oli4#1 · 2003-07-09 17:16
Bonjour les Floraboys
Le quatorze juillet (14/7) zal jullie favoriete Frankrijkcorrespondent te beluisteren zijn in het nu nog enigszins onderschatte topprogramma "Punch" van de VARA. Dit festijn vindt plaats tussen 13.30 en 15, op radio 5, dus ik neem aan dat jullie allen aan jullie ontvanger gekluisterd zullen zitten. Dan zal ik eens wat laten horen...
Dan nog voor de fijnproever, mijn interview met de vergeten Nederlandse zanger Dave (zeker ook een tip voor alle compilaties die jullie produceren, vooral "Dansez maintenant" en het aanstekelijke "Vanina", waarop zelfs de stijfste stijfkop de voetjes niet op de vloer kan houden). Hij is wat lang, maar er komt de nodige seks in voor.
Negenenvijftig is Dave, maar hij geeft nog honderd concerten per jaar. Vrijdag stond ik in Bordeaux, zaterdagmiddag in een voorstad van Parijs en zaterdagavond in Calais, zegt de Nederlandse zanger van het Franse lied in de lounge van een luxe hotel vlakbij zijn appartement in Parijs. In eigen land raakte hij in vergetelheid na zijn nummer-\é\én-hit Dansez Maintenant, maar in Frankrijk is hij nog steeds een grote, een echte vedette.
Begin dit jaar kon je de televisie niet aanzetten, of Dave verscheen op de beeldbuis. Hij bracht in februari een nieuw autobiografisch boek uit, Soit dit en passant , waarin hij voor het eerst vrij uitgebreid schrijft over zijn mindere periode tussen midden jaren tachtig en midden jaren negentig. Reden voor ieder zichzelf respecterend Frans praatprogramma om hem weer eens uit te nodigen.
Nu, vier maanden later, slaat hij nieuwe uitnodigingen voor televisieoptredens af. Volgend jaar moet er een nieuwe cd verschijnen en daar richt hij zich volledig op. Dan wordt hij ook zestig, maar hij is niet van plan dat op dezelfde manier aan te pakken als Johnny Hallyday, de \állergrootste Franse zanger van het moment. Waar Hallyday, die 15 juni zestig werd, zijn verjaardag viert met een tournee langs grote Franse stadions met in totaal 800.000 bezoekers, weet Dave nog niet of hij überhaupt wel een feestje bij hem thuis zal geven. Wel staat hij vlak na zijn verjaardag drie avonden in een van de beroemdste muziektempels van Parijs: lOlympia. Dave: Misschien dat mijn manager het wel presenteert als een verjaardagsfeestje, maar van mij hoeft het niet.
Die uitspraak illustreert de nuchterheid die de Nederlander ondanks alles successen behouden heeft. Ook de invloed van Frankrijk heeft dat nauwelijks veranderd. Ik ben Nederlander, antwoordt hij luid op de vraag of hij begrip kan opbrengen voor vijftienjarige scholieren die demonstreren voor het behoud van hun pensioen, zoals dat de afgelopen maand vrijwel dagelijks gebeurde in het hele land. Ik heb een Nederlands paspoort en ik vind dat Fransen meer om zich heen zouden moeten kijken, naar Duitsers, Engelsen en Nederlanders, waar langer werken heel gewoon is. De navelstaarderij van veel Fransen kan hem nog steeds irriteren.
Zelf denk hij trouwens nog lang niet aan een pensioen. Ik b\én zanger, met dit beroep kun je niet ophouden. Ziet hij zichzelf op zijn 75ste dan nog op de bühne staan? Dave: Op mijn 85ste.
Dave werd geboren als Wouter Levenbach in Amsterdam-Zuid op de Johannes Vermeerstraat (tramlijn 16 toen, ik weet niet of dat nu nog steeds zo is) en had vanaf zijn achtste een vrij zorgeloze jeugd in het Gooische Blaricum. Voor zijn studie keerde hij terug naar Amsterdam, waar hij twee jaar ingeschreven stond aan de universiteit: een jaar rechten en een jaar Nederlands. Maar, ik was een gesjeesde student, zegt hij.
Hij schreef zich in bij het studentencorps, bij het rood-joodse-flikkerdispuut Breero. Een jaar voordat de ontgroening enigszins verlicht werd, omdat een student gestikt was in de zogenoemde roetkapaffaire, maakte Dave vreemde dingen mee: Wij zaten met ongeveer tweehonderd man in onze onderbroek op een ruimte van vijfentwintig vierkante meter en kregen een papieren zak over ons hoofd, waarna ze een vet varken loslieten die wild piepte en om zich heen beet.
Hij kwam er zonder notoire kleerscheuren van af en vond het allemaal best interessant. Toch bracht hij er, net als in de collegebanken, weinig tijd door. Dave: Ik ging bars ontdekken. Meestal ging ik naar Van der Laan bij Carr\é tot ik \é\én keer naar een nichtenbar ging, Fiacre. Mijn vader, helemaal geen homo, had het daarover gehad en hij had me enorm ge\ïntrigeerd.
Zelf dacht Dave wel dat hij meer op jongens dan op meisjes viel. Zijn artiestennaam binnen het bandje dat hij had, Dave Rich & the Millionaires, was ge\ïnspireerd op de bijbelse koning David, die verklaarde de liefde voor zijn omgekomen vriend Jonathan belangrijker te vinden dan de liefde voor vrouwen.
Dave wist niet zo goed wat hij met zijn gevoelens aan moest en ging dus maar eens een kijkje nemen in Fiacre. Ik was een jaar of negentien en ontmoette een enge, oude man vond ik toen van minstens dertig, al een beetje kalend. Die heeft me toen meegenomen naar zijn flat, waar hij spiegels aan het plafond had hangen. Hij was echt pervers. Ik lag daar op mijn rug en zag mezelf met die man die me aan het pijpen was, en dacht: nou, je bent geen flikker. Ik vond er echt niets aan en dat was een hele opluchting.
Een paar maanden later werd hij opnieuw versierd door een jongen, dit keer maar een paar jaar ouder dan hijzelf. Dave: Maar, om het maar in goed Nederlands te zeggen: ik kreeg hem opnieuw niet omhoog. Die jongen raadde me toen een andere kroeg aan met jongens van mijn leeftijd. Daar bleek hij toch op jongens te vallen, maar noem hem geen homo, want sinds jaren is hij biseksueel.
In 1965 had hij genoeg van Nederland. Met zijn goede vriend Joost, op wie hij tot over zijn oren verliefd was, ging hij op een visserschuit een beatnikbestaan leiden. De beatniks waren tegen de toenmalige maatschappij, maar wilden haar niet veranderen, zoals de hippies. Als troubadours zouden Joost en Dave zich in leven houden. Hun bijbel was On the road van Jack Kerouac. Dave: We profiteerden van de samenleving door te reizen. Reizen is essentieel voor beatniks.
Ze gingen naar de ANWB bij het Rijksmuseum en vroegen of het mogelijk was om over binnenwateren de Middellandse Zee te bereiken. Hun uiteindelijke reisdoel zou de Krim zijn in het huidige Oekra\ïne. Onmogelijk, was het antwoord, maar eigenwijs waagden ze het er toch op. En na een maandenlange tocht met een lang oponthoud in Parijs bereikten ze toch la M\éditerran\ée.
Na de nodige financi\ële problemen begon de muziek in Saint-Tropez zo veel op te leveren, dat ze er niet meer wegwilden. Tussen Joost en Dave ging het echter minder, omdat Joost de liefde van zijn vriend niet kon beantwoorden en verliefd werd op een meisje. Dave trok terug naar Parijs.
Daar speelde hij opnieuw vooral in restaurantjes en cr\êperies. Dave: Ik speelde alleen in het weekend en verdiende dan genoeg om het doordeweeks uit te houden. In 1967 kreeg hij voor het eerst een platencontract. Tot 1974 mocht ik tien 45-toerenplatenopnemen: tien flops. In de huidige muziekwereld was ik waarschijnlijk al afgeschreven.
Toentertijd zag een andere maatschappij, CBS, het wel in hem en terecht, zo bleek. Van zijn eerste single, een cover van Sugar Baby Love van The Rubettes, gingen er van de Engelse versie 400.000 over de toonbank en van de Franse 300.000. Ineens lachte het geluk me toe, zegt hij. Van zijn volgende single verkocht hij er zelfs een miljoen. Trots voelde hij niet, eerder ongeloof: De dag dat je beseft dat er iedere dag twintigduizend mensen jouw plaatje kopen... En dat terwijl ik er zelf mijn hele leven maar twee gekocht heb. Toen ik nog niet herkend werd, ging ik wel eens in de winkel kijken naar kopers van mijn plaat, om het te bevatten.
Terwijl het succes in Nederland beperkt bleef tot Dansez Maintenant, scoorde hij in Frankrijk ook de grote hits Vanina en Du côt\é de chez Swann (met een knipoog naar Proust). Nog kennen vrijwel alle Fransen deze liedjes.
In rap tempo cre\ëerde hij een breed repertoire, dat de afgelopen twintig jaar, ondanks nieuwe cds nauwelijks nog veranderde. Op een huidig concert ga ik van teenagermuziek uit de jaren zestig, via Nat King Cole en the fifties, naar meer traditionele Franse chansons.
In 1985 ging het mis. Bij gebrek aan grote hits werd de marktwaarde van Dave steeds lager, waardoor hij zich geen band en koormeisjes meer kon veroorloven, maar met een cassette moest spelen. De eerste keer, in Agen tussen Bordeaux en Toulouse, voelde hij zich zielsalleen. Hij wist dat het fout zat. Dave: Maar aan ophouden dacht ik geen moment. Later bleek de cassette mijn grote redding te zijn.
Zonder ondersteuning ontpopte Dave zich namelijk tot een echte entertainer. Ik praat veel, maak het publiek aan het lachen, ren door de zaal, spring op de boxen. Ik ben een soort clown geworden en daarin ben ik een van de weinigen. Ik ben meer animateur dan chanteur. Mensen zeggen na mijn concert: oh wat is hij leuk, niet wat zingt hij mooi. Helaas.
Want zanger is hij gebleven en hij zou graag meer erkenning krijgen voor zijn mooie stem.
Een positieve bijkomstigheid van de mindere periode is dat hij hoe gek het ook klinkt eindelijk zijn enorme belastingschuld kon afbetalen. Officieel verdiende ik veel minder dan daarvoor, maar ik bleef veel optreden en kon met zwarte verdiensten alle schulden afbetalen die ik had opgelopen in de tijd dat ik bakken met geld verdiende.
Waar het aan ligt is Dave nog steeds niet precies achter, maar midden jaren negentig was hij weer helemaal terug. De nostalgie naar de jaren zeventig heeft er zeker bij geholpen. Hij verkocht honderdduizenden verzamelalbums. Bovendien werd hij gevraagd als presentator voor een populair zomerprogramma (dat verdiende honderdduizend francs per aflevering en was heel leuk), waarna hij niet meer weg te denken is van de Franse tv.
Hij ging als verslaggever naar het huwelijk van M\áxima en Willem-Alexander, verslaat Domino D-day voor de Franse tv en becommentarieerde twee keer het Songfestival. Maar nadat hij vorig jaar zei dat het maar goed was dat de Duitse kandidate blind was, zodat ze zelf niet kon zien hoe lelijk ze was, vond de zender France 3 dat hij zich een beetje moest inhouden. Toen hoefde het van mij niet meer, vindt Dave.
Presenteren is hoe dan ook een bijzaak, want Dave is en blijft zanger. De hoogtepunten van zijn carri\ère waren dan ook op de bühne. Toen ik in 1977 voor het eerst in Olympia stond en het liedje La d\écision gespeeld had, op een melodie van Brahms, ging het publiek maar door met applaudisseren. Normaalgesproken houdt dat op, maar toen niet. Ik wist dat ik gewonnen had. Vrienden belden me de volgende ochtend om te vragen of ik de positieve kritieken in de kranten had gezien. Toen dacht ik: ik heb het gemaakt.
Ook zal zijn eerste concert in Nederland hem altijd bijblijven. Hij kreeg vernietigende kritieken ook in Het Parool, zegt hij lachend in de trant van die enge jongen die in Frankrijk woont, kan daar maar beter blijven. Toch voelde hij zich trots: Vertrokken op een oude visserschuit, en terugkomen in een mooie Mercedes om op te treden in het Concertgebouw. Dat kunnen maar weinigen me navertellen.
Le quatorze juillet (14/7) zal jullie favoriete Frankrijkcorrespondent te beluisteren zijn in het nu nog enigszins onderschatte topprogramma "Punch" van de VARA. Dit festijn vindt plaats tussen 13.30 en 15, op radio 5, dus ik neem aan dat jullie allen aan jullie ontvanger gekluisterd zullen zitten. Dan zal ik eens wat laten horen...
Dan nog voor de fijnproever, mijn interview met de vergeten Nederlandse zanger Dave (zeker ook een tip voor alle compilaties die jullie produceren, vooral "Dansez maintenant" en het aanstekelijke "Vanina", waarop zelfs de stijfste stijfkop de voetjes niet op de vloer kan houden). Hij is wat lang, maar er komt de nodige seks in voor.
Negenenvijftig is Dave, maar hij geeft nog honderd concerten per jaar. Vrijdag stond ik in Bordeaux, zaterdagmiddag in een voorstad van Parijs en zaterdagavond in Calais, zegt de Nederlandse zanger van het Franse lied in de lounge van een luxe hotel vlakbij zijn appartement in Parijs. In eigen land raakte hij in vergetelheid na zijn nummer-\é\én-hit Dansez Maintenant, maar in Frankrijk is hij nog steeds een grote, een echte vedette.
Begin dit jaar kon je de televisie niet aanzetten, of Dave verscheen op de beeldbuis. Hij bracht in februari een nieuw autobiografisch boek uit, Soit dit en passant , waarin hij voor het eerst vrij uitgebreid schrijft over zijn mindere periode tussen midden jaren tachtig en midden jaren negentig. Reden voor ieder zichzelf respecterend Frans praatprogramma om hem weer eens uit te nodigen.
Nu, vier maanden later, slaat hij nieuwe uitnodigingen voor televisieoptredens af. Volgend jaar moet er een nieuwe cd verschijnen en daar richt hij zich volledig op. Dan wordt hij ook zestig, maar hij is niet van plan dat op dezelfde manier aan te pakken als Johnny Hallyday, de \állergrootste Franse zanger van het moment. Waar Hallyday, die 15 juni zestig werd, zijn verjaardag viert met een tournee langs grote Franse stadions met in totaal 800.000 bezoekers, weet Dave nog niet of hij überhaupt wel een feestje bij hem thuis zal geven. Wel staat hij vlak na zijn verjaardag drie avonden in een van de beroemdste muziektempels van Parijs: lOlympia. Dave: Misschien dat mijn manager het wel presenteert als een verjaardagsfeestje, maar van mij hoeft het niet.
Die uitspraak illustreert de nuchterheid die de Nederlander ondanks alles successen behouden heeft. Ook de invloed van Frankrijk heeft dat nauwelijks veranderd. Ik ben Nederlander, antwoordt hij luid op de vraag of hij begrip kan opbrengen voor vijftienjarige scholieren die demonstreren voor het behoud van hun pensioen, zoals dat de afgelopen maand vrijwel dagelijks gebeurde in het hele land. Ik heb een Nederlands paspoort en ik vind dat Fransen meer om zich heen zouden moeten kijken, naar Duitsers, Engelsen en Nederlanders, waar langer werken heel gewoon is. De navelstaarderij van veel Fransen kan hem nog steeds irriteren.
Zelf denk hij trouwens nog lang niet aan een pensioen. Ik b\én zanger, met dit beroep kun je niet ophouden. Ziet hij zichzelf op zijn 75ste dan nog op de bühne staan? Dave: Op mijn 85ste.
Dave werd geboren als Wouter Levenbach in Amsterdam-Zuid op de Johannes Vermeerstraat (tramlijn 16 toen, ik weet niet of dat nu nog steeds zo is) en had vanaf zijn achtste een vrij zorgeloze jeugd in het Gooische Blaricum. Voor zijn studie keerde hij terug naar Amsterdam, waar hij twee jaar ingeschreven stond aan de universiteit: een jaar rechten en een jaar Nederlands. Maar, ik was een gesjeesde student, zegt hij.
Hij schreef zich in bij het studentencorps, bij het rood-joodse-flikkerdispuut Breero. Een jaar voordat de ontgroening enigszins verlicht werd, omdat een student gestikt was in de zogenoemde roetkapaffaire, maakte Dave vreemde dingen mee: Wij zaten met ongeveer tweehonderd man in onze onderbroek op een ruimte van vijfentwintig vierkante meter en kregen een papieren zak over ons hoofd, waarna ze een vet varken loslieten die wild piepte en om zich heen beet.
Hij kwam er zonder notoire kleerscheuren van af en vond het allemaal best interessant. Toch bracht hij er, net als in de collegebanken, weinig tijd door. Dave: Ik ging bars ontdekken. Meestal ging ik naar Van der Laan bij Carr\é tot ik \é\én keer naar een nichtenbar ging, Fiacre. Mijn vader, helemaal geen homo, had het daarover gehad en hij had me enorm ge\ïntrigeerd.
Zelf dacht Dave wel dat hij meer op jongens dan op meisjes viel. Zijn artiestennaam binnen het bandje dat hij had, Dave Rich & the Millionaires, was ge\ïnspireerd op de bijbelse koning David, die verklaarde de liefde voor zijn omgekomen vriend Jonathan belangrijker te vinden dan de liefde voor vrouwen.
Dave wist niet zo goed wat hij met zijn gevoelens aan moest en ging dus maar eens een kijkje nemen in Fiacre. Ik was een jaar of negentien en ontmoette een enge, oude man vond ik toen van minstens dertig, al een beetje kalend. Die heeft me toen meegenomen naar zijn flat, waar hij spiegels aan het plafond had hangen. Hij was echt pervers. Ik lag daar op mijn rug en zag mezelf met die man die me aan het pijpen was, en dacht: nou, je bent geen flikker. Ik vond er echt niets aan en dat was een hele opluchting.
Een paar maanden later werd hij opnieuw versierd door een jongen, dit keer maar een paar jaar ouder dan hijzelf. Dave: Maar, om het maar in goed Nederlands te zeggen: ik kreeg hem opnieuw niet omhoog. Die jongen raadde me toen een andere kroeg aan met jongens van mijn leeftijd. Daar bleek hij toch op jongens te vallen, maar noem hem geen homo, want sinds jaren is hij biseksueel.
In 1965 had hij genoeg van Nederland. Met zijn goede vriend Joost, op wie hij tot over zijn oren verliefd was, ging hij op een visserschuit een beatnikbestaan leiden. De beatniks waren tegen de toenmalige maatschappij, maar wilden haar niet veranderen, zoals de hippies. Als troubadours zouden Joost en Dave zich in leven houden. Hun bijbel was On the road van Jack Kerouac. Dave: We profiteerden van de samenleving door te reizen. Reizen is essentieel voor beatniks.
Ze gingen naar de ANWB bij het Rijksmuseum en vroegen of het mogelijk was om over binnenwateren de Middellandse Zee te bereiken. Hun uiteindelijke reisdoel zou de Krim zijn in het huidige Oekra\ïne. Onmogelijk, was het antwoord, maar eigenwijs waagden ze het er toch op. En na een maandenlange tocht met een lang oponthoud in Parijs bereikten ze toch la M\éditerran\ée.
Na de nodige financi\ële problemen begon de muziek in Saint-Tropez zo veel op te leveren, dat ze er niet meer wegwilden. Tussen Joost en Dave ging het echter minder, omdat Joost de liefde van zijn vriend niet kon beantwoorden en verliefd werd op een meisje. Dave trok terug naar Parijs.
Daar speelde hij opnieuw vooral in restaurantjes en cr\êperies. Dave: Ik speelde alleen in het weekend en verdiende dan genoeg om het doordeweeks uit te houden. In 1967 kreeg hij voor het eerst een platencontract. Tot 1974 mocht ik tien 45-toerenplatenopnemen: tien flops. In de huidige muziekwereld was ik waarschijnlijk al afgeschreven.
Toentertijd zag een andere maatschappij, CBS, het wel in hem en terecht, zo bleek. Van zijn eerste single, een cover van Sugar Baby Love van The Rubettes, gingen er van de Engelse versie 400.000 over de toonbank en van de Franse 300.000. Ineens lachte het geluk me toe, zegt hij. Van zijn volgende single verkocht hij er zelfs een miljoen. Trots voelde hij niet, eerder ongeloof: De dag dat je beseft dat er iedere dag twintigduizend mensen jouw plaatje kopen... En dat terwijl ik er zelf mijn hele leven maar twee gekocht heb. Toen ik nog niet herkend werd, ging ik wel eens in de winkel kijken naar kopers van mijn plaat, om het te bevatten.
Terwijl het succes in Nederland beperkt bleef tot Dansez Maintenant, scoorde hij in Frankrijk ook de grote hits Vanina en Du côt\é de chez Swann (met een knipoog naar Proust). Nog kennen vrijwel alle Fransen deze liedjes.
In rap tempo cre\ëerde hij een breed repertoire, dat de afgelopen twintig jaar, ondanks nieuwe cds nauwelijks nog veranderde. Op een huidig concert ga ik van teenagermuziek uit de jaren zestig, via Nat King Cole en the fifties, naar meer traditionele Franse chansons.
In 1985 ging het mis. Bij gebrek aan grote hits werd de marktwaarde van Dave steeds lager, waardoor hij zich geen band en koormeisjes meer kon veroorloven, maar met een cassette moest spelen. De eerste keer, in Agen tussen Bordeaux en Toulouse, voelde hij zich zielsalleen. Hij wist dat het fout zat. Dave: Maar aan ophouden dacht ik geen moment. Later bleek de cassette mijn grote redding te zijn.
Zonder ondersteuning ontpopte Dave zich namelijk tot een echte entertainer. Ik praat veel, maak het publiek aan het lachen, ren door de zaal, spring op de boxen. Ik ben een soort clown geworden en daarin ben ik een van de weinigen. Ik ben meer animateur dan chanteur. Mensen zeggen na mijn concert: oh wat is hij leuk, niet wat zingt hij mooi. Helaas.
Want zanger is hij gebleven en hij zou graag meer erkenning krijgen voor zijn mooie stem.
Een positieve bijkomstigheid van de mindere periode is dat hij hoe gek het ook klinkt eindelijk zijn enorme belastingschuld kon afbetalen. Officieel verdiende ik veel minder dan daarvoor, maar ik bleef veel optreden en kon met zwarte verdiensten alle schulden afbetalen die ik had opgelopen in de tijd dat ik bakken met geld verdiende.
Waar het aan ligt is Dave nog steeds niet precies achter, maar midden jaren negentig was hij weer helemaal terug. De nostalgie naar de jaren zeventig heeft er zeker bij geholpen. Hij verkocht honderdduizenden verzamelalbums. Bovendien werd hij gevraagd als presentator voor een populair zomerprogramma (dat verdiende honderdduizend francs per aflevering en was heel leuk), waarna hij niet meer weg te denken is van de Franse tv.
Hij ging als verslaggever naar het huwelijk van M\áxima en Willem-Alexander, verslaat Domino D-day voor de Franse tv en becommentarieerde twee keer het Songfestival. Maar nadat hij vorig jaar zei dat het maar goed was dat de Duitse kandidate blind was, zodat ze zelf niet kon zien hoe lelijk ze was, vond de zender France 3 dat hij zich een beetje moest inhouden. Toen hoefde het van mij niet meer, vindt Dave.
Presenteren is hoe dan ook een bijzaak, want Dave is en blijft zanger. De hoogtepunten van zijn carri\ère waren dan ook op de bühne. Toen ik in 1977 voor het eerst in Olympia stond en het liedje La d\écision gespeeld had, op een melodie van Brahms, ging het publiek maar door met applaudisseren. Normaalgesproken houdt dat op, maar toen niet. Ik wist dat ik gewonnen had. Vrienden belden me de volgende ochtend om te vragen of ik de positieve kritieken in de kranten had gezien. Toen dacht ik: ik heb het gemaakt.
Ook zal zijn eerste concert in Nederland hem altijd bijblijven. Hij kreeg vernietigende kritieken ook in Het Parool, zegt hij lachend in de trant van die enge jongen die in Frankrijk woont, kan daar maar beter blijven. Toch voelde hij zich trots: Vertrokken op een oude visserschuit, en terugkomen in een mooie Mercedes om op te treden in het Concertgebouw. Dat kunnen maar weinigen me navertellen.