd zijn jongste dochter Marine achter de hand, die het bij de afgelopen parlementsverkiezingen goed deed in haar kiesdistrict in Noord-Frankrijk. Onlangs voorspelde hij haar een presidenti\ële toekomst. Ik heb echter niet gezegd waarvan ze president zou worden, zegt hij nu. Maar met haar talent om mensen te vermaken, om het Front te vertegenwoordigen en om leiding te geven, heeft ze alles in zich om ik zou bijna zeggen een politiek beest te worden, maar om die term zou ze zich kwaad maken.
Niet alleen in Frankrijk hebben de nationalisten het tij mee, constateert Le Pen tevreden. Overal in Europa zijn er mensen die liefde tonen voor hun natie, voor de geschiedenis en voor de nationale gemeenschap. Dat leidt tot een aantal gezamenlijke standpunten: voorzichtigheid op het gebied van immigratie; vijandelijkheid als die immigratie massaal en militant wordt en uiteraard een strengere en meer repressieve houding ten opzichte van de onveiligheid.
Ook de Lijst Pim Fortuyn is daar een voorbeeld van, vindt hij. Dat Pim Fortuyn nooit met hem vergeleken wenste te worden, ligt volgens Le Pen aan zijn slechte reputatie. Hij kende mij helemaal niet, maar moet gehoord hebben: Le Pen is een extremist en gevaarlijk, daar moet je niet mee geassocieerd worden. De nationalisten in Europa hebben misschien ook niet allemaal dezelfde programmas en hetzelfde soort kiezers, maar \é\én ding hebben we gemeen: dezelfde tegenstanders. De flamboyante homoseksualiteit van Fortuyn deerde hem niet. Ik ben alleen geen homo, misschien vond hij mij daarom niet leuk, zegt hij.
De moord op Fortuyn schokte hem, maar veranderde zijn leven niet. Ook Le Pen en enkele van zijn partijgenoten zijn meermaals slachtoffer geweest van aanslagen. Bij \é\én daarvan verloor hij zijn rechteroog. Maar nog steeds zegt hij gewoon over straat te lopen en zonder angst naar caf\és of restaurants te gaan. Nederland lijkt hem erger dan Frankrijk. Er zijn daar volgens mij veel linkse, gewelddadige extremisten en de politie doet er weinig aan om de veiligheid van de mensen te beschermen.
Hij herinnert zich dat Nederland het enige land was dat geen toestemming gaf voor een bijeenkomst van de groep van nationalistische europarlementari\ërs, waarin naast het Front National ook het Vlaams Blok en de Oostenrijkse FP\Ö zitten. Misschien is Nederland wel het minst democratische land van Europa. In een democratie heeft iedereen het recht zijn mening te laten horen, maar als er activistische minderheden zijn die dat willen verhinderen, dan moet de politie ingrijpen. Gebeurt dat niet, dan is een land extremistisch.
En dat terwijl Nederland historisch gezien eigenlijk bij hem in het krijt staat. Want wie ging in 1953, zodra hij over de watersnood hoorde, met een veertigtal vrijwilligers dijken bouwen op Schouwen-Duiveland? Juist, de 25-jarige rechtenstudent Jean-Marie Le Pen.
Le Pen denkt nog lang niet aan ophouden
Van onze correspondent
OLIVIER VAN BEEMEN
Saint-Cloud - Angst en overdrijving domineren het politieke discours van Jean-Marie Le Pen, de leider van het extreem-rechtse Front National. In zijn riante villa met uitzicht op Parijs, in de chique buitenwijk Saint-Cloud, vertelt hij dat hij bang is niet langer de baas te zijn in eigen land. Toen ik werd geboren, leefden er twee miljard mensen op aarde, vertelt hij. Nu zijn dat er zes en we naderen de zeven. En die miljarden mensen komen langzamerhand allemaal bij ons wonen. Op een dag zullen de buitenlanders hier dus de baas zijn.
En die bazen, vervolgt hij, zullen ze zachtaardig zijn en bereid tot samenwerking? Ik denk het niet. Want, zo sprak voormalig president Houari Boumediene van Algerije: De tijd nadert dat de uitgehongerde volken uit het zuiden het noorden zullen aanvallen. Dat zal vreedzaam noch broederlijk verlopen. Ik voel me dus gewaarschuwd.
Le Pen vindt dat de Fransen, maar ook bijvoorbeeld de Nederlanders of de Belgen, al hard op weg zijn hun vaderland te verliezen. Hij constateert dat de bereidheid je leven te geven voor het vaderland, snel afneemt, maar die bereidheid is volgens hem wel een vereiste is voor iedereen die pretendeert Fransman te zijn of dat wil worden. Je vaderland is als je gezondheid, vindt hij. Je begint het pas op juiste waarde te schatten als je het kwijt bent.
Een aantal voorsteden en wijken zijn volgens Le Pen veranderd in buitenlandse enclaves of zelfs vijandelijke steden, omdat Fransen er niet meer durven te komen en de bewoners zich niets aantrekken van de politie, brandweer, of van wie dan ook. Ze ontrekken zich aan iedere vorm van orde en zijn dus vijanden geworden.
Ondanks zijn militaire achtergrond hij vocht eind jaren vijftig tegen de Algerijnse onafhankelijkheidstrijders en is beschuldigd van martelingen acht hij het niet direct noodzakelijk oorlog te voeren tegen de buitenlanders. Iedereen in Frankrijk moet zich aan de Franse wet houden, maar zelfs tegen diegenen die dat weigeren ben ik niet onaardig: ik nodig ze uit om terug te keren naar hun eigen land. Daar zijn ze ook beter op hun gemak.
Toch waarschuwt Le Pen zijn landgenoten regelmatig voor een dreigende burgeroorlog tussen de Fransen en de ordehandhavers enerzijds en de buitenlandse enclaves anderzijds. Als die oorlog er komt zijn het de buitenlanders die hem gewild hebben.
Zijn vlammende toespraken over het gevaar van de immigranten en de toegenomen onveiligheid, die de burgers al dan niet terecht voelen, hebben de Frontleider geen windeieren gelegd. Sinds 1974 deed hij vijf keer mee aan de presidentsverkiezingen en sinds 1984 haalt hij bij vrijwel iedere stembusgang minstens tien procent van de stemmen.
Zijn grootste succes kwam een half jaar geleden, toen hij onverwachts meer stemmen kreeg dan de socialist Lionel Jospin en doordrong tot de tweede ronde van de presidentsverkiezingen. Daarin was hij echter kansloos tegen de gaullist Jacques Chirac, die dankzij de steun van alle andere partijen 82 procent van de stemmen haalde. Vier van de vijf kiezers lieten zich misbruiken door een onnatuurlijke unie om een kandidaat uit te schakelen die de geschiedenis bewijst het vaak gelijk bleek te hebben. Zo kon het dat de kandidaat die door meer dan de helft van de kiezers beschouwd werd als een misdadiger, een leugenaar en een dief, toch is gekozen. Dat is toch behoorlijk teleurstellend, analyseert hij de tweede ronde op 5 mei.
Maar nog steeds denkt Le Pen (74) niet aan ophouden. Het nieuwe rechtse kabinet, dat veel van zijn themas overnam, kan hem niet bekoren. Een omstreden wetsvoorstel van minister van Binnenlandse Zaken Nicolas Sarkozy, waarin de staat de strijd aanbindt met bedelaars, prostituees, krakers en andere groepen die verantwoordelijk zouden zijn voor de onveiligheid, gaat volgens hem wel in de goede richting, maar hij moet nog zien wat er echt verandert. Het optreden van de regering doet hem denken aan een legeroefening, de sur place, wanneer de soldaten met hun laarzen doen alsof ze marcheren, maar op hun plek blijven staan.
Om een echte verandering teweeg te brengen, ziet hij zichzelf gedwongen door te gaan. In 2004 zal hij een gooi doen naar het presidentsschap van de regio Provence-Alpes-Côte dAzur, waarvan Marseille de hoofdstad is. Daar halen we altijd hele goede scores, soms tot bijna vijftig procent van de stemmen, terwijl alle andere partijen samen \é\én blok tegen ons vormen. Of hij nu meer succes zal hebben dan bij de laatste regioverkiezingen in 1999 weet hij niet. Maar, citeert hij Willem van Oranje: Men hoeft geen hoop te koesteren om te beginnen, noch succes om door te zetten. Hij heeft ook al laten doorschemeren dat hij, als hem niets overkomt, in 2007 opnieuw beschikbaar zal zijn voor het hoogste politieke ambt van de Republiek: het presidentschap.
En mocht het hemzelf allemaal niet lukken, dan heeft hij nog altijd zijn jongste dochter Marine achter de hand, die het bij de afgelopen parlementsverkiezingen goed deed in haar kiesdistrict in Noord-Frankrijk. Onlangs voorspelde hij haar een presidenti\ële toekomst. Ik heb echter niet gezegd waarvan ze president zou worden, zegt hij nu. Maar met haar talent om mensen te vermaken, om het Front te vertegenwoordigen en om leiding te geven, heeft ze alles in zich om ik zou bijna zeggen een politiek beest te worden, maar om die term zou ze zich kwaad maken.
Niet alleen in Frankrijk hebben de nationalisten het tij mee, constateert Le Pen tevreden. Overal in Europa zijn er mensen die liefde tonen voor hun natie, voor de geschiedenis en voor de nationale gemeenschap. Dat leidt tot een aantal gezamenlijke standpunten: voorzichtigheid op het gebied van immigratie; vijandelijkheid als die immigratie massaal en militant wordt en uiteraard een strengere en meer repressieve houding ten opzichte van de onveiligheid.
Ook de Lijst Pim Fortuyn is daar een voorbeeld van, vindt hij. Dat Pim Fortuyn nooit met hem vergeleken wenste te worden, ligt volgens Le Pen aan zijn slechte reputatie. Hij kende mij helemaal niet, maar moet gehoord hebben: Le Pen is een extremist en gevaarlijk, daar moet je niet mee geassocieerd worden. De nationalisten in Europa hebben misschien ook niet allemaal dezelfde programmas en hetzelfde soort kiezers, maar \é\én ding hebben we gemeen: dezelfde tegenstanders. De flamboyante homoseksualiteit van Fortuyn deerde hem niet. Ik ben alleen geen homo, misschien vond hij mij daarom niet leuk, zegt hij.
De moord op Fortuyn schokte hem, maar veranderde zijn leven niet. Ook Le Pen en enkele van zijn partijgenoten zijn meermaals slachtoffer geweest van aanslagen. Bij \é\én daarvan verloor hij zijn rechteroog. Maar nog steeds zegt hij gewoon over straat te lopen en zonder angst naar caf\és of restaurants te gaan. Nederland lijkt hem erger dan Frankrijk. Er zijn daar volgens mij veel linkse, gewelddadige extremisten en de politie doet er weinig aan om de veiligheid van de mensen te beschermen.
Hij herinnert zich dat Nederland het enige land was dat geen toestemming gaf voor een bijeenkomst van de groep van nationalistische europarlementari\ërs, waarin naast het Front National ook het Vlaams Blok en de Oostenrijkse FP\Ö zitten. Misschien is Nederland wel het minst democratische land van Europa. In een democratie heeft iedereen het recht zijn mening te laten horen, maar als er activistische minderheden zijn die dat willen verhinderen, dan moet de politie ingrijpen. Gebeurt dat niet, dan is een land extremistisch.
En dat terwijl Nederland historisch gezien eigenlijk bij hem in het krijt staat. Want wie ging in 1953, zodra hij over de watersnood hoorde, met een veertigtal vrijwilligers dijken bouwen op Schouwen-Duiveland? Juist, de 25-jarige rechtenstudent Jean-Marie Le Pen.